در این مطالعه که نتایج آن هنوز تحت بازبینی چاپ مقاله است، محققین معتقدند که تعداد ژنهای عملکردی که ما را از نئاندرتالها و دنیسوواها متمایز میکنند، بسیار کم است و نتیجه میگیرند که ما و این جمعیتهای باستانی به یک نوع هستند!
مجله اینترنتی باستان شناس: ابتدا، با استفاده از دادههای ژنتیکی، مکانهای ژنومی مختص انسان در طول یک میلیون سال شناسایی شدند. این ترتیب، مشخص می شود که اولین رویداد مهم در تاریخ دگرگشت انسان در حدود 900 هزار سال پیش رخ داده است، زمانی که جمعیت انسانها بیش از 98 درصد کاهش یافته و به انقراض خود نزدیک بوده است.
اما احتمالاً با دو رویداد مهم ژنتیکی همزمان بوده است. ادغام دو کروموزوم اجدادی و ایجاد کروموزوم شماره ۲ انسان و جابهجایی یک منطقه ژنومی به نام منطقه شبه اتوزومی ۲(PAR2) از کروموزوم X به کروموزوم Y. از انساني كه نميتواند با ديگر انسانهاي پيش از خود آميزش داشته باشد.
از آن جا که نئاندرتالها و دنیسوواها نیز دارای این بازآراییهای کروموزومی بودند، احتمالاً این رویداد گونهسازی مربوط به قبل از جدایی هومو ساپینس از دودمان نئاندرتالها و دنیسوواها است، یعنی در حدود ۶۵۰ هزار سال پیش بوده است و در نتیجه میتوانم متعلق به یک گونه باشند!
سپس، ژنهایی که پس از جدایی در دودمان ما ظاهر شدند، شناسایی شدند. در مجموع ۵۶ ژن شناسایی شدند که ۲۴ مورد از آنها با عملکرد مغز و شکل جمجمه مرتبط بودند. جالب اینکه فقط دو مورد از این ژنها به ژنومها منتقل شدهاند که نشان میدهد ژنهای بیشتری به فرد هومو ساپینس میدهد برای نئاندرتالهایی که در خارج از آفریقا میزیستند، مضر بودند! بنابراین، ممکن است انسان خردمند، نئاندرتال و دنیسووا، همگی جمعیتهای افراد از یک نوع باشند که هرکدام دارای جهشهای ژنتیکی هستند که به آنها کمک میکنند تا در محیطهای مربوط به خود، زنده بمانند.
به عقیدهی پروفسور Stringer، از بزرگترین مخالفین این فرضیه، نتایج بسیار جالبی هستند، اما هنوز هیچ قطعیتی وجود ندارد.
نویسندگان این مقاله با تأکید بر اینکه تمامی استنباطها صرفاً حدس و گمان بودهاند، معتقدند که این نتایج به سناریویی اشاره میکنند که در آن، جمعیتهای انسانی در محیطهای مختلف و به طور مستقل جهشها و نوآورانهای فرهنگی مخصوص به خود را دارند.
🖋 سحر مرتضی نژاد

















ارسال دیدگاه