مجله اینترنتی باستان شناس : جدیدترین بازسازیهای صورت گرفته از شکل قفسه سینهی نئاندرتالها نشان میدهد که آنها تنومندتر و دارای عضلههایی حجیمتر از ما بودند که به آنها قدرتی عظیم جهت کمین و غلبه بر طعمه را میداد.
ساختار قفسه سینه معمولا بیانگر نکات جالبی از نحوه تنفس و زندگی یک گونه میباشد. برای مثال، انسانهای مدرن معمولا قفسه سینهی “بشکهای شکل” دارند که برای دویدنهای استقامتی بسیار مناسب است. زیرا اجداد ما معمولا طعمههای خود را در فواصل طولانی تعقیب میکردند.
در طرف مقابل، نئاندرتالها دارای قفسه سینهی “زنگولهای شکل” یا مخروطی بودند که ساختاری پهنتر به بدن آنها میداده که پیامد آن سیستم تنفسی قویتر و قدرت انفجاری به هنگام شکار بود. توان یا قدرت انفجاری را میتوان به عنوان توانایی تولید نیرو یا سرعت بیشتر در کوتاهترین زمان ممکن توصیف کرد. توان، حداکثر قدرت را به کیفیت و مهارتهای خاص در ورزش تبدیل میکند و به ورزشکاران این توانایی را میدهد که بیشتر از بقیه بپرند، سریعتر بدوند و یا پرتاب کنند.

از طرف دیگر، این قفسه سینهی پهنتر، یک سازگاری کارآمد جهت گرم نگه داشتن بدن در نواحی سرد محسوب میشد. تا به امروز، دقیقترین بازسازی، متعلق به نمونهای به نام Kerbara 2 است که در حدود ۶۰ هزار سال پیش در اسرائیل کنونی میزیست. با بازسازی قفسه سینهی Kerbara 2، نمای مخروطی کاملا مشخص شد. اما برای اثبات این ایده، نیاز به شواهد بیشتر بود. تا اینکه شانیدر ۳ (Shanidar 3) بررسی شد. این فرد که یکی از ۱۱ نئاندرتال معروفیست که در غار شانیدر واقع در عراق شناسایی شده نیز دارای قفسه سینهی مخروطی شکل بود. در واقع، این دو فرد به شدت شبیه انسانهای مدرن باستانی بودند که در نواحی سرد زندگی میکردند، اما با افراد جدیدتر و یا افرادی که در نواحی گرم زندگی میکنند، متفاوت بودند.

بر اساس نتایج، قفسه سینهی مخروطی و پهنتر، یک ویژگی مشترک در میان انسانهای باستانی سازگار با سرما است. همچنین بر اساس این مدل، نئاندرتالها نسبت به انسان مدرن، دیافراگم بزرگتری داشتند که به تامین اکسیژن بیشتر و در نتیجه سطح بالاتر فعالیت کمک میکرده.
نئاندرتالها اگرچه ممکن است در تعقیب بهترین نبوده باشند، اما از چنان قدرت بدنی بالایی برخوردار بودند که میتوانستند در شکار فیلهای عظیمالجثه، شیر و خرس غارنشین، موفق باشند.
🖋 سحر مرتضی نژاد














ارسال دیدگاه