انسانهای باستانی، ۳۵ هزار سال پیش، در عمیقترین و تاریکترین بخش غار، گرد هم آمدند تا مراسمی آئینی را برگزار کنند. احتمالا این “اولین” نمونه شناخته شده از چنین گردهمایی در این ناحیه باشد.
مجله اینترنتی باستان شناس : غار Manot که نخستینبار در سال ۲۰۰۸ کشف شد، سابقهای طولانی در ارتباط با انسان مدرن و نئاندرتال دارد. این غار از دوران پارینه سنگی میانی تا دورههای اولیهی پارینه سنگی جدید یعنی تا حدود ۳۰ هزار سال پیش که ورودی آن فرو ریخت، محل سکونت انسانهای باستانی بوده است.

این مکان در زمانهای مختلف، خانهی انسانهای مدرن و نئاندرتال محسوب میشد. در سال ۲۰۱۵، محققین جمجمهای ۵۵ هزار ساله را کشف کردند که دارای شواهد فیزیکی از آمیزش انسان مدرن و نئاندرتال بود.
فضای زندگی غار احتمالا نزدیک به ورودی واقع شده بود، اما در عمیقترین قسمت آن، چیزی در حدود ۸ طبقه پایینتر، فضایی بود که به عنوان محل تجمع، احتمالا برای مراسمی که ارتباطات اجتماعی را قویتر میکرد، در نظر گرفته شده بود. در این فضا، تخته سنگی وجود دارد که عمدا درون طاقچهای قرار گرفته و بر روی آن طرحی از لاکِ لاکپشت (نشان دهنده شخصیت یک توتم یا نمادی معنوی و پیچیده از وحدت اعضای گروه) حکاکی شده است.

موقعیت خاص این مکان، آنهم کاملا به دور از مکان اصلی فعالیتهای روزانه در نزدیکی ورودی غار، نشان میدهد که این مکان یک عبادتگاه بوده است. همچنین شواهدی از وجود خاکستر چوب بر روی استالاگمیتها نشان میدهد مشعلهایی را با خود تا این مکان میآوردند. از طرف دیگر، خاصیت آکوستیک طبیعی این فضا، حالتی معنوی به آن میبخشید. وجود همهی این عوامل در کنار نبود اکسیژن کافی، به انسان حالتی از توهم و سرخوشی دست میداد و از این نظر احتمالا این مکان را مکانی مقدس میدانستند. مکانی که میتوانند با موجودات ماورایی پشت سنگها ارتباط برقرار کنند!

حال پرسشی که باقی میماند این است، این حکاکیها چه معنایی برای اجداد ما داشتند؟ در ذهن آنها به هنگام خلق این تصاویر چه میگذشت؟ آیا این غار نمادی از آغاز دین است…؟!
🖋 سحر مرتضی نژاد

















ارسال دیدگاه