بقایای باستان شناسی نشان می دهد که نئاندرتال ها در کشتن شکارچیان وحشی مانند شیر غار و خرس نیز مهارت داشتند.
مجله اینترنتی باستان شناس : نئاندرتال ها و دیگر انسان های ماقبل تاریخ به عنوان وحشی های تشنه به خون شناخته می شوند که از گوشت حیوانات غول پیکر و دشمنانشان تغذیه می کردند. اما غذای آنها صرفا گوشت ماموت نبود ، شواهد زیادی نشان می دهد که نئاندرتال ها به گوشت علاقه داشتند، اما ارزش غذاهای دریایی با کیفیت و حتی غذاهای گیاهی را نیز درک می کردند. برخی جوامع حتی رژیمهای کاملاً گیاهی داشتند.
درست مانند انسان خردمند، وعده های غذایی روزانه نئاندرتال ها بر اساس شرایط محیطی و موقعیت جغرافیایی متفاوت بود. رژیم غذایی جوامع مختلف باید با اکوسیستم اطراف خود سازگار می شد.
باستان شناسان شواهد گسترده ای از استخوان و کشتار حیوانات برای گوشت در بخش هایی از اوراسیا پیدا کرده اند که نئاندرتال ها مدت ها قبل از ظهور انسان خردمند در آنجا زندگی می کردند.
بقایای باستان شناسی علاوه بر شکار موجودات عظیمی مانند ماموت، آهو، و اسب های وحشی، نشان می دهد که نئاندرتال ها در کشتن حیوانات وحشی مانند شیر غار و خرس نیز مهارت بالایی داشتند.
آنها حتی با شکار Palaeoloxodon ، گونه ای 13 تنی از فیل های عاج راست که دو برابر یک ماموت وزن داشت، از گوشتش استفاده می کردند.
منصفانه است که بگوییم آنها این حیوانات را برای اهداف تفریحی شکار نمی کنند. مطالعهای که در سال ۲۰۱۷ در مجله نیچر منتشر شد، پلاکهای دندانی را که روی دندانهای شش نئاندرتال ساکن غاری در بلژیک امروزی زندگی میکردند، بررسی کرد. محققان به این نتیجه رسیدند که رژیم غذایی آنها “عمدتاً مبتنی بر گوشت” بوده و بیشتر از کرگدن های پشمالو و گوسفند وحشی تشکیل شده است.
با این حال، وقتی نئاندرتالهایی را که در جنوب غار السیدرون اسپانیا زندگی میکردند بررسی کردند، به یافتههای بسیار متفاوتی رسیدند. رژیم غذایی این افراد تقریباً حاوی گوشت نبود. در عوض، آنها با یک رژیم غذایی گیاهی متشکل از قارچ، خزه و چیزهای دیگری که انتظار دارید در جنگل های اروپا پیدا کنید، زندگی می کردند.
این وضعیت احتمالاً به دلیل سلیقه شخصی نبود، بلکه نشان دهنده محیط های متفاوتی بوده که دو جامعه در آن زندگی می کردند.
به طور مشابه، ما می دانیم که نئاندرتال های ساحلی اغلب غذاهای دریایی می خوردند. بقایای باستان شناسی در Gruta da Figueira Brava در پرتغال نشان می دهد که آنها غذاهای دریایی را از سواحل دریا و استخرهای سنگی جمع آوری کرده اند. آنها به ویژه به خرچنگ (هرچه بزرگتر بهتر) پخته شده روی آتش علاقه داشتند. محققان همچنین استخوانهای تکه تکه شده کوسهها، دلفینها، فوکها و مارماهیها را در منطقه پرتغال پیدا کردند که نشان میدهد این گروه ساحلی نئاندرتال علاقه مند به غذاهای دریایی بودند.
حتی گفته می شود که نئاندرتال ها مستعد آدمخواری بودند. استخوانهای فسیلشده نئاندرتالها که در غارهای اروپا پیدا شدهاند، بریدگیهای مشخصی داشت که نشان میدهد هنگام مرگ، پوست آنها کنده شده است.
برخی معتقدند که آدم خواری برای نئاندرتال هایی که تحت فشار شدید تغییرات محیطی قرار داشتند، یک عمل از سر ناچاری بوده ، اما برخی دیگر معتقدند که ممکن است نشانه ای از رفتار بسیار پیچیده و آئینی باشد.
در هر صورت، به نظر می رسد که نئاندرتال ها رژیم غذایی بسیار مشابهی با رژیم غذایی انسان خردمند دوران پارینه سنگی داشته اند: معمولاً گوشت حیوانات، غذاهای دریایی، گیاهان، قارچ ها، غذاهای علوفه ای جنگلی، و گاهی، شاید بیشتر از آنچه ما فکر می کنیم، گوشت گونه های خود را می خوردند.

















ارسال دیدگاه