وقتی اجداد باستانی و پیش از تاریخ خود را به عنوان یک کل در نظر می گیریم، اغلب وجودی بدوی را تصور می کنیم. ما انسانهای باستانی را اینگونه تصور میکنیم که برای بقا تلاش و از ابزار سنگی استفاده میکنند، لباسهای زمخت میپوشند و کلام پیشرفته ندارند.
مجله اینترنتی باستان شناس : تصور رایج این است که غارنشینان چماق به دست دارند و هزاران سال در حالت بدوی زندگی می کنند. اگرچه این تصویر در روایات تاریخی رایج است، اما ممکن است ماهیت واقعی انسان های اولیه را به درستی منعکس نکند.
روایتهای تاریخی جریان اصلی اغلب انسانهای اولیه را به این صورت به تصویر میکشند که برای قرنهای بیشماری به شیوهای راکد زندگی می کردند. اما آیا واقعا اینطور بود؟ آیا ما پیشینیان ماقبل تاریخ خود را دست کم گرفته ایم و میراث بزرگ آنها را خدشه دار کرده ایم؟ برای پاسخ به این سوال ، باید نگاهی متفاوت به دوران پیش از تاریخ داشته باشیم و شروع به مشاهده انسان این دوران از دریچهای کاملاً متفاوت کنیم.
بازماندگان پیش از تاریخ: در مسیر تکامل
تاریخنگاری مدرن اغلب انسانهای پیش از تاریخ را بهطور غیرمنصفانه بدوی و توسعه نیافته به تصویر می کشد. آنها اغلب از نظر فن آوری راکد و فاقد پیشرفت هایی هستند که در انسان های بعدی که کشاورزی، دامداری، شهرنشینی و خط را کشف کردند دیده می شود. اما آیا ممکن است این انسان های باستانی پیشرفته تر از آن چیزی بوده اند که ما تصور می کنیم؟ آیا آنها جهان بینی و جوامعی داشتند که بسیار تکامل یافته تر از آنچه ما امروز اذعان می کنیم؟ شواهد جدید نشان می دهد ممکن است در نهایت چنین باشد.
برای درک بهتر جریان تکامل انسان، باید مقیاس بزرگی را که در آن رخ داده است، در نظر بگیریم. اولین سیستم های نوشتاری حدود 5000 سال قبل از میلاد ، رخ داده اند و این موضوع به عنوان آغاز تاریخ ثبت شده است. اما صدها هزار سال قبل از آن، انسانها بهعنوان شکارچی و گردآورنده سبک زندگی متفاوتی داشتند و همیشه در سراسر زمین حرکت و در جوامع کوچک و نزدیک به هم زندگی میکردند. چنین زندگی ساده ای برای مدت بسیار طولانی ادامه داشت، تا آغاز انقلاب نوسنگی، تقریباً 12-11000 سال پیش.
این آغاز چیزی بود که منجر به جوامع پیچیده، اولین شهرها، کشاورزی، سلسله مراتب و در نهایت جنگ و حکومت متمرکز شد. اما، تنها به این دلیل که زندگی انسان های اولیه ساده بوده، لزوماً به این معنی نیست که آنها پیشرفته نبودند.
مشکل از درک مدرن کلمه “پیشرفته” ناشی می شود.این مفهوم که چه چیزی پیشرفت را تشکیل می دهد، اغلب در دوران مدرن، با تأکید فراوان بر پیشرفت و نوآوری فناوری، به اشتباه تعبیر می شود. با این حال، تشخیص این نکته ضروری است که راه های مختلفی وجود دارد که جوامع می توانند از طریق آنها پیشرفت کنند، حتی در دوران پیش از تاریخ.
انسانهای اولیه قطعاً در زمان خود، در سازمانهای اجتماعی، سازگاری با محیط ، ایجاد ابزارها و تاکتیکهای شکار بهتر و تقویت تواناییهای شناختی خود پیشرفت کردند. و همانطور که همه اینها را در نظر می گیریم، متوجه می شویم که آنها از نظر فکری و فرهنگی بسیار بیشتر از آن چیزی که معمولاً تصور می شود پیشرفته بودند.
صاحبان قدیمی زمین
یکی از شگفتانگیزترین جنبههای انسانهای باستان، مهارتهای پیشرفته آنها در کاوش و ناوبری است. مهم است که بدانیم به محض ظهور اولین انسان های مدرن از نظر آناتومیک، آنها شروع به گسترش در سراسر جهان کردند و شکارگاه های جدید و زمین های حاصلخیز را کشف کردند که قبلاً هرگز کشف نشده بودند.
اما دریاها چطور؟ انسانهای باستان از این موارد ابایی نداشتند، زیرا شواهد زیادی از سفر دریایی ماقبل تاریخ وجود دارد. بله – اجداد ما دریانوردان ماهری بودند.برای مثال، استرالیا حدود 65000 سال پیش دارای سکونت بود. این شاهکار مستلزم سفرهای دریایی سخت و عبور از صدها کیلومتر از دریای آزاد بود.این نشان میدهد که جوامع اولیه درک اساسی از روشهای ناوبری اقیانوسی و دریانوردی داشتند. بهطور مشابه، شواهدی از میکرونزی و جزایر سلیمان نشان میدهد که سفرهای طولانی مدت اولیه در اقیانوس آرام، منجر به کشف و استقرار جزایر جدید شد. این یافتهها تواناییهای قابل توجه دریانوردی انسانهای باستان و تمایل آنها برای کشف ناشناختهها را برجسته میکند.

در دوران باستان، شکارچیان و گردآورندگان اولیه نه تنها سرزمین های وسیعی را طی می کردند، بلکه به تجارت با جوامع همسایه نیز می پرداختند. آنها احتمالاً کالاهای اضافی خود مانند خز، شاخ و سایر اقلام با ارزش را مبادله کردند. این شواهد حاکی از وجود مسیرهای تجاری ماقبل تاریخ، مانند جاده معروف یشم در چین امروزی است. حتی در زمانهای باستان، انسانها به زیور آلات و اقلام گرانبها توجه میکردند و کالاهایی مانند صدفهای دریایی، یشم و ابسیدین را در فواصل دور معامله میکردند. در سرتاسر اروپا، یافتههای باستانشناسی متعدد از دوران ماقبل تاریخ، افرادی را نشان میدهد که با اقلام و اشیای با ارزش که از سرزمینهای دور به دست آمدهاند دفن شدهاند، که نشاندهنده شبکه پیچیدهای از تجارت از راه دور است.
همه این ها نشان می دهد که اجداد باستانی ما به خوبی از گستره عظیم سرزمین های اطراف خود آگاه بودند که غلبه بر آن ها چندان آسان نبود. و این حقیقت که آن ها تصمیم گرفتند آن سرزمین را فتح و کشف کنند، کافی است که به ما بگویند که آن ها درک خاصی از ناوبری زمینی و بقا داشتند. به طور خلاصه، انسان های اولیه سطح قابل توجهی از تجارت و ارتباط را با دیگر جوامع اولیه برقرار کرده بودند – سطحی که به طور کامل در تاریخ منعکس نشده است.
نجوم و ریاضیات در طلوع تمدن
برای هزاران سال انسان های باستانی به آسمان نگاه می کردند. آن ها آسمان ، ستارگان و تمام اجرام آسمانی را مشاهده می کردند و تشخیص دادند که حرکت آنها اهمیت عمیق تری دارد.و حالا شواهد باستان شناسی فراوانی وجود دارد که نشان می دهد این افراد سطح بالایی از دانش در مورد اجرام آسمانی، ریاضیات و ستاره شناسی داشته اند.از استون هنج باستانی که در امتداد انقلابین قرار دارند، تا نبتا پلایا حصار مدور سنگی مرموز : قدیمی ترین رصدخانه نجومی جهان در مصر، واضح است که انسانهای اولیه درک عمیقی از نجوم داشتند.و علاوه بر این، واضح است که انسان های پیش از تاریخ بسیار بیشتر از نجوم می دانستند – آنها دانش ریاضی پیشرفته ای نیز داشتند.

یکی از قدیمیترین آثار مرتبط با دانش ریاضی باستان، استخوان ایشانگو است که در نزدیکی مرز اوگاندا و کنگو امروزی کشف شد. قدمت این استخوان به حدود 20 هزار سال پیش برمی گردد، این استخوان با خطوط کوچک حکاکی شده است و گمان می رود که از آن به عنوان چوب خط استفاده می شده است. با این حال، بسیاری از محققان این مصنوع را به عنوان شواهدی از محاسبات ریاضی اولیه میدانند که نشاندهنده درکی از محاسبات اولیه و اعداد اول است.
کشف مشابهی که به استخوان لمومبو معروف است، یادگار باستانی دیگری که قدمت آن به حدود 40 هزار سال پیش بازمیگردد .این استخوان نیز در مجموع ۲۹ شیار حکاکی شده داشت و می توانست نشان دهد که زنان در ماقبل تاریخ درکی از گامهای ماه داشتند. محققان بر این باورند که آن ها باید چرخه های قاعدگی خود را که نیاز به تقویم قمری داشت، دنبال می کردند.
این یافته ها نشان میدهند که اجداد دور ما بسیار «باهوشتر» از چیزی بودند که عموما تصور می شود. آن ها نه تنها قادر به تفکر انتزاعی بودند، بلکه توانایی به کار بردن اصول ساده ریاضی را در درک خود از جهان طبیعی داشتند. این یافته ها دیدگاه رایج که ریاضیات در اولین تمدن ها ظهور کرد ، را به چالش می کشد و نشان میدهد که انسانها سابقه طولانی در رشد و تکامل فکری دارند.


هنر انسان پیش از تاریخ
یکی از جذابترین جنبههای تمدن بشر باستان، تمایل ذاتی آنها به بیان هنری است. این جنبه از استعداد بشری بیانگر این موضوع است که مردمان پیش از تاریخ بدوی نبوده اند. در طول تاریخ، انسان ها از اشکال مختلف هنر برای انتقال افکار و احساسات خود استفاده کرده اند، از نقاشی های غارهای شگفت انگیز گرفته تا مجسمه های پیچیده و سنگ نگاره و غارنگاره ها .
نمونه بارز این مهارت هنری، شیر-مرد هولنشتاین-استادل که به نام لوونمنش نیز شناخته می شود. قدمت این مجسمه خارقالعاده که از عاج ماموت ساخته شده است به ۴۱۰۰۰ سال پیش برمیگردد. سطح جزئیات و واقع گرایی در ساخت آن واقعاً قابل توجه است و مهارت و خلاقیت بی حد اجداد باستانی ما را به نمایش می گذارد.


مجسمه لوونمنش (مرد شیری ) که در غار هولنشتاین در سوابین Alb آلمان یافت شده و قدمت آن به 40000 سال می رسد، با فرهنگ اوریگنیشن مرتبط است و قدیمی ترین مجسمه حیوانی انسان نما در جهان است. (دامنه عمومی)
مجسمه مرد شیری با ارتفاع 31.1 سانتیمتر (12.2 اینچ)، عرض 5.6 سانتیمتر (2.2 اینچ) و ضخامت 5.9 سانتیمتر (2.3 اینچ)، مصنوع قابلتوجهی است که بدن یک مرد را با سر یک شیر قدرتمند غار نشان میدهد. این مجسمه باستانی به خاطر واقع گرایی باورنکردنی خود مشهور است .در اعماق زمین در غاری در ژوراس سوابی، احتمالاً مربوط به اعمال شمنی مردمان ماقبل تاریخ بوده است. شیر غار در آن زمان یک شکارچی بسیار باشکوه بود و مقابله با آن تقریبا غیرممکن بود.Löwenmensch احتمالاً نماد قدرت و احترام مرتبط با این موجود باشکوه است. هنر پیچیده این مجسمه گواهی بر توانایی های پیشرفته و بیان هنری انسان در بیش از 40000 سال قبل است.
یکی دیگر از نمونه های عالی این هنر باستانی نقاشی “جادوگر” است که در غار ترویس – فرس در آریژ فرانسه کشف شده است. این نقاشی که احتمالا در ۱۳،۰۰۰ پیش از میلاد کشیده شده است، بدن مردی را با سر گوزن نشان می دهد که با شاخ های مجلل کامل شده است. پژوهشگران معتقدند که این نقاشی احتمالا نشان دهنده یک شمن یا یک “جادوگر” است، شاید انجام مراسمی که یک شکار خوب را تضمین می کند.

با این حال، برخی دیگر این نقاشی را با چهره مذهبی بعدی “خدای حیوانات” مقایسه می کنند و بنابراین آن را اولین نقاشی از یک خدا در تاریخ بشر می دانند. با این حال، این تصویر خیره کننده مثال واضحی است که اجداد ما مردمان بدوی نبودند – بلکه می دانستند چگونه تفکر و اعتقادات خود را از طریق هنر بیان کنند.

بازاندیشی در پیش از تاریخ
همانطور که عمیقتر در اکتشافات تمدنهای باستانی کاوش میکنیم، به طور فزایندهای مشخص میشود که این جوامع بهطور چشمگیری پیشرفته بودند. علیرغم روش ساده زندگی آنها، که عمیقاً با طبیعت مرتبط بود، اغلب آنها را بدوی و توسعه نیافته می دانند. این دیدگاه اساساً اشتباه است و باید اصلاح شود.
ضروری است که معنای “پیشرفته” بودن را دوباره تعریف کنیم و در سبک زندگی اجدادمان تجدید نظر کنیم. با انجام این کار، متوجه خواهیم شد که این جوامع باستانی در هماهنگی با طبیعت زندگی می کردند و چالش هایی را که با آن مواجه بودند با انعطاف پذیری پشت سر می گذاشتند. در مقابل، وقتی به زندگی خود در دوران مدرن فکر می کنیم، باید از خود بپرسیم: آیا ما واقعا پیشرفته هستیم؟

















ارسال دیدگاه