شاید دستان لوسی (آفارنسیس) در ۳/۲ میلیون سال پیش، توانایی استفاده از ابزار را داشتند!مدتها پیش از ظهور اولین اعضای گونهی هومو، گروهی از هومینینهای باستانی به نام استرالوپیتکوسها یا انسانریختهای جنوبی(استرالوپیتکوس آفارنسیس)، در حدود ۳ میلیون سال پیش در افریقا زندگی میکردند.
مجله اینترنتی باستان شناس : فسیل لوسی اولینبار در سال ۱۹۷۴ توسط دونالد جانسون کشف شد. او یکی از اولین هومینینهایی بود که با وجود زندگی درختی، بر روی دوپا راه میرفت.
او در زمان مرگ، حدود ۱۲ سال سن داشت و دلیل قطعی مرگ او هنوز مشخص نیست (عدهای از محققین معتقدند که او از درخت سقوط کرده، اما بعدها این نظریه رد شد).
اینها تمام اطلاعاتی بودند که تاکنون از لوسی داشتیم. حال، نتایج شگفت انگیزتری از او در اختیار داریم؛ او از مهارت و ویژگیهای لازم برای ابزارسازی برخوردار بود!
تا پیش از این، محققین معتقد بودند که ساختار دست گونه او برای انجام چنین کارهای پیچیدهای مناسب نباشد، اما نتایج جدید، چیزی متفاوت را نشان میدهند.
در این بررسی، با استفاده از مدلسازیهای سه بعدی از ماهیچهها، تاندونها و استخوانهای دست سه گونهی مختلف از استرالوپیتکوسها، به الگویی از اتصالات عضلانی رسیدند که بیانگر استفاده از دست، به خصوص در ساخت ابزار است.
پیش از این، قدمت قدیمیترین ابزار سنگی ساخته شده، حدود ۳ میلیون سال پیش تخمین زده میشد که با توجه به اینکه “استرالوپیتکوس سدیبا”، جزء آخرین اعضای استرالوپیتکوسها در نظر گرفته میشد، از احتمالیترین سازندگان این ابزار سنگیها محسوب میشد.
اما اکنون، مدلسازی سه بعدی دستان لوسی (که بسیار قدیمیتر از سدیبا است) نشان از یکسری ویژگیهای انسانی و میمونی و در عین حال استفاده از دست را دارد.
این در حالیست که پیش از این، آفارنسیس در ساخت ابزار سنگی، ناتوان شناخته میشد.

به طور کلی، این نتایج نشان میدهند که اعضای استرالوپیتکوس(آفارنسیس و سدیبا) قادر به انجام بعضی فعالیتهای دستی مشابه(اما نه یکسان) با گونه هومو بوده است. بدین ترتیب میتوان گفت که آنها در ساخت ابزار، مهارت لازم را داشتند، اما نه با اندازه انسان.
🖋 سحر مرتضی نژاد

















ارسال دیدگاه