مجله اینترنتی باستان شناس : بر اساس نتایجی که اخیرا در ژورنال Archaeological and Anthropoligal Science منتشر شد، جمعیت شکارچی_گردآورنده پیش از تاریخ، “عمدا” گوزنهای شمالی را به عنوان بخشی از یک استراتژی معیشتی فصلی سازماندهی شده، مورد هدف قرار میدادند!
مردمان باستان، بیش از ۲۷ هزار سال پیش، مسلح به ابزار قصابی، فواصل زیادی را برای رسیدن به شکارگاههای مورد نظر خود میپیمودند. در آنجا، آنها میدانستند که گوزنهای شمالی به وفور یافت میشوند و میتوانند از گوشت و منابع ارزشمندی چون چربی، استخوان و شاخ آنها استفاده کنند، آنهم درست پیش از رسیدن به فصل یخبندان!
بر اساس این مطالعه، جمعیت شکارچی، گلههای گوزن شمالی مهاجر را در فواصل طولانی دنبال نمیکردند، بلکه جمعیتهای نسبتا کمتحرک را در اوایل پاییز، هدف قرار میدادند که بهترین زمان از سال برای شکار گوزن شمالیست.
گوزن شمالی، یکی از منابع اصلی شکار برای انسانهای پیش از تاریخ محسوب میشد که گوشت و چربی به عنوان منبع غذایی و پوست آن برای لباس بسیار مناسب بود. کیفیت این لباسها، بسته به فصل، متفاوت بود. در واقع طول خز تعیین میکرد که لباسها چقدر گرم و قابل حمل باشند. بدین ترتیب، شکار گوزن در پاییز امری مهم تلقی میشد!
در این بررسی، مینای ۱۱ دندان از گوزنهای شمالی مورد آنالیز ایزوتوپی قرار گرفتند تا فصل مردن حیوان مشخص شود. نتایج نشان دادند که برخلاف بسیاری از گلههای امروزی، شواهد کمی از حرکت در مسافتهای طولانی وجود دارد. در واقع، این نتایج برای اولینبار نشان دادند که گوزنهای شمالی با محیط اروپای مرکزی خود سازگار شده و شکارچیانِ آنها، کاملا به این موضوع واقف بودند!

در نهایت، این آگاهی، بیانگر سطحی از استراتژی فصلی و لجستیکی (دستیابی به منابع ذخیره آن) است که بسیار فراتر از یک ردیابی ساده مبتنی بر شانس شکار در زمان مواجهه با طعمه بوده است.
🖋 سحر مرتضی نژاد

















ارسال دیدگاه