نئاندرتال‌ها و انسان‌های مدرن: آغاز تدفین در یک زمان و مکان، با تفاوت‌های چشمگیر!

بر اساس نتایجی که اخیرا در ScienceDirect منتشر شد، هم انسان‌های نئاندرتال و هم انسان‌های مدرن، هم‌زمان و تقریبا در یک مکان، شروع به دفن مردگان خود کردند!

مجله اینترنتی باستان شناس : اما چرا نئاندرتال‌ها و انسان‌های مدرن هم‌زمان شروع به دفن مردگان کردند؟ رقابت بر سر قلمرو، انگیزه اصلی این اقدام بود!

در این مطالعه، محققین پس از بررسی ۱۷ سایت تدفین در سراسر آسیای غربی، به این نتیجه رسیدند که آداب تدفین، احتمالا از منطقه لوانت(ناحیه شرق مدیترانه) و در حدود ۱۲۰ هزار سال پیش منشا می‌گیرد!

برای مثال، قدیمی‌ترین نمونه تدفین انسان ساپینس در Qafzeh و Skhul واقع در فلسطین اشغالی شناسایی شد. در حالی که قدیمی‌ترین نمونه دفن انسان نئاندرتال متعلق به غار Tabun از همان منطقه است.
از دیگر نقاط مهم تدفین، غار معروف شانیدر در عراق است که در آن، بقایای دفن گروهی از انسان‌های نئاندرتال با قدمت ۱۰۰ هزار سال شناسایی شده است.

نکته مهم در خصوص تمامی موارد تدفین این است که هیچ‌کدام در سرزمین مادری انجام نشده‌اند؛ انسان‌های مدرن از افریقا آمدند، اما قدیمی‌ترین نمونه تدفین در کنیا، ۷۸ هزار سال قدمت دارد. همچنین، هیچ نمونه تدفینی از نئاندرتال‌ها در اروپا، به قدمت منطقه لوانت نمی‌رسد. بنابراین، آداب تدفین در لوانت ابداع شده و از آن‌جا به نئاندرتال‌های اروپایی رسیده. ضمن آن‌که تمرکز تدفین‌های پارینه سنگی میانی در لوانت، بیش از هر نقطه دیگری در جهان است. در واقع این منطقه، برای انسان‌های مدرن و نئاندرتال‌، مانند چهارراهی مهم عمل کرده که در آن، گروه‌های مختلف انسانی با هم تعامل داشته، از منابع مشابهی استفاده و حتی در غارهای یکسانی سکونت کرده‌اند. پس هنگامی که یک جمعیت شروع به دفن مردگان خود کرد، جمعیت دیگر به عنوان روشی برای ادعای مالکیت زمین، از این روش پیروی کرده است!

با وجود شباهت‌های تدفین(دفن افراد در هر سنی، از نوزاد تا بزرگسال، وجود بقایای حیوانی در محل)، تفاوت‌های فاحشی به چشم می‌خورد. برای مثال، انسان‌های مدرن، مردگان خود را در محیط بیرونی غار و یا پناهگاه‌های صخره‌ای دفن می‌کردند اما نئاندرتال‌ها مردگان خود را عموما در داخل و کنار دیوارهای غار دفن می‌کردند. انسان‌های مدرن، جسد را به پشت می‌خواباندند اما نئاندرتال‌ها اجساد را به همراه سنگ آهک در کنار سر به عنوان تکیه‌گاه و در موقعیت‌های مختلف قرار می‌دادند. در حالی که انسان‌های مدرن به ندرت از سنگ استفاده می‌کردند و بیشتر سراغ صدف‌های دریایی و خاک اخرا می‌رفتند.

🖋 سحر مرتضی نژاد