پنج درس تمدن های باستانی برای خنک نگه داشتن خانه ها در آب و هوای گرم و خشک

ساختمان های مدرن معمولا برق و تهویه مطبوع را بدیهی می دانند. آن ها اغلب نماها و پنجره های شیشه ای دارند که نمی توان آن ها را باز کرد. و هنگامی که برق برای چند روز در میانه موج گرما قطع می شود، همانطور که منطقه هیوستون در جولای ۲۰۲۴ پس از طوفان بریل تجربه کرد، این ساختمان ها می توانند غیرقابل تحمل شوند.

مجله اینترنتی باستان شناس : با این حال، برای هزاران سال تمدن ها می دانستند که چگونه از انسان ها را در آب و هوای گرم و خشک محافظت کنند.

به عنوان یک طراح و محقق معماری با افزایش دمای جهانی، مطالعات نشان می دهد که تابستان های بسیار گرم مانند تابستان های ۲۰۲۳ و ۲۰۲۴ به طور فزاینده ای رایج خواهند شد.

سومریان : خنک شدن با هم

سومریان تقریباً 6 هزار سال پیش در جایی که اکنون به عنوان جنوب عراق شناخته می شود، رشد کردند و آب و هوای سوزان و خشک را تحمل کردند. علیرغم شرایط چالش برانگیز، آنها روش های نوآورانه ای برای مقابله با گرمای شدید ایجاد کردند.

باستان شناسان با مطالعه بقایای شهرهای بین النهرین توضیح می دهند که چگونه ساختمان های سومری از دیوارهای ضخیم و پنجره های کوچک استفاده می کردند که می توانست قرار گرفتن در معرض گرما را به حداقل برساند و دمای داخل خانه را خنک نگه دارد.

سومری‌ها از موادی مانند خشت و گل برای ساختن دیوارها و سقف‌های خود استفاده می‌کردند که توانایی منحصر به فردی برای جذب گرما در طول روز داشتند. این تکنیک نوآورانه ساختمانی به تنظیم دما در سازه‌هایشان کمک می‌کرد و باعث می‌شد محیط داخل خانه ها خنک بماند.

آن ها همچنین ساختمان هایی در کنار یکدیگر ساختند که تعداد دیوارهای در معرض تابش شدید خورشید را کاهش داد. حیاط های کوچک روشنایی و تهویه را فراهم می کردند. خیابان های باریک سایه را در طول روز تضمین می کردند و به عابران اجازه می دادند به راحتی در شهر حرکت کنند.

مصریان باستان: مهار باد

مصریان باستان نیز از موادی استفاده می کردند که می توانست به جلوگیری از گرما کمک کند. کاخ ها سنگی و دارای حیاط بودند. ساختمان های مسکونی از خشت گل ساخته شده بود.

بسیاری از مردم نیز برای فرار از گرما در ساختمان‌های خود رفتار چادرنشینان را اتخاذ کردند: آنها از تراس‌های پشت بام که در شب خنک‌تر بودند، به عنوان محل خواب استفاده می‌کردند.

مصریان برای خنک کردن ساختمان‌ها فناوری منحصربه‌فردی به نام mulqaf را توسعه دادند که شامل دهانه‌های بلند دیواری است که در برابر بادهای غالب قرار دارند. این منافذ به عنوان حفره هایی برای جذب باد عمل می کنند و آن را به سمت پایین هدایت می کنند تا به خنک شدن ساختمان کمک کنند. باد ورودی گردش هوا را ایجاد می کند که به تخلیه گرما از طریق دهانه های دیگر کمک می کند.

تکنیک mulqaf را می توان برای خنک کردن فضاهای بزرگتر نیز افزایش داد . این تکنیک که به عنوان بادگیر شناخته می‌شود، در حال حاضر در ساختمان‌های خاورمیانه و آسیای مرکزی استفاده می‌شود و آنها را بدون تهویه مطبوع حتی در زمان های بسیار گرم راحت می‌کند.

مردمان پوئبلو : کار با خورشید

تمدن ها در قاره های دیگر و در زمان های دیگر راهکارهای مشابهی را برای زندگی در آب و هوای گرم و خشک ابداع کرده اند و راه حل های منحصر به فرد خود را نیز توسعه دادند.

مردمان پوئبلو در جنوب غربی ایالات متحده امروزی از پنجره های کوچک، مصالحی مانند آجر گلی و سنگ استفاده می کردند و ساختمان هایی با دیوارهای مشترک طراحی می کردند تا گرما را به حداقل برسانند.

آنها همچنین اهمیت جهت گیری خورشیدی را درک کردند.پوئبلوان های باستانی کل جوامع را در زیر برآمدگی صخره های رو به جنوب ساخته بودند . این جهت گیری باعث می شد که ساختمان های آنها در طول تابستان سایه داشته باشد و خنک تر بماند، اما تابش نور خورشید و گرما باعث می شود خانه ها در طول زمستان گرم تر بمانند.

نوادگان آنها جهت گیری های مشابه و سایر راهکارهای برنامه ریزی شهری را اتخاذ کردند. خانه های خشتی هنوز در جنوب غربی ایالات متحده رایج است.

خلافت اسلامی : بهره گیری از قدرت آب باران

سیستم های مدیریت آب سنتی اغلب چالش های منحصر به فرد ناشی از آب و هوای خشک را نادیده می گیرند. در بسیاری از شهرهای مدرن، زیرساخت‌هایی برای منحرف کردن سریع روان آب باران از مناطق شهری طراحی شده‌اند. با این حال، همین شهرها اغلب برای برآوردن نیازهای آبی ساکنان و فضای سبز خود تلاش می کنند، که منجر به اتکا به منابع آبی دوردست می شود.

در مقابل، در طول قرن هشتم، خلفای اسلامی در مناطق خشک شمال آفریقا و جنوب اسپانیا درک قابل توجهی از شیوه های آب پایدار نشان دادند. با گنجاندن روش‌های نوآورانه جمع‌آوری آب باران در طرح‌های معماری‌شان، آن‌ها توانستند هر قطره گرانبهای بارانی را که می‌بارید،ذخیره و استفاده کنند.

یکی از این تکنیک‌ها شامل جمع‌آوری آب باران از پشت بام‌ها و هدایت آن به مخازن برای ذخیره‌سازی بود. طراحی هوشمندانه پشت بام ها و کف حیاط تضمین می کرد که آب باران به طور موثر برای آبیاری باغ های سرسبز و مناظر داخل حیاط آنها هدایت شود. این عمل باستانی نه تنها به صرفه جویی در آب کمک کرد، بلکه راه حلی پایدار برای رفع نیازهای آبی این مناطق خشک ارائه داد.

امروزه در مندوزا ، آرژانتین، از این روش برای آبیاری گیاهان و درختان خیابان‌های باشکوه شهر استفاده می شود.

مایاها و تئوتیئواکان : مهارت در ذخیره آب باران

افراد در طول تاریخ درگیر جمع آوری و ذخیره آب باران برای آماده شدن برای فصل خشک بوده اند.

در دوران باستان، شهر شوچیکالکو و شهرهای متعدد مایاها در سراسر مکزیک و آمریکای مرکزی از اهرام، میدان ها و قنات های خود برای هدایت آب باران به مخازن وسیع برای استفاده در آینده بهره می برد. علاوه بر این، از پوشش گیاهی اغلب برای کمک به تصفیه آب استفاده می شد.

دانشمندان امروزی به طور فعال در حال تحقیق روش هایی برای ذخیره موثر آب باران با کیفیت بالا در مناطقی مانند هند و فراتر از آن هستند. برداشت آب باران و اجرای زیرساخت‌های سبز اکنون به‌عنوان رویکردهای موفقی برای تقویت تاب‌آوری شهری شناخته شده است.

الگو گرفتن از این درس ها

هر یک از این فرهنگ های باستانی درس هایی برای خنک ماندن در آب و هوای گرم و خشک ارائه می دهند که طراحان مدرن می توانند از آن ها درس بگیرند.

برخی معماران در حال حاضر از آن ها برای بهبود طراحی ها استفاده می کنند. به عنوان مثال، ساختمان ها در نیم کره شمالی می توانند جهت یابی شوند تا نوردهی جنوبی را به حداکثر برسانند. پنجره های رو به جنوب همراه با وسایل سایه زنی می توانند به کاهش تابش خورشیدی در تابستان کمک کنند و امکان گرمایش خورشیدی در زمستان را فراهم می کنند. استفاده از آب باران و استفاده از آن برای آبیاری باغ ها و مناظر می تواند به کاهش مصرف آب، سازگاری با شرایط خشک تر و افزایش تاب آوری شهری کمک کند.

بازسازی شهرهای مدرن و برج های شیشه ای آن ها برای کنترل بهتر گرما ساده نیست، اما تکنیک هایی وجود دارند که می توانند با طراحی های جدید برای زندگی بهتر در آب و هوای گرم تر و خشک تر و برای تکیه کم تر به تهویه هوای ثابت تابستانی سازگار شوند. این تمدن های باستانی می توانند چگونگی آن را به ما آموزش دهند.