«بازسازیهای» رایانهای از چهره مردمان دوران باستان بسیار رایج شده است اما این تصاویر چقدر قابل اعتماد هستند؟
مجله اینترنتی باستان شناس : وقتی درباره زندگی مردم عهد باستان مطالعه می کنیم ، طبیعتاً می خواهیم بدانیم که آنها چه شکلی بودند.اما چگونه به این موضوع پی ببریم؟ در سالهای اخیر، بازسازی چهره افراد مشهور دنیای باستان به کمک رایانه رواج یافته است.
در سال 2020، یک هنرمند دیجیتال به دلیل استفاده از فناوری هوش مصنوعی (AI) برای بازسازی دیجیتالی چهره امپراتوران روم بر روی مجسمهها، توجه گستردهای را به خود جلب کرد که در نتیجه تصاویری شگفتانگیز و واقع گرایانه ای به دست آمد.
بازسازی چهره چگونه انجام می شود؟
ساده ترین شکل بازسازی چهره شامل افزودن پوست، چشم ها و موها با ظاهری واقعی به نیم تنه یونانی یا رومی است. روش های دیگر می توانند پیچیده تر باشند.
یکی از مشهورترین بازسازیهای چهره در دوران یونانی-رومی،مربوط به هرمیون گراماتیکه است. هرمیون، معلم جوان بیست ساله ای بود، که در اوایل قرن اول میلادی در مصر درگذشت.

پرتره و اسکلت باستانی هرمیون هر دو در کنار مومیاییاش نگهداری میشد. این شرایط منحصر به فرد امکان مقایسه بین بازسازی چهره بر اساس بقایای اسکلتی او و پرتره هرمیون را فراهم کرد.
در سال ۱۹۹۷، محققان موزه بریتانیا از اسکن های سی تی اسکن (توموگرافی کامپیوتری)برای ایجاد یک تصویر سه بعدی از چهره هرمیون استفاده کردند.
محققان پس از بازسازی سطح صورت با استفاده از جمجمه، پرتره تابوت را مورد بررسی قرار دادند تا جزئیات آن را مشخص کنند.
با وجود این ترکیب دقیق از روش ها، آن ها به دشواری های بازسازی چهره اذعان داشتند.از آنجایی که جمجمه اطلاعات کافی برای تعیین کامل سطح صورت را ندارد، بازسازی صورت از جمجمه ها همیشه حاوی یک عنصر هنری خواهد بود. چهره بازسازی شده احتمالا شبیه چهره فرد زنده است اما بسیار بعید است که یک نمونه دقیق باشد.”
با وجود تکنیکهای دقیق، هنوز شک و تردید در مورد بازسازی چهره وجود دارد. با این حال، پیشرفت های تکنولوژی منجر به نتایج دقیق تری شده است. این پیشرفت را می توان به روش های نوآورانه استخراج و تجزیه و تحلیل DNA نسبت داد که امکان تعیین رنگ صحیح مو، پوست و چشم افراد را فراهم می کند.
پرتره های باستانی چقدر قابل اعتماد بودند؟
بازسازی چهره افراد بر اساس نیم تنه ها یا پرتره های باقی مانده آن ها یک روش کاملا مطمئن نیست.
در برخی موارد، تفاوت هایی بین پرتره های باستانی افراد و توصیف های ادبی باستانی از آنچه به نظر می رسند، وجود دارد.
برای مثال، طبق متون کهن، ارسطو فیلسوف یونانی طاس بود یا (به طور متناوب)موهای کوتاه و ریش کوتاه و همچنین چشمان کوچک داشت. حلقه هایی به انگشت داشت و لباس های مجللی به تن می کرد.
با این حال، مجسمه های نیم تنه باستانی که به عنوان تصویر ارسطو شناخته شده اند، او را با ریش کامل و موهای فراوان نشان می دهند.
این یک مشکل جدید ایجاد می کند: کدام بخش از اطلاعات قابل اعتمادتر هستند – اثر هنری یا توصیف ادبی باستانی؟ در چنین مواردی، تصمیم گیری تقریبا غیرممکن به نظر می رسد.
اما برخی از پرتره های باستانی باید توصیف نسبتا دقیقی از سوژه های خود داشته باشند.
یک شعر یونانی از قرن اول پس از میلاد، بوکسوری را توصیف می کند که به واسطه حرفه ورزشی اش چنان از ریخت افتاده بود که دیگر شبیه پرتره رسمی اش نبود. برادر بوکسور در مناقشه بر سر ارث پدری خود، تصویر بوکسور را در دادگاه نشان داد و با موفقیت مدعی شد که بوکسور در واقع برادر او نیست و بنابراین ارث او را انکار کرد. این مورد نشان می دهد که برخی از پرتره های باستانی باید به اندازه کافی دقیق بوده باشند که به عنوان نوعی اثبات قانونی هویت مورد استفاده قرار گیرند.
بسیاری از نویسندگان پیشنهاد میکنند که پرترهها همیشه با هدف واقع گرایانه ایجاد نشدهاند. کلودیوس الیانوس نویسنده رومی فاش میکند که در تبس، قانونی وجود داشت که هنرمندان، از جمله نقاشان و مجسمهسازان را ملزم میکرد که پرترههای خود را اغراق آمیز کنند. کسانی که موفق به انجام این کار نمی شدند به دلیل ارائه تصویری کمتر جذاب نسبت به تصویر اصلی با جریمه هزار درهم مواجه می شدند.
کنجکاوی دیدن چهرههای باستانی و مدرن یک ویژگی مشترک بین مردم در طول تاریخ است.
تقریباً در سال 39 قبل از میلاد، محقق رومی،مارکوس ترنتیوس وارو، مجموعهای از پرترههای افراد مشهور را منتشر کرد تا اطمینان حاصل کند که تصاویر آنها محو نمیشود و گذر زمان آنها را از حافظه تاریخی پاک نمیکند.
طبق گزارش ها، مجموعه وارو حاوی 700 پرتره از شخصیت های تاریخی مشهور از تاریخ یونان و روم بود که هر کدام با یک تصویر و یک بیوگرافی مختصر همراه بود. این مجموعه احتمالاً کنجکاوی عمومی را در مورد ظاهر این شخصیتهای مشهور برآورده کرده است.
جذابیت دیدن چهرههای باستانی و مدرن یک ویژگی مشترک بین مردم در طول تاریخ است.
در حالی که ما میتوانیم از بازسازیهای چهره افراد از دوران باستان قدردانی کنیم، توجه به دو عامل مهم ضروری است.
اول، پرترهها و نیم تنههای باستانی همیشه نمایش دقیقی از افراد نبوده و بازسازیهای مبتنی بر آنها را تا حدودی غیرقابل اعتماد میسازد.
دوم، در حالی که بازسازیهای مبتنی بر جمجمه محدودیتهای خود را دارند، هرچند دقت این روش به سرعت در حال بهبود است.
بنابراین، هنگام مشاهده بازسازی چهره یک فرد باستانی، عاقلانه است که قبل از اینکه فرض کنیم شباهت به یک شخصیت باستانی معروف دارد، احتیاط کنید. این بازسازی ممکن است دقیق باشد یا برعکس.

















ارسال دیدگاه