مجله اینترنتی باستان شناس : این مکان که برای اولینبار توسط عکسهای هوایی شناسایی شد، به صورت ساختاری دایرهای بوده که در میان پوشش گیاهی متراکم، قرار گرفته است. در ابتدا تصور میشد که با یک بنای تدفین رو به رو هستیم. در حالی که کاوشها، گویای مکان پیچیدهتری بود!

این چاهها که قدمت آنها به حداقل ۳۱۰۰ سال پیش بر میگردد، توسط حلقههای سنگی، طوری با دقت احاطه شدند که شیبی به سمت بیرون ایجاد کرده و حسی یادبود مانند به سازهها میبخشند. این حلقهها، همراه با ظاهر تپه مانند، عملکردی تشریفاتی، حتی شاید تشریفاتی فراتر از کاربرد عملی آنها را نشان میدهند!
در داخل چاهها، ابزارهایی جهت استخراج سنگ آهک شناسایی شدند. همچنین وجود شیارهایی تا عمق ۲۰ سانتی متر، نشان دهنده استفاده از تیرهای چوبی جهت پشتیبانی از سازه و یا ایجاد نوعی شبکه پاکسازی مواد هستند. دسترسی به چاهها نیز احتمالا از طریق پلههای چوبی فراهم میشد که شواهدی از آنها هنوز بر روی سنگها باقی مانده است.

در لایههای مختلف، قطعات سفالی که عمدا شکسته و پراکنده شده بودند نیز شناسایی شدند. این عمل عامدانهی تکه تکه کردن قطعات سفالی بسیار منحصر به فرد بوده و حاکی از تشریفاتی ناشناخته در این منطقه است.
لازم به ذکر است که یک لایه ضخیم از کربنات کلسیم خالص، ورودی هر دو چاه را مهر و موم کرده است.

نتایج این مطالعه، بیانگر اولین شواهد استخراج مواد در اواخر عصر برنز است و نشان میدهد که استفاده از سنگ چخماق و کربنات کلسیم، نقش اساسی در زندگی روزمره مردمان آن زمان داشته است. نکته جالب اینکه کربنات کلسیم هنوز هم از این منطقه استخراج میشود.
در نهایت، اهمیت این مکان در ترکیب استخراج مواد و شیوههای آیینی به کار رفته در آن است و محققین همچنان در پی کشف مفهوم آیین مردمانی که این چاهها را ساخته و از آن استفاده میکردند، هستند.
🖋 سحر مرتضی نژاد














ارسال دیدگاه