طی یک بررسی جدید، رازهای شگفت انگیزی از تکنیکهای قصابی و پخت و پز غذای نئاندرتالها فاش شدند که به نوبه خود دید جدیدی از زندگی روزمرهی آنها، رژیم غذایی و چالشهایی که با آن رو به رو بودند را در اختیارمان قرار میدهند!
مجله اینترنتی باستان شناس : فهمیدن اینکه نئاندرتالها چه میخوردند کاری بسیار سخت است، چرا که تهیه غذا، به ویژه وقتی صحبت از طعمههای کوچکتری مانند پرندگان میشود، شواهد باستانی کمی بر جای میگذارد. اما درک رژیم غذایی نئاندرتالها برای شناخت این انسان فوق العاده سازگار که برای صدها هزار سال در محیطهای بسیار متنوع زندگی میکرده است، حیاتیست.

از این رو، محققین به سراغ پرندگان رفتند! آنها بر اساس شواهد باستانی مربوط به ۹۰ هزار سال پیش در سایتهای نئاندرتالی واقع در پرتغال، چگونگی قصابی، تهیه و پخت پرندگان وحشی را (۵ پرنده وحشی که به طور طبیعی در طبیعت مرده بودند و مشابه گونههایی بودند که نئاندرتالها استفاده میکردند) بازسازی کردند.

در این بررسی محققین با استفاده از این نمونهها و ابزار سنگی ساخته شده از سنگ چخماق، دریافتند که این کار به دقت و تلاش قابل توجهی نیاز دارد که پیشتر به آن توجه نشده بود!
در واقع این ابزارها، تیزتر از چیزی بودند که در ابتدا فکر میکردیم و نئاندرتالها برای ایجاد برشهایی دقیق، آنهم بدون آسیب رساندن به انگشتان خود، نیاز به دقت و مهارت فراوان داشتند. بر همین اساس، محققین توانستند آثار برش به جا مانده از این ابزار سنگیها بر روی استخوانها را به صورت عملی بررسی کنند.

با توجه به ساییدگی به جا مانده بر روی ابزار سنگیها و نیز آثار برش و لکههای سوختگی روی استخوانها و همچنین داخل حفرات استخوانی (مطابق با قرار گرفتن در معرض آتش کنترل شده)، مشخص شد که نئاندرتالها به اندازه کافی مهارت داشتند که بتوانند حیوانات کوچک و سریعی مانند پرندگان را بگیرند و بپزند!
با این حال، این تحقیقات باید به صورت گستردهتر، در شرایط آزمایشی متنوعتر و بر روی نمونههای بیشتری صورت گیرد تا به درک کاملتری از رژیم غذایی نئاندرتالها برسیم.
اما آنچه مشخص است، این است که شکار و قصابی طعمههای کوچک و چابکی مانند پرندگان، عموما شاخصهای خوبی از ظرفیتهای شناختی هستند که بیانگر توانایی و رفتار پیچیده نئاندرتالها در برنامه ریزیِ پیش از شکار طعمه هستند.
🖋 سحر مرتضی نژاد

















ارسال دیدگاه