یک تیم بین المللی از باستان شناسان بقایای یک زن بالغ و دو نوزاد را که در زیر بنای سنگ بازالت پیش از تاریخ معروف به سنگ اژدها در محوطه لچاشن در ارمنستان دفن شده بودند، کشف کردند .
مجله اینترنتی باستان شناس : سنگهای اژدها، «سنگهای مار» یا ویشاپاکار، سنگهای بازالتی ماقبل تاریخ هستند که با تصاویر حیوانات حکاکی شدهاند، که عمدتاً در ارمنستان و اطراف آن یافت میشوند. نام آنها از فولکلور قدیمی ارمنستان گرفته شده است و هیچ کس واقعاً نمی داند که چرا دقیقاً آنها را سنگ های اژدها می نامند.
تقریباً 150 مورد مستند شده است. بیش از نود در جمهوری ارمنستان، بقیه در مناطق مجاور. ارتفاع آنها از حدود 150 تا 550 سانتی متر متغیر است.
باستان شناسان سه نوع سنگ اژدها را شناسایی کرده اند: سنگ هایی که حکاکی هایی شبیه ماهی دارند (piscis). آنهایی که شبیه بقایای گاو هستند، مانند بز، گوسفند، گاو و غیره (ولوس). و سنگ های اژدهای ترکیبی که این دو نوع را با هم ترکیب می کنند.
این اکتشاف در لچاشن دیدگاه جدیدی را ارائه میکند، زیرا سنگنمای سه و نیم متری با تصویر گاو قربانی (نوع ولوس) بر روی یک دفینه متعلق به قرن شانزدهم قبل از میلاد پیدا شد.
لچاشن یکی از مهمترین مکانهای باستانشناسی در ارمنستان، به دلیل انبوه آثار باستانی عصر برنز شهرت دارد. کاوشهای این محوطه آثار بسیاری از جمله سازههای پیچیده تدفین، ابزار فلزی و سفالها را کشف کرده است.

با این حال، این اولین نمونه از یک دفن است که در مجاورت یک سنگ اژدها کشف شد، که با توجه به زمینه های تدفین منطقه ای غیر معمول است. این پیوند بین تدفین نوزادان و یک اثر باستانی نامدار، احتمال یک اهمیت آیینی یا نمادین را افزایش می دهد که در حال حاضر نامشخص است.
این سنگ در سال 1980 کشف شد. پس از بررسی اولیه سنگ در محل، آن و سایر مواد کاوش شده از محل تدفین به موزه تاریخی – باستان شناسی متسامور منتقل شد. که شامل مصنوعات، استخوان های حیوان و بقایای اسکلت انسان (که گمان می رود اسکلت یک زن بالغ باشد) بود.
متأسفانه استخوان های این زن در حال حاضر گم شده است. طبق گزارش ها، آنها در دهه 1980 برای بررسی بیشتر به روسیه فرستاده شدند و از آن زمان تاکنون پیدا نشده اند. اما استخوان های این دو نوزاد که با نام های اژدها 1 و اژدها 2 شناخته می شوند، باقی مانده است. حتی در انتشارات اولیه در مورد این بارو اشاره ای به آنها نشده بود.
بقایای این دو نوزاد که بین 0 تا 2 ماه بودند، به خوبی حفظ شده بودند. تجزیه و تحلیل DNA باستانی روی این بقایا نشان داد که آنها بستگان درجه دوم با توالی های میتوکندری یکسان بودند که نشان دهنده یک رابطه نزدیک است. مشخصات اجداد ژنتیکی این افراد همچنین اشتراکاتی را با دیگر افراد عصر مفرغ از آن منطقه نشان می دهد و بینش های مهمی را در مورد ساختار ژنتیکی جمعیت های ماقبل تاریخ در قفقاز ارائه می دهد.

این کشف پیامدهای متعددی دارد. اول، ارتباط بین تدفینها و سنگهای اژدها این احتمال را افزایش میدهد که این بناها هدفی غیر از تزیین یا یادآوری، مانند مراسم تشییع یا تدفین را داشته باشند.
همانطور که محققان توضیح میدهند: «رویداد پیشبینیشده توسط تدفین در هر صورت استثنایی است، هم از نظر ژنتیک و هم از نظر باستانشناسی. در ارمنستان اواخر عصر برنز به طور کلی و در لچاشن به طور خاص، دفن کودکان نادر است و دفن دو نوزاد تازه متولد شده با یک سنگ یادبود منحصر به فرد است.
محققان در مقاله خود نوشتند که گاهی اوقات از سنگ های نامی برای علامت گذاری قبرها در قفقاز جنوبی استفاده می شد، اما هیچ یک از 454 گور عصر برنز کاوش شده در لچاشن با هیچ نوع سنگ شاخصی مشخص نشده بود. فقط این قبر با سنگ اژدها مشخص شده بود.
وجود بقایای نوزاد در زیر چنین یکپارچه همچنین سؤالاتی را در مورد اعمال و اعتقادات مربوط به تدفین و مرگ و زندگی پس از مرگ در جامعه عصر برنز در ارمنستان ایجاد می کند.
این مطالعه در Journal of Archaeological Science: Reports منتشر شده است .

















ارسال دیدگاه