مطالعه مینای دندان و تغییرات استرس دوران کودکی نئاندرتال ها و انسان های پارینه سنگی

مطالعه مینای دندان نشان دهنده تغییرات در سطوح استرس دوران کودکی بین نئاندرتال ها و انسان های پارینه سنگی است. این مطالعه منتشر شده در Scientific Reports نشان می دهد که کودکان نئاندرتال که بین 400000 تا 40000 سال پیش زندگی می کردند و کودکان انسان مدرن که در دوران پارینه سنگی فوقانی بین 50000 تا 12000 سال پیش زندگی می کردند، ممکن است سطوح مشابهی از استرس دوران کودکی را تجربه کرده باشند. اما در مراحل مختلف رشد. نویسندگان این مطالعه پیشنهاد می‌کنند که این یافته‌ها می‌تواند تفاوت‌هایی را در شیوه‌های مراقبت از کودک و سایر استراتژی‌های رفتاری بین این دو گونه نشان دهد.

مجله اینترنتی باستان شناس : لورا لیمر، سیرین الزاتاری و همکارانش مینای دندانی 423 دندان نئاندرتال (از 74 فرد انسان نئاندرتالنسیس) و 444 انسان پارینه سنگی بالایی (از 102 فرد هومو ساپینس) را تجزیه و تحلیل کردند. آنها با شناسایی شیارهای افقی مینای نازک تر، استرس دوران اولیه زندگی را در این افراد بررسی کردند، که تحقیقات قبلی نشان داده است که می تواند با استرس های دوران کودکی مانند بیماری، عفونت، سوء تغذیه، کمبودهای تغذیه ای و ضربه مرتبط باشد.

محققان دریافتند که احتمال نقص مینا در دندان‌های انسان مدرن نئاندرتال و پارینه سنگی فوقانی مشابه است. با این حال، زمان وقوع این نقص‌ها بین این دو گونه متفاوت است.در انسان‌های پارینه سنگی فوقانی، عیوب مینای دندان در طول دوره تخمینی از شیر گرفتن، که معمولاً بین یک تا سه سال است، شایع‌تر بود. سن. در مقابل، نئاندرتال‌ها الگویی را نشان دادند که در آن نقص‌های مینای دندان احتمالاً در حوالی دوره مورد انتظار از شیر گرفتن (حدود یک سالگی) ظاهر می‌شوند، در طول دوره پس از شیرگیری (بین دو تا چهار سالگی) به اوج خود می‌رسند و سپس کاهش می‌یابند.

محققان پیشنهاد می‌کنند که استرسی که کودکان انسان دوران پارینه سنگی در هنگام از شیر گرفتن تجربه می‌کنند ممکن است به دلیل افزایش نیاز به انرژی باشد که خطر سوء تغذیه را افزایش می‌دهد.

آنها پیشنهاد می‌کنند که انسان‌های پارینه سنگی بالایی ممکن است با تشویق به وابستگی طولانی‌مدت به والدین، استفاده مؤثرتر از منابع و اطمینان از دسترسی کودکان به غذا، استرس رشد را در کودکان پس از از شیر گرفتن کاهش داده باشند.

محققان معتقدند که این استراتژی ها ممکن است توسط نئاندرتال ها استفاده نشده باشد و این می تواند به مزایای بقای طولانی مدت برای انسان مدرن در مقایسه با نئاندرتال ها کمک کند.