مجازات ۲ هزار ساله قطع عضو در چین باستان

گروهی از محققان در بررسی مقابر باستانی در چین با اسکلت دو مرد مستقل از هم مواجه شدند که نشانه‌هایی از قطع عضو به‌عنوان مجازات را تجربه کرده بودند.

مجله اینترنتی باستان شناس : بر اساس این تحقیق که به‌طور مشترک میان محققان چینی و دانشگاه تگزاس صورت گرفته است، یکی از این دو فرد یک‌پنجم پای چپش را ازدست‌داده و نفر دوم دقیقاً همان مقدار (با دقت سانتی‌متری) از پای راستش بریده‌شده است.

این اسکلت‌های باستانی دو هزار ساله در منطقه‌ای به نام استان هنان کشف‌شده‌اند، جایی که در آن زمان زیر سلطه سلسله ژو شرقی (Eastern Zhou) بوده است. هر دو این افراد به نظر می‌رسد به‌عنوان نوعی مجازات با قطع عضو روبرو شده‌اند.بر اساس متون باستانی مجازات قطع عضو در این دوره در رابطه با اتهام‌هایی ازجمله فریب دستگاه سلطنت، فرار از خدمت و سرقت صورت می‌گرفته و همین‌طور در مواردی که افراد محکوم شده به اعدام، مورد تخفیف قرار می‌گرفتند به‌عنوان مجازات جایگزین درباره آن‌ها اعمال می‌شده است.

قطع عضو تنبیهی یکی از مجازات رایج در دوران باستان است که متاسفانه هنوز هم در برخی از کشورها به‌عنوان مجازات عمدتاً آیینی و دینی صورت می‌گیرد.

این مطالعه در مجله Archaeological and Anthropological Sciences منتشر شده است.

دکتر کیان وانگ، دیرین انسان شناس و استاد دانشکده دندانپزشکی دانشگاه A&M تگزاس که تحقیقاتش فرهنگ های متمایز و شیوه های تدفین چین باستان را روشن می کند. بررسی او از بقایای این دو مرد جزئیات مهمی را در مورد اینکه این افراد چه کسانی بودند و چگونه ممکن است چنین مجازاتی به اندام تحتانی آنها وارد شده ، آشکار می کند.

بر اساس مطالعه وانگ که در بهار امسال با همکاری سه محقق از استان هنان چین منتشر شد، جایی که بقایای آن کشف شد، هر دو مرد از اعضای اشراف در دوران سلسله ژو شرقی بودند و هر دو احتمالاً در معرض یک نوع مجازات باستانی شناخته شده قرار گرفتند. یوه : این عمل با برداشتن قسمت هایی از بدن به دنبال شرمساری دائمی و آسیب رساندن به مجرمان بود.

در حالی که قطع عضو در زمینه پزشکی برای درمان تروما و بیماری نیز مورد استفاده قرار گرفت، وانگ گفت که این دو قطع عضو در این چارچوب تنبیهی معنی بیشتری دارد. او گفت: «بر اساس بافت تاریخی و باستان‌شناسی، قطع دست کیفری بسیار محتمل‌تر است.

در این مورد، هر دو مرد یکی از پاها و حدود 8 سانتی‌متر یا یک پنجم پای خود را به عنوان مجازات از دست داده اند،وانگ گفت : این شیوه قطع عضو با شیوه‌های تنبیهی قطع عضو سلسله ژو مطابقت دارد.

او گفت: «قطع تنبیهی هر دو پا مربوط به جرایم شدیدتر بود.

اسکلت این دو مرد، که هر دو در زمان‌های مختلف بین 2300 تا 2500 سال پیش مرده‌اند، در یک محوطه باستان‌شناسی در بخش شمال غربی شهر Sanmenxia، واقع در امتداد رودخانه زرد در حدود 500 مایلی جنوب غربی پکن، کشف شد.

اگرچه نمی‌توان گفت که این افراد دقیقاً به چه چیزی متهم شده‌اند، وانگ گفت : جنایات آنها ممکن است از نظر شدت متفاوت باشد، زیرا شواهد تاریخی نشان می‌دهد که قطع پای راست برای جرایم جدی‌تر استفاده می شد.

در هر دو مورد، پایی که قطع شده علائم قابل توجهی از بهبودی را نشان داد و بخش‌های باقی‌مانده استخوان به طور مناسبی در پایین به هم جوش خوردند. وانگ گفت که استخوان معمولاً چندین ماه طول می‌کشد تا بهبود یابد و پس از آن مردان برای سال‌های نامشخصی به زندگی خود ادامه دادند.

با گذشت زمان، استخوان های استفاده نشده شروع به زوال و شکننده شدن می کنند. وانگ بیشتر این «آتروفی عدم استفاده» را در فردی که قطع پای راست داشت مشاهده کرد، که نشان می‌دهد او ممکن است با قطع عضوش نسبت به مرد دیگر عمر طولانی‌تری داشته باشد.

وانگ با اشاره به اینکه وضعیت مناسب اجتماعی این مردان احتمالاً بهبود جسمی و اجتماعی آنها را تسهیل می‌کند، گفت: «از آنجایی که قطع عضو به وسیله مجازات یک پدیده غیر معمول نبود، ممکن است آنها به زندگی اجتماعی عادی بازگردند و پس از مرگ به شیوه‌ای مناسب دفن شوند.»

“این موارد درک ما را از قوانین جزایی و شیوه اجرای آنها، قابلیت های مراقبت پزشکی، و نگرش خیرخواهانه عمومی نسبت به کسانی که توسط قانون در زمینه های اجتماعی چین باستان مجازات شده اند، را بیشتر می کند.”

شواهد موجود

به عنوان بخشی از تحقیقات ، وانگ و همکارانش از دانش موجود در مورد شیوه های تدفین دوران ژو برای مشخص کردن موقعیت این دو مرد در سلسله مراتب اجتماعی و سیاسی استفاده کردند.

وانگ گفت: «سلسله ژو یک نظام سلسله مراتبی متمایز به نام «راه تشریفات» داشت که موقعیت‌های اجتماعی مختلف افراد را در طول زندگی و پس از مرگ تعریف می‌کرد. “(این سیستم) در الگوهای تدفین ترسیم می شد، که به موجب آن موقعیت اجتماعی با اندازه و جهت گیری مقبره ها، لایه های تابوت و اشیا درون قبر نشان داده می شد.”

وانگ توضیح داد که تابوت‌های چند لایه به افراد بلندمرتبه اختصاص داشت، و تعداد لایه‌ها را می‌توان برای محدود کردن موقعیت افراد در این سلسله مراتب تجزیه و تحلیل کرد: تابوت هفت لایه برای پادشاه، تابوت پنج لایه برای حاکم منطقه ، تابوت سه لایه برای مقامات عالی رتبه دولتی و تابوت دو لایه برای مقامات سطح پایین تر مورد استفاده قرار می گرفت.

وانگ گفت: «در این تحقیق، دو نفر در مقبره های جهت دار و تابوت‌های دو لایه در جهت شمال به جنوب دفن شدند.

وجود اشیایی مانند ظروف سفالی و لوح‌های سنگی در قبرها، این موضوع را برای مردان نخبه اجتماعی بیشتر تقویت می‌کند، در حالی که تجزیه و تحلیل ایزوتوپ‌های خاص در بافت استخوانی حاکی از آن بود که هر دو به خوبی تغذیه می‌شدند.

وانگ گفت: «تحلیل ایزوتوپی رژیم غذایی سرشار از پروتئین مطابق با طبقه اشراف شرقی ژو را نشان می دهد. [بر اساس همه این عوامل]، آنها احتمالاً از مقامات سطح پایین بودند.”

یک عمل رایج

وانگ گفت: در بسیاری از جوامع باستانی، کاهش یا برداشتن اعضای بدن یک مجازات معمولی برای جنایاتی مانند سرقت، فرار از خدمت و شهادت دروغین بود. علاوه بر قطع پا، سایر اشکال تنبیه بدنی در سلسله ژو چین شامل برداشتن بینی یا اندام تناسلی فرد محکوم بود.

وانگ گفت: «قطع عضو در سلسله هان در سال 167 قبل از میلاد با حکمی مبنی بر توقف «مجازات با قطع عضو » رسماً متوقف شد. « و با اقدامات انسانی تر مانند شلاق، اعمال شاقه و/یا زندان جایگزین شد.

او گفت: “با این حال، این عمل به طور کامل ریشه کن نشد. شواهدی از قطع عضو تنبیهی، معمولاً پا، هنوز در سلسله های بعدی یافت شد؛ آخرین مورد مربوط به سلسله چینگ (1644-1911 پس از میلاد) بود، که هر دو پای یک مرد با اره قطع شد.

برخی از قربانیان مشهور قطع عضوهای تنبیهی در طول سلسله ژو شامل استراتژیست نظامی و نویسنده سان بین و همچنین بیان هه است که داستان تاسف بار او به بخشی نمادین از تاریخ و افسانه چین تبدیل شده است.

بیان هه به جرم فریب پادشاهان ایالت چو با عواقب شدیدی روبرو شد. پای چپ او و به دنبال آن پای راستش قطع شد، زمانی که دو بار مشخص شد که یشم ارزشمندی که او کشف کرده بود واقعاً بی ارزش است.اما بعداً مشخص شد که یشم واقعاً ارزشمند بوده است.

به گفته وانگ، قطع تنبیهی پاها آنقدر رایج بود که فیلسوف افسانه ای هان فیزی در نوشته های خود توجه ویژه ای به آن داشت. و اصطلاح معروف چینی را ایجاد کرد که می گوید به دلیل این مجازات بی رحمانه و معمولی، کفش ها ارزان تر و پروتزها گران تر شدند.

همانطور که وانگ در این مطالعه اشاره می کند، ماهیت معمولی قطع عضو تنبیهی نیازمند همکاری قابل توجهی بین سیستم کیفری و متخصصان پزشکی، با پروتکل های تعیین شده برای قطع پا، بستن زخم و مراقبت از بیمار پس از آن است. او گفت، افرادی که از طبقه اجتماعی بالاتری هستند حتی ممکن است به داروهای تسکین دهنده درد در طول و بعد از عمل دسترسی داشته باشند.

در مورد دو مرد کشف شده در شهر سانمنشیا، وانگ گفت که فقدان شکستگی‌های ثانویه و قطعات استخوان ممکن است نشان‌دهنده بهبود شیوه‌های قطع عضو و مراقبت‌های پرستاری در طول سلسله ژو شرقی در مقایسه با سلسله‌های قبلی ژو و شانگ غربی باشد. .

وانگ گفت: “علامت تنبیه با قطع عضو و نشانه های بهبودی خوب پس از مجازات، منعکس کننده یک پروتکل قطع عضو است که شامل پرستاری پس از آن و مدیریت بیمار برای بهبودی می شود.” در این دو مورد، دو فرد قطع عضو به دلیل این هماهنگی دقیق کیفری و پزشکی به خوبی زنده ماندند.»