سکونتگاه های باستانی چاکوئن از شیپورهای صدفی حلزونی برای برقراری ارتباط استفاده می کردند.
مجله اینترنتی باستان شناس : گروهی از باستانشناسان از دانشگاههای نیویورک و آریزونا به تازگی یک مطالعه جدید و جذاب منتشر کردهاند. در این گزارش طیف شنوایی قابل توجهی از شیپورهای صدفی که توسط بومیان آمریکایی که بیش از 1000 سال پیش در سرزمینهای نیومکزیکوی امروزی سکونت داشته اند، بررسی شده است.
در مقالهای که در مجله Antiquity منتشر شد ، باستانشناسان شواهدی را ارائه کردند که نشان میدهد مردم پوئبلو ماقبل کلمبیایی که در جنوب غربی آمریکا در قرنهای 9 تا 12 زندگی میکردند، برای برقراری ارتباط و حفظ ارتباطات اجتماعی در فواصل نسبتاً طولانی به این سازهای بادی دستساز متکی بودند. حتی اگر افرادی که در سکونتگاههای مختلف زندگی میکنند خارج از سکونت گاه باشند، به دلیل ویژگیهای شگرف آکوستیک این «آلات موسیقی» جاودانه، به ندرت از محدوده صوتی خارج میشوند.
قبل از تلفن های همراه و وای فای، ترومپت های صدفی وجود داشت
ساکنان بومی باستانی شمال غربی نیومکزیکو فرهنگ شکوفایی ایجاد کردند که در چاکو کانیون، یک دره 53 مایل مربعی (147.5 کیلومتر مربع) واقع در فلات ناهموار و نیمه خشک کلرادو، رشد کرد. این بومیان آمریکا در جوامع کوچکی در دره و نواحی اطراف آن زندگی می کردند که هر جامعه حول یک ساختار مرکزی بزرگ به نام خانه بزرگ متمرکز بود. این خانههای بزرگ، ساختمانهای استادانهای با صدها اتاق پراکنده در طبقات متعدد بودند که وظایف عمومی مختلف مربوط به فعالیتهای اداری، مذهبی، اقتصادی و فرهنگی مردم چاکوان را انجام میدادند.

بسیاری از شیپورهای صدف حلزونی از حفاری در چاکو کانیون که در حال حاضر به عنوان پارک ملی تاریخی و میراث جهانی شناخته می شود، به دست آمده است . صدف حلزونی بقایای بیرونی نجات یافته بسیاری از انواع حلزون های دریایی بزرگ است که برای غذا از آب های کارائیب و اقیانوس اطلس توسط مردم ساکن در مناطق ساحلی برداشت شده است.
صدف حلزونی در دوران باستان به طور گسترده در سراسر قلمرو بینالنهرین خرید و فروش میشد، زیرا فرهنگهای مختلف برای اهداف تشریفاتی و ارتباطات استفاده میکردند. در واقع، شیپورها یا شاخ های ساخته شده از پوسته های دور ریخته شده حلزون های دریایی در محوطه های های باستان شناسی در سرتاسر جهان یافت شده اند که بر اساس ظرفیت آنها برای تولید صداهای بلند شگفت انگیز، فایده جهانی آنها را آشکار می کند.
تحقیقات قبلی نشان داده است که این سازهای بادی اولیه در مراسم مختلف با ماهیت معنوی در مازوآمریکای پیش از کلمبیا مورد استفاده قرار می گرفتند. اما آنها ممکن است کاربردهای عملی نیز داشته باشند، و این همان چیزی است که تیم محققین درگیر در پروژه تحقیقاتی جدید سعی در تایید آن داشتند.
پروفسور روث ون دایک از دانشگاه بینگهمتون، نویسنده اصلی مطالعه جدید، توضیح داد: «دره چاکو توسط بیش از صد جامعه خانهای بزرگ احاطه شده است. ما به دنبال این بودیم که مشخص کنیم آیا جوامع خانه های بزرگ خارج از دره، روابطی شبیه به چاکو دره بین منظره، چیدمان جامعه و صدا نشان می دهند یا خیر.
این بدان معناست که محققان میخواستند دریابند که چگونه و تا چه اندازه صداهایی که بوسیله ترومپتهای صدفی ایجاد میشوند، در سراسر مناظر طنینانداز میشوند، زمانی که بوسیله ترومپتهایی که درست بیرون یکی از خانههای بزرگ ایستاده بودند «نواخته میشوند».
برای انجام این تصمیمات، باستان شناسان برای دمیدن در شیپور و ضبط صداها از مکان های مختلف، همانطور که در گذشته ضروری بود، به این مکان سفر نکردند. در عوض، آنها بر یک برنامه مجازی نوآورانه به نام Soundshed Analysis تکیه کردند که می تواند چنین اطلاعاتی را با استفاده از مدل های تولید شده دیجیتالی یا ایجاد مجدد شرایط روی زمین کشف کند.

در این مطالعه، محققان از نرمافزار Soundshed Analysis برای محاسبه توزیع و ویژگیهای امواج صوتی استفاده کردند که بوسیله شیپورهای صدفی ایجاد میشوند که با قدرت کامل از مجاورت پنج خانه بزرگ از پنج جامعه چاکو در خارج از چاکو کانیون دمیده میشوند. به طرز جالبی، آنها دریافتند که چنین صداهایی برای کسانی که تقریباً در تمام سکونتگاه های اطراف زندگی می کنند قابل شنیدن است، که نشان می دهد شخصی در یک خانه بزرگ می تواند بدون مشکل با شخصی در خانه بزرگ دیگر ارتباط برقرار کند.
باستان شناسان به این نتیجه رسیدند که مردم چاکوئن باید از این شیپورها برای ارتباطات بین جوامع استفاده می کردند . صدای ترومپت میتوانست برای اعلام همه انواع رویدادها، فعالیتها، یا پیشرفتهای مورد علاقه، بر اساس تغییرات در تعداد و/یا مدت زمان «نتهای» نواختهشده در ساز استفاده شود. به عبارت دیگر، ممکن است یک “زبان” ترومپت صدفی وجود داشته باشد که مردم چاکوآن را می دانستند و می فهمیدند.
نویسندگان مطالعه در مقاله منتشر شده در مجله Antiquity نوشتند: “مطالعه ما در مورد مناظر صوتی در جوامع خانه بزرگ Chacoan، نگاهی اجمالی به انسجام جامعه را می دهد.” “تحقیق ما نشان می دهد که مانند صدای ناقوس کلیسا در قرون وسطی، صدای شیپور صدفی ممکن است یکی از عناصری بوده باشد که جوامع چاکو را به هم پیوند می دهد.” آنها اشاره کردند که “انفجار صدف حلزونی روش موثرتری نسبت به تکیه بر ساکنان جامعه برای نگاه کردن در جهت درست در زمان مناسب برای دیدن، به عنوان مثال، سیگنال های دود/آینه” بود.
باستان شناسان مطمئن نیستند که آیا ساخت جوامع در محدوده شیپور صدفی بر اساس اجبار یا انتخاب بوده است. قوانین سابق چاکوئن ممکن بود مردم پوئبلو را از ایجاد جوامع خارج از محدوده آکوستیک منع میکرد،گزینه دوم ممکن است جوامع بر حسب انتخاب خود در این مکان ساکن شده باشند و از مزایای سکونت در این محل استفاده کرده باشند.
پیمایش در چالش های حفظ آکوستیک در محوطه باستانی چاکوان
مردم چاکوئن در شمال نیومکزیکو در حوضه نیمه خشک سان خوآن در فلات کلرادو تقریباً از 850 تا 1250 قبل از میلاد زندگی می کردند . محل تجمع مرکزی آنها در چاکو کنیون بود که در اوج سکونت خود دارای جمعیتی در حدود 5000 نفر بود که در حدود 75 شهرک کوچک زندگی می کردند. سکونتگاه هایی که آنها در خارج از دره ساختند از همان نقشه ها پیروی می کردند و احتمالاً ساخت این جوامع به دلیل محدودیت های فضایی که به معادل باستانی پراکندگی شهری مدرن منجر شد، ضروری بود.
سکونتگاه های چاکو در نهایت گسترش یافتند تا منطقه ای از فلات کلرادو را پوشش دهند که از اندازه انگلستان امروزی فراتر رفت. اما چاکو کنیون یک مکان مقدس و خانه اجدادی واقعی مردمان پوئبلو منطقه بود، و بنابراین مکانی بود که همه مرتباً از آن بازدید می کردند و به خوبی می شناختند.
این دره پر از 15 مجتمع ساختمانی اصلی بود که از بلوکهای ماسهسنگ و الواری ساخته شده بودند که از فواصل طولانی منتقل شده بودند. این مجتمع در یک زمان به عنوان یک مرکز مسکونی، اقتصادی، اداری و تشریفاتی/مذهبی عمل می کرد. مردم از سراسر منطقه به این دره می آمدند که برای شرکت در آیین های مذهبی یا مراسم های مختلف حاضر شوند و از بازار پر رونق آن بازدید کنند که در آن غذاها، کالاهای ساخته شده از فیروزه و سایر اقلام ارزشمند (مانند شیپور صدفی) آزادانه رد و بدل می شد.
در حالی که سکونتگاههای منفرد در چاکو کانیون از نظر جمعیت نسبتاً کوچک بودند، آنها از طریق شبکه وسیع و گستردهای از جادهها، رمپها، پلها و دیگر راههای عبوری به هم متصل بودند که دسترسی به مکانهای تجمع عمومی را از هر نقطه در منطقه آسان میکرد. زیرساخت در چاکو کانیون شبیه به آنچه در یک شهر کوچک امروزی وجود دارد، بود، اگرچه تراکم کلی جمعیت با استانداردهای مدرن پایین بود.

شهرکهای چاکوئن واقع در سراسر فلات کلرادو، زیرساختی ثابت را به نمایش میگذارند و وحدت فرهنگی را که مردم پوئبلو با افزایش جمعیت خود به حفظ آن اختصاص داده بودند، برجسته میکند. این وحدت در تکیه بر صدا برای ایجاد شبکههای ارتباطی که چشمانداز را در بر میگرفت، مشهود است.
پروفسور ون دایک با جمعبندی یافتههای پروژه تحقیقاتی تیمش گفت: «منظرههای صوتی ابعاد معنیداری از تجربیات، مناظر و محیطهای گذشته و جنبههای مهم تعامل اجتماعی در دنیای باستان هستند».
بر اساس پیامدهای اکتشافات آنها، او معتقد است که “مدیریت محوطه های باستان شناسی و میراث باید در آینده شامل توجه به محیط شنیداری باشد”. این امر میتواند دامنه فعالیتهای حفاظتی و مرمتی در مکانهای باستانشناسی در مقیاس بزرگ مانند مکانهای مرتبط با فرهنگ چاکو را گسترش دهد، زیرا حفاظت از ویژگیهای صوتی چنین مکانهایی برای حفظ یکپارچگی تاریخی واقعی آنها ضروری است.

















ارسال دیدگاه