کشف ظروف شیشه ای خیره کننده ۲ هزارساله در فرانسه

باستان شناسانی که بر روی یک محوطه در بوکر گار در نیم فرانسه کار می کنند، به کشف قابل توجهی دست یافته اند. در حین حفاری، مجموعه‌ای از سازه‌های باستانی، از جمله مقبره‌ها و تدفین هایی که قدمت آن‌ها به قرن اول و دوم قبل از میلاد و قرن دوم پس از میلاد باز می‌گردد، کشف شد.

مجله اینترنتی باستان شناس : قبور کشف شده از قلوه سنگ‌های آهکی یا پشته‌های سفالی ساخته شده‌اند، در حالی که برخی از آن‌ها به سادگی در زمین حفر شده‌اند. این یافته ها در امتداد مرز Via Domitia، یک جاده رومی مهم که ایتالیا را به اسپانیا متصل می کرد، قرار داشت. این کشف تاریخ غنی و اهمیت فرهنگی این منطقه را روشن می کند و بینش های ارزشمندی را در مورد زندگی و آداب و رسوم رومیان باستان ارائه می دهد که زمانی در این منطقه ساکن بودند.

جاده های رومی و قبور بزرگان

Via Domitia، اولین جاده رومی ساخته شده در گول، مسیر اصلی به Nîmes بود. حفاری عناصری را در طول این مسیر نشان داد، از جمله یک ترانشه بزرگ که به مرور زمان با دیواری جایگزین شد.

دومین مسیر اصلی به عرض 15 متر (50 فوت) نیز در حین حفاری کشف شد. در بیانیه مطبوعاتی موسسه ملی تحقیقات باستان شناسی پیشگیرانه فرانسه (INRAP) گزارش شده است که از شمال شرقی تا جنوب غربی و با جهت گیری متفاوت از Via Domitia، از سنگفرش های سنگی متوالی تشکیل شده است.

عبور و مرور شدید، سنگ‌ها را در طول قرن‌ها استفاده فرسوده کرده است، که از شیارها و دوباره پر کردن‌های گاه به گاه مشهود است. در حالی که وضعیت آن نامشخص است، منشا آن به اواخر دوران جمهوری روم، شبیه به Via Domitia، بازمی‌گردد.

در مجموع 15 تدفین در طول مسیر شناسایی شده است که اکثر آنها تدفین های پس از سوزاندن در کنار چندین تدفین خاکسپاری هستند. به همراه متوفی اشیاء قبرهای بسیار با ارزش از جمله استریجیل (ابزار پاکسازی بدن قبل از غسل)، گلدان های شیشه ای نقش دار، سفال ، جام شیشه ای، چراغ ها و قطعاتی از بناهای تدفین و کوزه سفالی به دست آمد.

استخوان‌های سوخته از سوزاندن مرده‌ها جمع‌آوری و در مقبره‌ها، اغلب همراه با وسایل شخصی متوفی، دفن می‌شد. سوزاندن اجساد در جمهوری روم و امپراتوری اولیه روم یک عمل رایج بود و اجساد اولین امپراتوران روم و خانواده های آنها سوزانده شد.

ظروف شیشه ای آبی و طلایی

یکی از جالب ترین اکتشافات حفاری، ظروف شیشه ای است که به خوبی حفظ شده است. کشف چنین قطعات نفیس یک یافته نادر است، اما چیزی که واقعاً مجذوب کننده است، رنگ های آبی و طلایی خیره کننده شیشه است. این رنگ ها زیبایی درخشان و بی نظیری به اقلام می بخشد که واقعا مسحورکننده است.

این رنگ های خیره کننده به دلیل عوامل متعددی است. اولین مورد ناخالصی‌های موجود در ظروف شیشه‌ای رومی است، معمولاً آهن که باعث ایجاد رنگ مایل به سبز رایج در آن دوران می‌شود.

با این حال، این اقلام نیز در طول زمان به لطف نانوساختارهای فوتونی در خود شیشه زیباتر شدند. این لایه‌ها در طول قرن‌ها ساییده شدند و با انجام این کار، به آرامی تغییر کردند و رنگ‌های جدیدی تولید کردند، نه در نتیجه رنگدانه‌ها، بلکه در نحوه شکست نور، شبیه به بال‌های پروانه.

جاده های رومی در فرانسه

شیوه های جاده سازی رومی در فرانسه با یک رویکرد سیستماتیک با هدف ساخت شبکه های حمل و نقل بادوام و کارآمد مشخص می شود. این جاده ها به عنوان شریان های حیاتی برای ارتباطات نظامی، اقتصادی و اجتماعی در سراسر امپراتوری روم عمل می کردند.

ساخت جاده‌های رومی معمولاً با برنامه‌ریزی و بررسی دقیق برای تعیین مسیر بهینه و تسهیل سفر سریع‌تر، که عموماً در خطوط مستقیم ساخته می‌شوند، آغاز شد.

شالوده جاده‌های رومی شامل لایه‌های متعددی از مواد بود که با لایه‌ای فشرده از شن یا ماسه شروع می‌شد تا پایه‌ای پایدار را فراهم کند. بر روی آن، سنگ ها یا بلوک های بزرگی که به مجسمه معروف هستند، برای استحکام بیشتر شالوده جاده گذاشته شد.

لایه بعدی که رودوس نامیده می شود شامل سنگ های کوچکتر یا سنگ ریزه مخلوط با ملات آهک بود که متراکم و تراز می شد تا سطحی صاف ایجاد شود. به دنبال آن هسته، متشکل از بتن یا سنگ های کوچکتر مخلوط با ملات، که بدنه اصلی جاده را تشکیل می داد، ایجاد شد. در نهایت، لایه سطحی که به نام پشت سر جمع (sumum dorsum) شناخته می شود، اضافه شد.