عین دره روستای کوچکی در شمال غربی حلب سوریه است که تا سال 2018 دارای ساختاری قابل توجه بود – معبد عین دارا درست در غرب روستا قرار دارد.
مجله اینترنتی باستان شناس : این معبد در سال 1955، زمانی که یک شیر عظیم بازالتی پیدا شد، در واقع کاملاً تصادفی کشف شد. به دنبال این یافته، کاوش هایی در سال های بعد انجام شد. متأسفانه، در سال 2018، کل ساختار قابل توجه با حمله هوایی ترکیه آسیب دید و از بین رفت.
این معبد، که گمان میرود در اوایل عصر آهن ساخته شده است، دارای ویژگیهای متمایزی مانند حیاط بزرگ، نقش برجستههای بازالتی استادانه، و ردپاهای حکاکی شده مرموز بر روی کف سنگی آن بود. این معبد با پلکانهای تاریخی و چیدمان پیچیدهاش شباهتهای چشمگیری به توصیفهای کتاب مقدس از معبد سلیمان در اورشلیم داشت که به سنت فرهنگی گستردهتری اشاره میکرد که در این دوره مشخصه منطقه بود. معبد عین دارا از طریق شکوه معماری و اهمیت فرهنگی خود، نگاهی اجمالی به نقوش غنی تمدن های باستانی خاور نزدیک ارائه می دهد.
معبد عین دارا: گواهی بر نفوذ دولت های سوری-هیتی
معبد عین دارا، معبدی از عصر آهن در دوران سیرو هیتی بود.سوری- هیتی ها یا نئو هیتی ها گروهی از نهادهای سیاسی بودند که در اواخر هزاره دوم قبل از میلاد ظهور کردند. پس از فروپاشی امپراتوری هیتی، خلاء قدرت در مدیترانه شرقی به وجود آمد. دولت های سوری-هیتی این خلاء را پر کردند و تا زمان فتح آنها توسط امپراتوری نو-آسوری در پایان قرن هشتم قبل از میلاد، قدرت غالب منطقه شدند.
اگرچه امروزه سوری-هیتی ها از هیتی ها متمایز هستند، احتمالاً آنها خود را متفاوت از پیشینیانشان نمی دانستند. این را می توان با شواهد کتبی و تداوم فرهنگی منطقه تأیید کرد. به عنوان مثال، سبک معابد ساخته شده در اواخر عصر برنز تا اوایل عصر آهن ادامه یافت. یکی از این معابد که گمان می رود در اوایل عصر آهن ساخته شده است، معبد عین دارا است.

معماری باشکوه: چیدمان و ابعاد معبد
برای دسترسی به معبد، بازدیدکنندگان باید ابتدا از حیاطی عبور کنند که با ماسه سنگ ساخته شده و سنگ فرش شده است. در داخل این حیاط، حوض سنگی گچی وجود دارد که گمان می رود برای تشریفات استفاده می شده است.
ابعاد معبد 30×30 متر (98.42 فوت) است و رو به جنوب شرقی قرار دارد، معبد بر روی یک سکوی بلند 76.2 سانتی متری (2.5 فوت) ساخته شده از قلوه سنگ و سنگ آهک قرار گرفته است.
نمای بیرونی معبد با بلوکهای بازالتی تزئین شده است که به شکل پیچیدهای با نقشهایی از شیرها، ابوالهولها و دیگر موجودات افسانهای حجاری شده است. یک پلکان بزرگ در دو طرف آن ابوالهول و شیر قرار دارد، که به ایوان معبد منتهی می شود و ورودی واقعاً باشکوهی ایجاد می کند.

بعد از رواق، به اتاق میانی می رسید که ابعاد آن 6 در 15.5 متر (19.68 x 50.85 فوت) بود و به دنبال آن سالن اصلی که 16 x 16 متر (52.49 فوت) اندازه داشت. در انتهای این تالار، اتاق داخلی/نیایشگاه قرار داشت. مجسمه یا بت ایزد احتمالاً در طاقچه ای در دیوار پشتی نیایشگاه قرار داشته است. این ساختمان زمانی با ردیف هایی از نقش برجسته های بازالتی از ابوالهول، شیر، خدایان کوه و موجودات بزرگ پنجه دار پوشیده شده بود که تنها پاهایشان باقی مانده است.
نمادگرایی و هدف: اهمیت ردپاها
یکی از ویژگی های جالب معبد عین دارا ، رد پاهای کنده شده در کف سنگی معبد بود. یک جفت رد پا در کف رواق و به دنبال آن یک رد پا و دیگری تک رد پا در آستانه تالار اصلی یافت می شود. فاصله بین دو ردپای منفرد حدود 30 فوت (9.14) است. یک قدم 30 فوتی متعلق به شخصی (یا “خدا”) با اندازه حدود 65 فوت (19.81 متر) است. به طور قطع ردپاها نقشهای واقعی نیستند که توسط یک موجود بزرگ که در آستانه معبد قدم زده ، ایجاد شده باشد، بلکه توسط سازندگان معبد حک شده است. اما سوال این است که چرا؟

دلیل وجود این ردپاها هنوز مشخص نیست. برخی از محققان معتقدند که آنها نقش های حیوانی هستند، در حالی که برخی دیگر بر این باورند که آنها ردپای خدایان را به تصویر می کشند.
شاید این ردپاها (به طول حدود یک متر / 3.28 فوت) به معنای نمادی از خدای معبد باشد. این ردپاها ممکن است برای نشان دادن حضور خدای معبد هنگام ورود به معبد خود و نزدیک شدن به تاج و تخت در محراب داخلی حک شده باشد.
یکی دیگر از ویژگی های جالب در مورد معبد عین دارا ، شباهت آن با توصیف کتاب مقدس از معبد سلیمان در اورشلیم است. ادعا شده است که این دو معبد از نظر پلان، قدمت، اندازه و تزئینات مشابه یکدیگر بوده اند. قبل از اینکه به این نتیجه برسیم که یکی از معبدها بر دیگری تأثیر گذاشته است، لازم به ذکر است که معابد دیگری در آن منطقه وجود دارد که هم با معبد عین دارا و هم با معبد سلیمان قابل مقایسه هستند.
این معابد شامل معابد ابلا، عمار و منبقا است. از این رو، ممکن است این گونه بیان شود که این معابد متعلق به سنت فرهنگی گسترده تری بوده که در آن زمان بر منطقه تسلط داشته است. از دست دادن عملاً کامل این قطعه مهم تاریخ به دلیل خصومتها در منطقه، نمونه دیگری از اهمیت دسترسی به مکانهای باستانی در مناطق پرآشوب و ثبت کامل آنها در صورت از دست رفتن برای همیشه است.
تخریب تقریباً کامل این اثر تاریخی مهم در نتیجه درگیریها در منطقه خاورمیانه ، یادآور ضرورت مستندسازی مکانهای باستانی در مناطق درگیر جنگ است. ثبت کامل این مکانها برای اطمینان از حفظ آنها برای نسلهای آینده بسیار مهم است، زیرا زمانی که تخریب شدند، برای همیشه از بین خواهند رفت.

















ارسال دیدگاه