میکروپلاستیک ها بقایای باستان شناسی را آلوده می کنند

محققان برای اولین بار شواهدی از آلودگی میکروپلاستیک در نمونه های خاک باستان شناسی را کشف کردند.

مجله اینترنتی باستان شناس : تیم تحقیقاتی ذرات کوچک میکروپلاستیک را در رسوباتی با عمق بیش از 7 متر، در نمونه هایی که قدمت آنها به قرن اول یا اوایل قرن دوم باز می گردد، کشف کردند. این نمونه ها در اواخر دهه 1980 حفاری شدند.

حفظ بقایای باستانی رویکردی مهم برای مدیریت محوطه های باستانی و تاریخی بوده است. با این حال، تیم تحقیقاتی می‌گوید این یافته‌ها می‌تواند باعث بازنگری شود، زیرا ذرات ریز به طور بالقوه بقایای حفظ شده را به خطر می‌اندازند.

میکروپلاستیک ها ذرات پلاستیکی کوچکی هستند که از 1 میکرومتر تا 5 میلی متر متغیر هستند. آنها از طیف وسیعی از مواد بوجود می آیند، از قطعات پلاستیکی بزرگتر که از هم جدا شده اند، یا مواد اولیه که در تولید پلاستیک استفاده می شود و تا حدود سال 2020 اغلب در محصولات زیبایی استفاده می شد.

این مطالعه که در مجله معتبر Science of the Total Environment منتشر شده است توسط دانشگاه های یورک و هال و با حمایت موسسه خیریه آموزشی York Archaeology انجام شده است.

پروفسور جان شوفیلد از دپارتمان باستان شناسی دانشگاه یورک، گفت: «این لحظه مهمی به نظر می رسد و آنچه را که انتظارش را داشتیم تأیید می کند: آنچه که قبلاً تصور می شد ذخایر باستانی بکر و آماده بررسی هستند، در واقع به پلاستیک آلوده شده اند. و این شامل ذخایر نمونه برداری شده و ذخیره شده در اواخر دهه 1980می شود.

ما به خوبی با حضور پلاستیک در اقیانوس‌ها و رودخانه‌هایمان آشنا هستیم، اما اکنون با واقعیت نگران‌کننده نفوذ عناصر سمی در میراث تاریخی‌مان مواجه هستیم. این که تا چه حد این آلودگی ارزش شواهدی و اهمیت ملی این ذخایر را به خطر می اندازد، سؤالی است که نیاز به بررسی بیشتری دارد.

دیوید جنینگز، مدیر اجرایی باستان شناسی یورک، نظرات خود را در مورد این موضوع بیان کرد و گفت: “ما معمولا میکروپلاستیک ها را با دوران مدرن مرتبط می کنیم، زیرا آگاهی از حضور آنها تنها در دو دهه گذشته ظاهر شده است. با این حال، کشف پروفسور ریچارد تامپسون در سال 2004 این واقعیت را روشن می کند که این ذرات مضر از دهه 1960 همزمان با افزایش تولید پلاستیک پس از جنگ در محیط زیست ما وجود داشته است.

خطر میکرو پلاستیک ها و بقایای باستان شناسی

مطالعه اخیر نشان داده است که ذرات میکروپلاستیک راه خود را به ذخایر باستان‌شناسی باز کرده‌اند که نشان می‌دهد این آلودگی برای مدتی طولانی رخ داده است. نمونه‌های خاک جمع‌آوری و ذخیره‌سازی شده در سال 1988 در ولینگتون رو در یورک حاوی این ذرات بود، مشابه ذرات موجود در اقیانوس‌ها.

این مطالعه 16 نوع مختلف از پلیمرهای میکروپلاستیک را در نمونه‌های جدید و آرشیو شده پیدا کرد. این کشف نگرانی هایی را برای باستان شناسی ایجاد می کند، زیرا وجود میکروپلاستیک ها می تواند بر یکپارچگی علمی ذخایر باستان شناسی تأثیر بگذارد.

ورود میکروپلاستیک به خاک می تواند شیمی آن را تغییر دهد و به طور بالقوه منجر به پوسیدگی بقایای آلی شود. این تغییر ممکن است نیاز به ارزیابی مجدد عملکرد حفظ بقایای باستان شناسی در مکان اصلی آن داشته باشد. دیوید جنینگز بر لزوم در نظر گرفتن روش های جدید نگهداری در پرتو این یافته ها تاکید کرد.

تیم تحقیقاتی می‌گوید تحقیقات بیشتر در مورد تأثیر میکروپلاستیک‌ها با توجه به تأثیر بالقوه این مواد شیمیایی مصنوعی بر ذخایر باستان‌شناسی، اولویت باستان‌شناسان خواهد بود.