بازسازی چهره یک زن خون آشام با آجر در دهان + تصاویر

چهره یک “خون آشام” قرن شانزدهمی که با آجر سنگی در دهانش دفن شده بود توسط دانشمندان بازسازی شد.

مجله اینترنتی باستان شناس : یک کارشناس متخصص بازسازی صورت با دقت ویژگی های جسد زن کشف شده در گور دسته جمعی قربانیان طاعون در جزیره لازارتو نووو ونیز را بازسازی کرد. سیسرو مورائس، کارشناس پزشکی قانونی برزیل و تصویرگر سه بعدی، با استفاده از ویژگی هایی که در حین کاوش باستان شناسی در سال 2006 کشف شد، چهره این زن را بازسازی کرد.

تصاویر جدید خیره کننده که از اسکن سه بعدی جمجمه باستانی او ایجاد شده است، زنی را با چانه نوک تیز، موهای نقره ای، پوست چروکیده و بینی کمی کج به تصویر می کشد.

مورائس همچنین آزمایش جالبی را برای تعیین امکان‌پذیری قرار دادن آجر در دهان انجام داد و روش عجیبی را که در این مورد مشاهده شد آشکار کرد.

محققان حدس می زنند که این آجر اندکی پس از مرگ او توسط مردم محلی که می ترسیدند قربانیان دیگر طاعون ویرانگر منطقه را طعمه خود کنند، قرار داده شد.

ماتئو بورینی، انسان شناس پزشکی قانونی، با رهبری کاوش در گور دسته جمعی ناشی از شیوع طاعون در سال 1576، به کشفی پیشگامانه دست یافت. بورینی در گزارشی در سال 2009 پس از دو سال تحقیق فشرده اظهار داشت: «ممکن است خون‌آشام‌ها واقعی نباشند، اما باورهای تاریخی چیز دیگری را نشان می‌دهند. “برای اولین بار، ما شواهدی از جن گیری انجام شده علیه یک خون آشام مشکوک را کشف کردیم.”

شواهد اسکلتی نشان می دهد که این زن در زمان مرگ 61 ساله بوده است. مطالعات بیشتر نشان داده است که او نژاد اروپایی داشته است. تجزیه و تحلیل رژیم غذایی او نشان می دهد که او در درجه اول غلات و سبزیجات مصرف می کرد، و این نشان می دهد که او ممکن است در آن زمان به طبقه پایین اروپا تعلق داشته باشد.

محققان حدس می زنند که ممکن است یک گورکن ، سنگی را بین دندان های این زن قرار داده باشد تا از گاز گرفتن و انتشار طاعون جلوگیری کند، زیرا گمان می رود او یک خون آشام است.

در این دوره از تاریخ اروپا، اپیدمی خون آشام ها افزایش یافت زیرا روستاییان به دنبال توضیحات ماوراء الطبیعه برای بیماری های مرگباری بودند که قاره را درگیر کرده بودند. اعتقاد بر این است که تئوری خون آشام توسط گورکنان ایتالیایی منتشر شده است که اغلب در حین بازگشایی گورهای دسته جمعی با اجساد در حال پوسیدگی وحشتناک مواجه می شدند تا جایی برای افراد متوفی بیشتری باز کنند.

این تصور که این اجساد در حال تجزیه از سایر ساکنان قبرشان تغذیه می‌کردند، با ظاهر عجیب و غریب آنها که اغلب نفخ‌زده بودند و مایعات بدن از دهان و بینی‌شان نشت می‌کرد، تقویت می‌شد. حدس زده می‌شود که کفن‌های پوشاننده دهان اجساد ممکن است در برخی موارد خراب شده باشد، که منجر به این باور می‌شود که خون‌آشام‌ها قدرت خود را از مصرف این بقایای پارچه گرفته‌اند.

نویسندگان مطالعه در مجله OrtogOnline اظهار داشتند: «محققان متوجه شدند که هنگام بررسی جسد پیچیده شده در یک کفن، افرادی که در فرآیند دفن بودند متوجه فرورفتگی در نزدیکی ناحیه دهان شدند که احتمال جویدن آن را نشان می‌دهد.

آنها با شناسایی فرد متوفی به عنوان یک خون آشام احتمالی که طبق افسانه های رایج آن دوران یکی از عوامل ایجاد طاعون است، سنگی را به عنوان یک اقدام محافظتی در دهان قرار دادند. این کار برای جلوگیری از تغذیه خون آشام فرضی انجام شد.

مورائس برای اطمینان از اینکه آیا آجر پس از مرگ زن می‌توانست به طور هدفمند در دهان او گذاشته شود یا خیر، آجر را با استفاده از فوم تکثیر کرد و تعدادی آزمایش انجام داد. آزمایش‌های آن‌ها نشان داد که آجر را می‌توان بدون آسیب رساندن به دندان‌ها یا بافت نرم در دهان انسان فرو کرد.

این تحقیق در مجله OrtogOnline منتشر شده است.