مجله اینترنتی باستان شناس : همانطور که گونه های هومو ساپینس در طول زمان تکامل یافتند، مهارت در ابزارهای سنگی، نیزه پرتاب کننده ها و سوزن های خیاطی به طور قابل توجهی بهبود یافت. این نوآوری ها واقعاً مبتکرانه بودند و نقش مهمی در پیشرفت ما به عنوان یک گونه داشتند.
اختراع سوزن خیاطی و منشا مد
منشا مد را می توان در اختراع اولین سوزن خیاطی جستجو کرد. جالب است که در نظر بگیریم که چگونه این ایده نوآورانه توسط افراد با پیشینه ها و دوره های مختلف تصور شده است. تکامل منسوجات در طول زمان به این کشف باز می گردد. برای یک دوره قابل توجه، این وضعیت ثابت بود تا زمانی که یک تغییر اساسی رخ داد.
تحول بزرگ با انقلاب کشاورزی
محققان مدرن اغلب استدلال می کنند که گذار به کشاورزی نشانه آغاز انقلابی است که در نهایت به جوامع مستقر و پیشرفت تمدن منجر شد. با این حال، این توضیح ریشه های پیچیده توسعه انسانی را بیش از حد ساده می کند. حفاری های پیشگامانه به رهبری باستان شناس کلاوس اشمیت در گوبکلی تپه در اواسط دهه 1990 داستان متفاوتی را نشان داد – داستانی که باورهای سنتی در مورد ریشه های تمدن را به چالش می کشد.
در حالی که کشاورزی به طور مستقل در مناطق مختلف در سراسر جهان ظهور کرد، گوبکلی تپه دیدگاه منحصر به فردی را در مورد منشاء تمدن غربی ارائه می دهد. این مکان باستانی شواهدی از جامعه ای پیچیده ارائه می دهد که پیش از توسعه کشاورزی بوده است، که نشان می دهد عوامل دیگری ممکن است نقش مهمی در شکل دادن به سیر تاریخ بشر داشته باشند. با کاوش در این سناریوی اصلی، ما به درک عمیق تری از چگونگی تاثیر گذشته بر مسیر تمدن غرب و تاثیر آن بر صحنه جهانی دست می یابیم.
خاستگاه اولین کشاورزان را می توان به انتهای شرقی مدیترانه در جایی که به هلال حاصلخیز معروف است، ردیابی کرد. در این منطقه است که اجداد بسیاری از حیوانات اهلی ما مانند گاو، بز، گوسفند و خوک در حدود 8000 تا 10500 سال پیش به وجود آمدند. به طور مشابه، ریشه های ژنتیکی غلات کشت شده مانند گندم نان و جو نیز در این منطقه یافت می شود.
ریشه های موسیقی جهانی
موسیقی جهانی فرهنگی است که توسط هر جامعه شناخته شده ای پذیرفته شده است. بیشتر فرهنگها ریشههای اسطورهای خاص خود را پیرامون خلق موسیقی دارند که اغلب به باورهای اسطورهای، مذهبی یا فلسفی منحصربهفرد آنها مرتبط است. شواهدی از آغاز اولیه موسیقی را می توان در فلوت های استخوانی که در غارها کشف شد و قدمت آن به 40000 سال پیش بازمی گردد، مشاهده کرد.
چارلز داروین معتقد بود که آواز خواندن قبل از صحبت کردن وجود داشته است و بحثی را در مورد اینکه آیا آهنگ یا زبان اولین شکل ارتباط است، برانگیخت. این مسئله ممکن است هرگز به طور قطعی حل نشود.
تقریباً یک میلیون سال پیش، جد مشترک نئاندرتالها و انسانهای امروزی دارای آناتومی صوتی لازم برای آواز خواندن بودند، اما مشخص نیست که آیا واقعاً آواز میخواندند یا خیر. جوزف کالجا، تِنور مشهور، اپرا را وسیله ای برای بیان احساسات شدید توصیف می کند که نیاز به خواندن دارند. مشاهده کودکان در یک راهرو پر طنین نشان می دهد که چگونه محیط های خاص می توانند الهام بخش صدا باشند.
در دوران ماقبل تاریخ، دانش، حافظه و هویت فرهنگی از طریق سنتهای شفاهی، عمدتاً در قالب ترانه منتقل میشد. ساختار یک آهنگ تضمین می کند که داستان هر بار که به اشتراک گذاشته می شود، ثابت می ماند. جوامع بومی دور آتش جمع میشدند تا به ترانه های داستانی گوش دهند که اغلب پیامهای مهمی را منتقل میکرد. در جهانی بدون حواس پرتی آلودگی صوتی مدرن، مردم برای زنده ماندن به شنوایی تکیه می کردند.
بذرهای تمدن پیش از کشاورزی
کشاورزی صرفاً از دورهمی گاه به گاه انسانهای اواخر عصر حجر که از نوشیدن آبجو لذت می بردند و تصمیم به کاشت محصولات خود داشتند ، پدیدار نشد. مدتها قبل از توسعه کشاورزی، انسانهای اولیه درگیر فعالیتهایی بودند که برایشان مهمتر از شکار و جمعآوری آذوقه بود.
پس از پایان آخرین عصر یخبندان در حدود 12000 سال پیش، ایده ای جدید توسط یکی از این گروه ها مطرح شد. قبایل کوچ نشین این منطقه که در طول نسل های بی شماری علوفه جویان موفقی بوده اند، با آغاز تلاشی بی سابقه، خود را از سایر جمعیت های بومی در سراسر جهان متمایز کردند. این دستاورد مهم چه بود؟ آنها اولین بناهای مگالیتیک جهان را ساختند.
در لحظه ای مهم، اولین معمار بشریت برنامه ریزی و ایجاد یک فضای آیینی و تشریفاتی اصیل را تصور کرد. این کار از همان ابتدا به مهارت های سازمانی استثنایی نیاز داشت.
از آنجایی که مردان تلاش خود را صرف استخراج، شکل دادن، جابجایی و تزئین بلوک های سنگی عظیم کردند، فعالیت های شکار کنار گذاشته شد. به طور طبیعی، ابداع ابزاری برای حفظ گروه ضروری شد. می توان تصور کرد که دوره های طولانی ساخت و ساز مستلزم باقی ماندن در یک مکان بوده و در نتیجه کشت و اهلی کردن گیاهان و جانوران محلی را تسهیل می کند.
سوال مهمی که باید به آن فکر کنیم این است: چرا نوع بشر پس از یک سبک زندگی که برای مدتی طولانی بر روی کره زمین تأثیر کمتری داشت، ناگهان شروع به ساختن بناهای تاریخی از سنگ کرد؟ آیا ممکن است ساخت این بناها تحت تأثیر تمایل به ارتقای کیفیت موسیقی آنها بوده باشد؟

کشف ریشه های آرکئو آکوستیک: بناهای سنگی و صدا
حوزه میان رشته ای آرکئو آکوستیک بر کاوش در تجربه انسان از موسیقی و صدای خاص در فضاهای آیینی و تشریفاتی باستانی تمرکز دارد. بنیاد OTS برای مطالعات نوسنگی کنفرانس هایی را در مورد این موضوع در مالت، ترکیه و پرتغال ترتیب داده است و طیف متنوعی از دیدگاه ها را در مورد این موضوع ارائه می دهد.
ایگور رزنیکوف، مردم شناس موسیقی، در طول تحقیق خود بر روی غارهای نقاشی شده در دوران پارینه سنگی فرانسه و اسپانیا متوجه ارتباطی بین غارنگاره ها و بخش هایی از غار که با برجسته ترین پژواک ها مرتبط است شد. این مشاهدات نشان می دهد که انسان خردمند ممکن است تفکر انتزاعی را در حدود 40000 سال پیش توسعه داده باشد، همانطور که با به تصویر کشیدن اشیایی که مستقیماً برای هنرمند قابل مشاهده نیستند، گواه آن است.
رزنیکوف همچنین یک ارتباط بالقوه بین مقدسات باستانی و سنتهای شفاهی را پیشنهاد میکند که بسیار دیرتر در تاریخ ظهور کردند. این نظریه جذاب، اهمیت مطالعه ویژگیهای صوتی مکانهای باستانشناسی را برای دستیابی به درک عمیقتری از فرهنگهای باستانی و شیوههای آنها برجسته میکند.
در کتیبههای سومری و مصری باستان، به آیینهای آوازخوانی ، بهویژه در ارتباط با مفاهیم معنویت و زندگی پس از مرگ ، اشارههایی شده است (Reznikoff, I., 2014).
چرا صدا نیز بخشی از تجسم نیست؟ مطمئناً حیات وحش در جاهایی مانند غارهای لاسکو ساکت نبود. بدیهی است که رفتار صوتی درون غار با فضای بیرون که مردم بیشتر عمر خود را در آن سپری میکردند بسیار متفاوت بود. مردم آن زمان چگونه این صداها را تفسیر می کردند؟ این سوالی است که کنجکاوی ما را برمی انگیزد. هالیوود یک سرنخ ارائه می دهد – در فیلم ها، صدای خدا اغلب با پژواک همراه است. به نظر میرسد این یک قانون رایج در فیلمسازی است: اگر میخواهید چیزی ماورایی به نظر برسد، یک پژواک اضافه کنید.
توانایی تفکر انتزاعی در عصر حجر بسیار مهمتر از آن چیزی بود که در ابتدا تصور می کردیم. نقش مهمی در تجسم معماری مورد نیاز برای طراحی فضاهای یادبودی که بعداً در تاریخ ظهور خواهند کرد، ایفا کرد. این ارتباط ممکن است با پردازش مغز از نتهای موسیقی به ملودیها مرتبط باشد، که اجسام را نیز در سه بعد پردازش میکند.
بر خلاف تصور رایج، اکثر مردم در عصر حجر ساکن غارهای دائمی نبودند. آنها کوچ نشین بودند و برای حفظ خانواده خود از گله های وحشی پیروی می کردند. جستجوی سرپناه در غارها احتمالاً یک عمل فصلی بوده است، زیرا خطر تسلط سایر موجودات در زمان دوری قبیله وجود داشت. با این حال، برخی از غارها به عنوان مکان هایی برای مراسم، و برگزاری آیین ها و ایجاد موسیقی مقدس جذابیت خاصی داشتند.

عصب شناسی موسیقی
علوم اعصاب در حال کشف یک عامل جدید و جذاب است که تأثیر عمیقی که موسیقی می تواند بر احساسات ما داشته باشد را روشن می کند. محققان مؤسسات معتبری مانند دانشگاه هاروارد و بیمارستان جان هاپکینز دریافتهاند که گوش دادن به موسیقی که باعث ایجاد سرخوشی میشود و میتواند باعث ترشح هورمون دوپامین در مغز شود.. این انتقال دهنده عصبی با لذت و پاداش و همچنین با رفتارهای اعتیادآور مرتبط است.
ایده ایجاد یک ارتباط معنوی از طریق موسیقی در یک محیط غیر متعارف می تواند تجربه شنیداری را افزایش دهد. جالب است بدانیم انسان های اولیه که خلاقیت استثنایی از خود نشان می دادند تحت تأثیر تجربیات معنوی صوتی در غارها قرار گرفتند یا خیر. آیا ممکن است تمایل آنها به ایجاد یک مکان مقدس جادویی منجر به ساخت اولین ساختمان ها شده باشد؟
تصور کنید که قبایل از دور و نزدیک سفر می کنند تا در جشن های فصلی، مراسم ازدواج و ضیافت در محیطی با طراحی خاص شرکت کنند. این تجربه می تواند تأثیر عمیقی بر شیمی مغز آنها داشته باشد و فرآیندهای ذهنی آنها را برای نسل های آینده شکل دهد.
حدود 12000 سال پیش، اجداد ما تواناییهای شناختی را که امروز داریم، توسعه داده بودند. آنها توانستند محیط اطراف خود را مشاهده کنند و ویژگی های صوتی غارها را تشخیص دهند که پژواک دلپذیری ایجاد می کرد. جالب اینجاست که کوه های توروس در نزدیکی گوبکلی تپه دارای غارهای متعددی با ویژگی های مشابه است که به ارتباط عمیق بین اجداد ما و محیط اطرافشان اشاره می کند.

هنر، آهنگ و آرکئو آکوستیک گوبکلی تپه
برخلاف غارهای نقاشی شده دوره پارینه سنگی، گوبکلی تپه دارای بناهای سنگی باورنکردنی با حکاکی جانوران است. این سازه ها که به وضوح به عنوان زیارتگاه شناخته می شوند، برای استفاده عملی به عنوان سکونت طراحی نشده اند. طراحی متقارن و دشواری ساخت، هدف مورد نظر آنها را تایید می کند.
این مکان ها علیرغم اینکه بعداً عمدا دفن و پنهان شدند، برای مقاومت در برابر آزمایش زمان ساخته شدند. کف های صاف، دیوارهای سنگی گچ بری شده و ویژگی های معماری نشان می دهد که آنها زمانی مسقف بوده اند. کنده کاری های سنگ آهک ریز برای مدت طولانی در معرض عناصر باقی نمی ماند و این نشان می دهد که فضاها به دلیل فیزیک ارتعاش و سطوح سخت احتمالاً مانند یک زیرگذر بتنی مدرن عمل می کرده است.
ورود به یکی از این زیارتگاه ها باید برای مردم آن زمان تجربه خارق العاده ای بوده باشد.
محوطه اطراف مملو از سازه های مشابهی است که منتظر حفاری هستند. برخی از سازهها، حتی قدیمیتر از گوبکلی تپه، تکامل روند معماری را نشان میدهند که منجر به ایجاد فضاهایی مانند محوطه D با ستونهای انساننمای دوقلوی آن شد. دکتر اشمیت در حین حفاری متوجه شد که یکی از این ستون ها هنگام ضربه زدن صدای زنگ تولید می کند.
ساخت گوبکلی تپه و سازه های مشابه در آناتولی اتفاقی یکباره نبود. این یک فرآیند مستمر و قانع کننده بود که مستلزم تعهد فوق العاده ای از زمان و کار بود. در حالی که بقیه جهان به زندگی خود ادامه می دادند، اتفاقی انقلابی در دشت های آناتولی رخ می داد.
به نظر میرسد سازندگان خیلی زود متوجه شدهاند که منحنیها و سطوح مقعر برای افزایش ویژگیهای صوتی ضروری هستند. این دانش از بین نرفته است، همانطور که در آمفی تئاترهای یونانیان باستان و کولوسئوم رومیان دیده می شود.

خاستگاه سازندگان باستان و آکوستیک باستانی
“در سال 2016، دیلی میل گزارش داد که محققان آناتولی را در ترکیه به عنوان خاستگاه اولین کشاورزانی که 8000 سال پیش در اروپا گسترش یافتند، شناسایی کردند. بی بی سی با تکیه بر این کشف، به مطالعات DNA در سال 2019 اشاره کرد و نشان داد که سازندگان استون هنج از نسل جمعیت های منشاء آناتولی هستند.
پیشرفتهای علم ژنتیک، امواج متعدد مهاجرت از منطقه را که منجر به ایجاد جوامع گوبکلی تپه شد، روشن کرده است. کشاورزان اولیه که در اروپا مستقر شدند با جمعیت شکارچی-گردآورنده موجود ادغام شدند و به تازه واردان پیشرفته تر و پیچیده تر از آناتولی تبدیل شدند.
این ترکیب فرهنگها منجر به تغییرات ژنتیکی مرتبط با عملکرد مغز، تحمل لاکتوز در بزرگسالان و ایجاد چشمهای آبی شد. این مهاجرت ها پایه و اساس حرکت مردم را به مناطقی مانند آمریکای شمالی، آمریکای جنوبی، استرالیا، نیوزیلند، آفریقای جنوبی و بسیاری از نقاط میانی ایجاد کرد. در نتیجه، ممکن است آنقدر که قبلا تصور می شد از یکدیگر دور نباشیم.»
مهاجران نه تنها گیاهان، دام و شیوه زندگی کشاورزی، بلکه سنت های فرهنگی خود را نیز با خود آوردند. به نظر میرسد گروههایی که در حاشیه رودخانه دانوب بودند، بناهای تاریخی خود را با چوب ساختهاند که مقدار کمی از آنها حفظ شده است. گروه هایی که آناتولی را از طریق دریای مدیترانه ترک کردند، دانش مورد نیاز برای ساخت و ساز با مگالیت ها را داشتند.
اگرچه سازه ها اغلب در مقیاس کوچکتر هستند، اما بناهای سنگی باقی مانده را می توان یافت که از ایرلند تا انگلیس، فرانسه، پرتغال، اسپانیا، ساردینیا و مالت کشیده شده اند. مالت، بهویژه، خانه انبوهی از ساختمانهای مگالیتیک است، از جمله سازه دیدنی سرداب حل-سفلینی ، که یک شگفتی باستانآکوستیک محسوب میشود. این آثار سنگی را می توان در یونان و قبرس نیز یافت.
از نظر معماری، این سایت ها دارای نماهای بیرونی متقارن گسترده ای هستند که به نظر می رسد از بازدیدکنندگان در محوطه های جلویی و فضاهای تجمع جامعه استقبال می کنند. این فضاها احتمالاً برای اجراها یا سخنرانیهای رهبران معنوی مورد استفاده قرار میگرفتند و آکوستیک آنها باعث افزایش تجربه میشد. این احتمال وجود دارد که تپههای باستانی با دالانهای محصور بهعنوان طنیندهندههای مگالیت برای فعالیتهای ویژهای که در بیرون برگزار میشد، عمل میکردند.
حتی «مقبرههای بسته» کوچکتر به سنگهای «پنجرهای» متصل به هم مجهز شدهاند که فضای داخلی را با فضای بیرونی حیاط متصل میکند. این ویژگی را می توان در سایت های چشمگیر مالتی و همچنین در گوبکلی تپه مشاهده کرد.

در طول زمان مهاجرت ها، سکونتگاه نوسنگی چاتال هویوک در نزدیکی گوبکلی تپه پر رونق بود. اگرچه هنوز هیچ بنای یادبودی در چاتال هویوک کشف نشده است، اما این سایت به عنوان یک پیوند مهم در درک تغییر به سمت یک روش زندگی ساکن عمل می کند. نقاشی دیواری پر جنب و جوشی که توسط ساکنان چاتال هویوک ایجاد شده است، قدردانی عمیقی از موسیقی و رقص را نشان می دهد و اهمیت صدا را در جامعه نوسنگی از ابتدای پیدایش آن برجسته می کند. پس از بررسی دقیقتر، برخی از مصنوعات گوبکلی تپه نیز حاکی از آگاهی از صدا است.
تنها 35 کیلومتر (22 مایل) دورتر از گوبکلی تپه، و احتمالاً قبل از آن، محوطه تازه کشف شده کاراهان تپه قرار دارد. شبیه به هال سافلینی مالتا، یک اتاقک در کاراهانتپه به طرز پیچیده ای روی سنگ آهکی حک شده بود. این اتاق دارای ستون هایی است که در جای خود حجاری شده اند، همراه با یک سر مرموز که از قسمت بالایی دیوار منحنی بیرون زده است. دهان این شکل باز است و سیب آدم او به طور برجسته نشان داده شده است. اگر من یک هنرمند نوسنگی بودم که وظیفه داشتم پیام رسان را در حال ارتباط از ماوراء به تصویر بکشم، این شخصیت مرموز انتخاب من بود.

نتیجه
ما بار دیگر با یک سوال مهم روبرو هستیم: چگونه می توانیم شواهدی ارائه دهیم که افراد در ماقبل تاریخ تحت تأثیر صدایی بوده اند که احساسات قوی را برمی انگیزد، حتی اگر صدا شواهد فیزیکی را پشت سر نگذارد؟ در حالی که ممکن است هرگز نتوانیم این موضوع را به طور قطعی اثبات کنیم، شواهد مطمئناً به آن اشاره می کنند.
واضح است که وقتی جوامع باستانی اتاق های سنگی را برای اهداف آیینی می ساختند، ناخواسته محیط های آکوستیک منحصر به فردی ایجاد می کردند. در طول تاریخ، موسیقی و صدا نقش تعیین کننده ای در آیین های جوامع مختلف داشته است. باید پذیرفت که صداهای خاص موجود در این فضاهای باستانی می توانست باعث تغییرات شیمیایی در مغز افرادی شود که از آنها استفاده کرده اند.
تاکنون توضیح بهتری برای مجموعه رویدادهایی که با ساخت بناهای سنگی آغاز شد، وجود ندارد. همبستگی بین ایجاد این سازه ها و گنجاندن صدا در آیین ها نشان دهنده ارتباط عمیق تر بین صدا، معماری و رفتار انسان در دوران ماقبل تاریخ است.

















ارسال دیدگاه