مطالعه انجام شده در محوطه باستانی سراته دو لتریرو ، که به “Signpost Hill” ( تپه راهنما ) نیز معروف است در ایالت Paraiba برزیل، از مجموعه ای قابل توجه از سنگ نگاره ها در کنار ردپای دایناسورها پرده برداری کرده است.
مجله اینترنتی باستان شناس : محوطه سراته دو لتریرو دارای سه رخنمون ( بیرون زدگی ) صخرهای است که وسعتی در حدود 15000 متر مربع در پارک طبیعی دره دایناسورها، در حومه حوضه شهر سوزا شناخته میشود.
مطالعه اخیر که در مجله علمی Reports منتشر شده است، از ردپای فسیل شده دوره کرتاسه اولیه در این مکان پرده برداری کرده است. این ردپاها توسط دایناسورهای مختلف از جمله تروپودها، ساروپودها و ایگوانودنتیان ها به جا مانده است.
قدیمی ترین سوابق ردپای دایناسورها در منطقه سوزا را می توان به اوایل قرن بیستم ردیابی کرد که اولین مطالعه دیرینه شناسی رسمی در سال 1975 انجام شد.
حکاکی های هندی کاریری
در سال 1979، نشریه ای به وجود سنگ نگاره ها، معروف به «حکاکی های هندی کاریری» اشاره کرد. با این حال، هیچ تحقیق بیشتری برای مستندسازی این یافته ها انجام نشد.
اخیراً، باستان شناسان مطالعه ای را در سراته دو لتریرو انجام دادند و مجموعه ای از سنگ نگاره ها را در کنار ردپای دایناسورها کشف کردند. این سنگ نگاره ها عمدتاً با نقوش دایره ای مشخص می شوند، شبیه به نمونه هایی که در ایالت های پارایبا و ریو گراند دو نورته یافت شدند. این کشف نور جدیدی بر هنر و فرهنگ باستانی منطقه می افکند.

سنگ نگاره ها به صورت دایره های هندسی برجسته با خطوط شعاعی که با کنده کاری یک ابزار ساینده بر روی سطح سنگ ایجاد شده اند. به گفته نویسندگان مطالعه، با وجود فراوانی سنگ نگاره های شناسایی شده، هیچ همپوشانی بین این حجاری ها و ردپاهای فسیل شده مشاهده نشد. در هیچ یک از موارد مشخص نشد که ایجاد سنگ نگاره منجر به آسیب رساندن به ردپاهای موجود شده است که نشان دهنده اندیشه سازندگان است.
باستان شناسان به این نتیجه رسیده اند که سنگ نگاره ها به مجموعه وسیعی از نقوش، خالص یا انتزاعی، و از تکنیک های اجرایی مشابه یا یکسانی که در دیگر مکان های باستان شناسی صخره ای در منطقه شمال شرق برزیل یافت شده اند، تعلق دارند. بر اساس تاریخگذاری رادیوکربنی تدفین های یافت شده مرتبط با این مکانهای ، محققان قدمت سنگنگارهها را مربوط به دورهای بین 9400 تا 2620 سال قبل از میلاد تخمین می زنند.
سازندگان این سنگنگارهها شاید از تاریخ دایناسورها بیاطلاع بودند، اما نویسندگان این مطالعه معتقدند آنها احتمالاً باور داشتند این ردپاها متعلق به رئاس است، پرندگان بزرگ فاقد قدرت پرواز که در برزیل رایج بودند و ردپایی شبیه تروپودها و ماستودونهای منقرضشدهای داشتند که آن زمان هنوز در این منطقه میزیستند.
محققان خاطرنشان میکنند هنرنمایی انسانها در اطراف ردپای دایناسورها منحصر به این مورد نیست و به نمونههای مشابه در استرالیا، لهستان و ایالات متحده اشاره میکنند.
با این حال، در هیچ یک از موارد مشابه، سنگنگارهها مانند این مورد اخیر، رابطه نزدیکی با ردپاها نداشتند، بنابراین شکی نیست آنها ردپاها را ارزشمند میدانستند و آگاهانه سنگنگارهها را اطراف آنها درست کردند و ما امروز به این شکل، ارتباط نمادین بین هنرنمایی آنها و ردپاهای فسیلی را کشف کردیم.

















ارسال دیدگاه