تاریخگذاری رادیوکربن یکی از روشهای تاریخگذاری رادیومتریک میباشد که جهت تخمین تاریخ مرگ موجوداتی که کربن مصرف میکنند (مانند گیاهان) کاربرد دارد.محققان به تازگی رویکرد جدیدی برای تعیین قدمت تدفینها با این روش یافته اند.
در زمینه باستان شناسی، تعیین قدمت استخوان ها جنبه مهمی از درک تمدن های گذشته و تاریخ بشر است. این سوال استاندارد معمولا با استفاده از انواع روش های علمی مانند تاریخ گذاری رادیوکربن، تحلیل DNA و تحلیل چینه شناسی با دقت پاسخ داده می شود.
تاریخ گذاری رادیوکربن تجزیه ایزوتوپ های کربن در مواد آلی را برای تعیین سن آن اندازه گیری می کند، در حالی که تجزیه و تحلیل DNA می تواند اطلاعات ژنتیکی در مورد فرد یا جمعیتی که استخوان ها به آن تعلق دارند را آشکار کند. تجزیه و تحلیل استراتوگرافیک شامل مطالعه لایه های رسوب است که در آن استخوان ها یک زمان بندی نسبی برای محل ایجاد کردند.
باستان شناسان با به کارگیری این تکنیک های پیچیده قادر به تاریخ گذاری دقیق استخوان ها و ارائه بینش های ارزشمندی در مورد زندگی و فرهنگ جوامع باستانی هستند.
یک تیم بین المللی به سرپرستی محققانی از باستان شناسی لایبنیتز – زنتروم (LEIZA)، و دانشگاه کیل (CAU)اکنون توانسته اند برای اولین بار گورهای نوسنگی را در محوطه مهم سختیش (روسیه)به طور دقیق تاریخ گذاری کنند و بدین ترتیب الگوهای جدیدی را در توسعه فرهنگی این دوران شناسایی کنند.
دکتر جان میدوز می گوید: ” در عین حال، روش مورد استفاده در اینجا امکان تاریخ گذاری دقیق تر بقایای انسانی در مناطق دیگر با شرایط محیطی مشابه را نیز فراهم می کند.” او نویسنده اصلی این مطالعه است که در مجله Science Advances منتشر شده است.
یکی از بزرگ ترین قبرستان های ماقبل تاریخ شناخته شده در شمال شرقی اروپا
در سختیش، حدود 200 کیلومتری شمال شرقی مسکو، حدود 180 گورستان ماقبل تاریخ بین سال های 1962 تا 1992 حفاری شد. بقایای سفال نشان می دهد که قدمت آنها به حدود 5000 تا 3000 قبل از میلاد می رسد.
این امر باعث می شود که سختیش به یکی از بزرگترین مکان های تدفین شناخته شده از این دوره در شمال شرق اروپا تبدیل شود.
با این حال، تاریخ دقیق تدفینها و در نتیجه ترتیب زمانی آنها تا کنون نامشخص باقی مانده است. یکی از دلایل این موضوع این بود که افراد مدفون در طول زندگی خود ماهی زیادی می خوردند.
“مشخص است که این رژیم نسبت کربن 14 به کربن 12 را در استخوان ها کاهش می دهد. در نتیجه، استخوان ها بسیار پیر به نظر می رسند. علاوه بر این، این جابجایی ها بسیار متغیر بوده و تا کنون اصلاح آنها دشوار بوده است.
تخمین کربن 14 تا 900 سال متوقف شده است
تیم مطالعه حاضر، آنالیزهای ایزوتوپی را روی دو نمونه از افرادی که در سختیش حفاری شده بودند، مقایسه کردند: اول روی دندان و دیگری بخش خارهای استخوان گیجگاهی. دندانها و بخش استخوان گیجگاهی تنها قسمتهای معدنی بدن انسان هستند که پس از تشکیل، بازسازی نمیشوند و در سنین مختلف تشکیل میشوند.
میدوز میگوید: «اگر رژیم غذایی در دوران کودکی و نوجوانی تغییر کند، تفاوت در مقادیر ایزوتوپها بین دندان و استخوانهای گیجگاهی فرد به ما این امکان را میدهد تا در مورد اینکه چقدر تاریخگذاری کربن 14 فرد باید اصلاح شود، نتیجهگیری کنیم.
یک مدل ریاضی از این تفاوت ها نشان دهنده تغییر تا 900 سال برای برخی از تدفین ها بود. اصلاحات منجر به گاهشماری کاملاً جدیدی از محل دفن می شود که امکان تفاسیر جدیدی از پیشینه فرهنگی را فراهم می کند.
برای مثال، معلوم شد که یک قبر غیرعادی جوانترین قبر است که مربوط به اوایل هزاره سوم قبل از میلاد است. از سوی دیگر، قدیمی ترین تدفین ها مربوط به اوایل هزاره پنجم قبل از میلاد است.
گاهشماری جدید بینش جدیدی در مورد جوامع ماقبل تاریخ ارائه می دهد
زمانی که گورها به درستی فازبندی شوند، تغییراتی را در شبکههای تجاری نشان میدهند که بین سالهای 3500 تا 3000 قبل از میلاد از شرق به سمت منطقه بالتیک حرکت میکردند. آناستازیا خرمتسووا از Cluster of Excellence ROOTS توضیح می دهد که محل دفن تنها به صورت پراکنده در مدت زمان طولانی مورد استفاده قرار گرفته است.
برای تفسیر دقیق یافته های باستان شناسی، قرار دادن آنها در ترتیب زمانی صحیح ضروری است. درک عوامل محیطی که می توانند بر تاریخ گذاری رادیوکربن تأثیر بگذارند برای این فرآیند بسیار مهم است. دکتر میدوز بر اهمیت این موضوع تأکید میکند و بیان میکند که بدون وجود محتویات ارگانیک در قبور ، مانند استخوانهای حیوانات، روش ما میتواند به حداقل رساندن عدم قطعیت در سایر مکانها در آینده کمک کند.

















ارسال دیدگاه