ممکن است فکر کنید که زوال عقل مرتبط با افزایش سن در تمام دوران با ما همراه بوده است و به دنیای باستان بازمی گردد.اما یک تحلیل جدید از متون پزشکی کلاسیک یونان و روم نشان میدهد که از دست دادن شدید حافظه – که امروزه در سطوح همهگیر رخ میدهد – بین 2000 تا 2500 سال پیش، در زمان ارسطو، جالینوس و پلینی بزرگ، بسیار نادر بوده است.
به گزارش مجله اینترنتی باستان شناس به نقل از sciencedaily : این تحقیق به رهبری USC که در مجله بیماری آلزایمر منتشر شده است، این ایده را تقویت می کند که بیماری آلزایمر و زوال عقل مربوط به آن، بیماری های محیط ها و شیوه های زندگی مدرن هستند و رفتار بی تحرک و قرار گرفتن در معرض آلودگی هوا تا حد زیادی مقصر هستند.
در تحقیقات خود، با شواهد جالبی از زوال شناختی در جوامع یونان و روم باستان مواجه شده ایم. کالب فینچ، استاد برجسته دانشگاه در دانشکده پیری لئونارد دیویس USC و نویسنده اصلی این مطالعه، کمبود ارجاع به اختلالات شناختی خفیف در میان یونانیان باستان را برجسته میکند. با این حال، تلاش های مجدانه ما این اشاره های نادر را کشف کرده است و وجود چنین شرایطی را در آن دوران روشن می کند.
همانطور که تمرکز خود را به تمدن روم تغییر دادیم، به یک کشف جالب رسیدیم. ما به طور تصادفی به حداقل چهار گزارش رسیدیم که به مواردی از زوال عقل پیشرفته اشاره میکردند، اگرچه هنوز مشخص نیست که آیا این موارد را میتوان به بیماری آلزایمر نسبت داد یا خیر. این یافته حاکی از پیشرفت تدریجی در درک و شناخت زوال شناختی است، زیرا ما از یونان باستان به رومیان در حال گذار هستیم.
با کنکاش در سوابق تاریخی، بینش های ارزشمندی در مورد تکامل درک خود از آسیب های شناختی در طول اعصار به دست می آوریم.
یونانیان باستان می دانستند که پیری معمولا مشکلات حافظه ای ایجاد می کند که ما آن ها را به عنوان اختلال شناختی خفیف یا MCI می شناسیم، اما هیچ چیز به اندازه آلزایمر و دیگر انواع زوال عقل به از دست دادن عمده حافظه، گفتار و استدلال نزدیک نمی شود.
فینچ و یکی از نویسندگان، استنلی برستاین، مورخ دانشگاه ایالتی کالیفرنیا در لس آنجلس، بخش عمده ای از نوشته های پزشکی باستانی بقراط و پیروانش را بررسی کردند. در این متن به بیماری های سالمندان مانند ناشنوایی، سرگیجه و اختلالات گوارشی اشاره ای نشده است.
قرنها بعد در روم باستان، چند مورد اشاره شد. جالینوس اظهار می کند که در سن 80 سالگی، برخی از سالمندان در یادگیری چیزهای جدید با مشکل مواجه می شوند. پلینی بزرگ اشاره می کند که سناتور و سخنور معروف والریوس مسالا کوروینوس نام خود را فراموش کرده است. سیسرو با احتیاط مشاهده کرد که “حماقت سالمندان… ویژگی پیرمردهای غیرمسئول است، اما نه برای همه پیرمردها.”
فینچ بر این باور است که با افزایش متراکم شهرهای رومی، آلودگی افزایش یافته و موارد زوال شناختی را افزایش می دهد. علاوه بر این، اشراف رومی از ظروف پخت و پز سرب، لولههای آب سرب و حتی استات سرب به شراب خود برای شیرین کردن آن استفاده میکردند و ناخواسته خود را با سم عصبی قدرتمند مسموم میکردند.
(تعدادی از نویسندگان باستانی سمی بودن مواد حاوی سرب را تشخیص دادند، اما تا قرن بیستم پیشرفت کمی در برخورد با این مشکل حاصل شد. برخی از محققان مسمومیت با سرب را عامل سقوط امپراتوری روم می دانند.)
برای این مقاله، فینچ فقط به امپراتوری روم یا یونانیان فکر نکرد. در غیاب داده های جمعیت شناختی برای یونان و روم باستان، فینچ به یک مدل شگفت انگیز برای پیری باستان روی آورد: Tsimane Amerindians امروزی، مردم بومی آمازون بولیوی.
تسیمیان – – مانند یونانیان و رومیان باستان – – یک سبک زندگی پیش صنعتی دارند که از نظر فیزیکی بسیار فعال است، و نرخ زوال عقل بسیار پایینی دارند. یک تیم بین المللی از محققان شناختی به سرپرستی مارگارت گاتز، استاد روانشناسی، ژنتیک و پزشکی پیشگیرانه در مدرسه USC لئونارد دیویس، دریافتند که در میان افراد مسن تر تسیمین، تنها حدود ۱ درصد از زوال عقل رنج می برند. در مقابل، طبق اعلام انجمن آلزایمر، ۱۱ درصد از افراد ۶۵ سال به بالا که در ایالات متحده زندگی می کنند، دچار زوال عقل هستند.
فینچ گفت: ” داده های تسیمین بسیار عمیق و ارزشمند است. آن ها الگویی برای پرسیدن این سوالات به ما می دهند.”
این مقاله با کمک مالی صندوق آلزایمر کور و موسسه ملی سلامت حمایت شد.

















ارسال دیدگاه