تجزیه و تحلیل ژنتیکی نشان می دهد نئاندرتال ها و انسان ها 45000 سال پیش در شمال اروپا در کنار یکدیگر زندگی می کردند.تجزیه و تحلیل ژنتیکی قطعات استخوان کشف شده در یک سایت باستان شناسی در مرکز آلمان به طور قطعی نشان می دهد که انسان های مدرن -هوموساپینس- قبلاً 45000 سال پیش به اروپای شمالی رسیده بودند و چندین هزار سال قبل از انقراض نئاندرتال ها با نئاندرتال ها همپوشانی داشتند.
به گزارش مجله اینترنتی باستان شناس به نقل از phys.org :
این یافتهها نشان میدهد که محوطه نزدیک رانیس، آلمان، که بهخاطر تیغههای ابزار سنگی ریز پوستهدار و برگشکلش معروف است، یکی از قدیمیترین مکانهای تایید شده فرهنگ عصر حجر انسان مدرن در شمال مرکزی و شمال غربی اروپا است.
شواهدی که نشان می دهد هومو ساپینس ها و هومو نئاندرتال ها در کنار هم زندگی می کردند، با شواهد ژنومی که این دو گونه گاهی با هم آمیزش می کردند، سازگار است. همچنین این گمان را تقویت می کند که حمله انسان های مدرن به اروپا و آسیا در حدود ۵۰ هزار سال پیش به انقراض نئاندرتال ها که بیش از ۵۰۰ هزار سال این منطقه را اشغال کرده بودند، کمک کرد.
تجزیه و تحلیل ژنتیکی، همراه با تجزیه و تحلیل باستانشناسی و ایزوتوپی و تاریخگذاری رادیوکربن سایت Ranis، در سه مقاله منتشر شده در مجلات Nature و Nature Ecology و Evolution به تفصیل آمده است.
تیغه های سنگی در رانیس که به آنها نقاط برگ گفته می شود، شبیه ابزارهای سنگی هستند که در چندین مکان در موراویا، لهستان، آلمان و بریتانیا یافت می شوند. این ابزارها که گمان میرود توسط همین فرهنگ تولید شدهاند، به عنوان فرهنگ یا مجتمع فنی لینکومبیان-رانیسی-جرزمانوویسی (LRJ) شناخته میشوند. به دلیل قدمت قبلی، سایت رانیس 40000 سال یا بیشتر قدمت داشت، اما بدون استخوان های قابل تشخیص برای نشان دادن اینکه چه کسی این ابزارها را ساخته است، مشخص نیست که آیا آنها محصول نئاندرتال ها هستند یا انسان خردمند.
النا زاوالا، یکی از چهار نویسنده اولیه مقاله طبیعت و یکی از محققان میلر، گفت: یافتههای جدید نشان میدهد که “هوموساپینها این فناوری را ساختهاند، و انسانهای خردمند در این دوره زمانی، یعنی 45000 سال پیش، بسیار دور از شمال بودهاند.” بنابراین اینها یکی از اولین انسانهای خردمند در اروپا هستند.
” سایت غار رنیس شواهدی برای اولین پراکندگی هومو ساپینس ها در عرض های جغرافیایی بالاتر اروپا فراهم می کند. هوبلین گفت: ” معلوم شد که مصنوعات سنگی که تصور می شد توسط نئاندرتال ها تولید شده اند، در واقع بخشی از جعبه ابزار اولیه هومو ساپینس ها بودند.”
این اساسا دانش قبلی ما در مورد این دوره را تغییر می دهد: هومو ساپینس ها مدت ها قبل از ناپدید شدن نئاندرتال ها در جنوب غربی اروپا به شمال غربی اروپا رسیدند.”

استخوان های بستگان مادری؟
زاوالا تجزیه و تحلیل ژنتیکی قطعات استخوانی هومینید را از حفاری های جدید و عمیق تر در رنس بین سال های ۲۰۱۶ تا ۲۰۲۲ و از حفاری های قبلی در دهه ۱۹۳۰ انجام داد. از آنجا که DNA در استخوان های باستانی بسیار تکه تکه است، او تکنیک های خاصی را برای جداسازی و توالی یابی DNA به کار برد که همه آن ها DNA میتوکندریایی (mtDNA)است که تنها از مادر به ارث می رسد.
او گفت: “ما تایید کردیم که قطعات اسکلتی متعلق به انسان انسان خردمند است. جالب اینکه چندین قطعه توالی های DNA میتوکندریایی یکسانی داشتند – حتی قطعاتی از حفاری های مختلف.”
این نشان میدهد که این قطعات متعلق به یک فرد یا بستگان مادری آنها بوده و این یافتههای جدید را با یافتههای دهههای پیش مرتبط میکند.»
قطعات استخوان در ابتدا از طریق تجزیه و تحلیل پروتئین های استخوان – رشته ای به نام paleoproteomics – توسط نویسنده اول دیگر، Dorothea Mylopotamitaki، دانشجوی دکترا در کالج دو فرانس و سابقاً از MPI-EVA، به عنوان انسان شناسایی شدند.
زاوالا با مقایسه توالی های DNA میتوکندریایی رنیس با توالی های mtDNA به دست آمده از بقایای انسان در دیگر مکان های پارینه سنگی در اروپا، توانست یک شجره نامه از هومو ساپینس های اولیه در سراسر اروپا بسازد. همه به جز یکی از ۱۳ قطعه رنیس کاملا شبیه به یکدیگر بودند و در کمال تعجب، شبیه mtDNA از جمجمه ۴۳۰۰۰ ساله یک زن کشف شده در غاری در زلاتی کون در جمهوری چک بودند. تنها فرد برجسته با فردی از ایتالیا گروه بندی شد.
” این مساله سوالاتی را مطرح می کند: آیا این یک جمعیت واحد بود؟ رابطه اینجا چه می تواند باشد؟ ” زاوالا گفت: ” اما با DNA میتوکندریایی، این تنها یک طرف تاریخ است. فقط جنبه مادرانه دارد. ما باید DNA هسته ای داشته باشیم تا بتوانیم به این موضوع بپردازیم.”

مکان انتقالی بین پارینه سنگی میانی و بالایی
Zavala در تجزیه و تحلیل DNA موجود در استخوانهای مدفون دراز، ابزارهای استخوانی و رسوب تخصص دارد. جستوجوی او در میان رسوبات سطوح مختلف حفاری رانیس، دیانای طیف وسیعی از پستانداران را پیدا کرد، اما هیچ یک از انسانها یافت نشد.
این تجزیه و تحلیل، همراه با تجزیه و تحلیل مورفولوژیکی، ایزوتوپی و پروتئومی قطعات استخوان، تصویری از محیط زیست در آن زمان و رژیم غذایی انسان ها و حیواناتی که در طول هزاره ها غار را اشغال کرده بودند، ترسیم می کند.
به عنوان مثال، وجود گوزن شمالی، خرس غار، کرگدن پشمی و استخوان اسب، نشان دهنده شرایط آب و هوایی سرد معمولی تاندرای استپی و مشابه شرایط سیبری و شمال اسکاندیناوی امروزی و رژیم غذایی انسان مبتنی بر حیوانات بزرگ زمینی است. محققان به این نتیجه رسیدند که غار عمدتاً توسط خرسهای غار در خواب زمستانی و کفتارها و تنها با حضور دورهای انسان مورد استفاده قرار میگرفت.
بر اساس یکی از مقالات منتشر شده در Nature Ecology and Evolution، «این امضای باستانشناسی با چگالی پایین با سایر مکانهای لینکومبیان-رانیسی-جرزمانوویسی مطابقت دارد و با بازدیدهای کوتاه مدت توسط گروههای کوچک و متحرک از پیشگامان H. sapiens بهتر توضیح داده میشود.»
سارا پدرزانی، عضو فوق دکترا در دانشگاه لا لاگونا در اسپانیا که رهبری مطالعه دیرینه شناسی این محل را بر عهده داشت، گفت: ” این نشان می دهد که حتی این گروه های اولیه از هومو ساپینس ها که در سراسر اوراسیا پراکنده شده بودند، هم اکنون ظرفیت سازگاری با چنین شرایط سخت آب و هوایی را داشتند.”
” تا همین اواخر تصور می شد که تاب آوری در برابر شرایط آب و هوایی سرد تا چند هزار سال بعد ظاهر نمی شود، بنابراین این نتیجه جذاب و شگفت انگیزی است.”
محوطه رنس که ایلسنهول نامیده می شود و در پایه یک قلعه واقع شده است، در ابتدا عمدتا بین سال های ۱۹۳۲ تا ۱۹۳۸ حفاری شد. نقاط برگ یافت شده در آنجا در نهایت به سال های پایانی دوره پارینه سنگی میانی – بین ۳۰۰ هزار تا ۳۰ هزار سال پیش – یا آغاز پارینه سنگی بالایی، که حدود ۵۰ هزار سال پیش آغاز شد، اختصاص داده شد.
به دلیل اهمیت سایت رانیس برای درک تکنوکامپلکس LRJ و انتقال از پارینه سنگی میانی مربوط به نئاندرتال ها به پارینه سنگی میانی انسان مدرن در اروپای مرکزی، هوبلین و تیمش تصمیم گرفتند با استفاده از ابزارهای مدرن باستان شناسی، این سایت را دوباره حفاری کنند.
حفاری های جدید تا سنگ بس تر، حدود ۸ متر پایین تر از سطح ادامه یافت و شامل برداشتن سنگی – که احتمالا از سقف غار سقوط کرده بود – بود که حفاری قبلی را متوقف کرده بود. در اینجا، تیم هوبلین تراشه هایی را از ابزارهای سنگ چخماق و یک تکه سنگ کوارتزیت سازگار با فن آوری LRJ کشف کرد.
تجزیه و تحلیل پروتئومیک بعدی از هزاران تراشه استخوانی کشف شده تایید کرد که چهار تراشه از انسان تبارها هستند. از تراشه های استخوانی کشف شده در حفاری های دهه ۱۹۳۰، ۹ عدد از انسان تباران بودند.
تجزیه و تحلیل DNA زاوالی تایید کرد که تمام ۱۳ قطعه استخوان از هومو ساپینس ها به دست آمده است.

تاریخچه تجدید نظر شده سکونت در شمال اروپا
این تیم همچنین تاریخگذاری رادیوکربنی استخوانهای انسان و حیوان را از لایههای مختلف سایت انجام داد تا گاهشماری سایت را بازسازی کند، با تمرکز بر استخوانهایی که آثاری از تغییرات انسانی روی سطوح آنها وجود دارد، که تاریخ آنها را به حضور انسان در غار مرتبط میکند.
“ما تطابق بسیار خوبی بین تاریخ های رادیوکربن از استخوان های انسان خردمند از هر دو مجموعه حفاری و با استخوان های حیوانی اصلاح شده از لایه های LRJ کاوش جدید پیدا کردیم، که ارتباط بسیار قوی بین بقایای انسان و LRJ ایجاد می کند. شواهد نشان می دهد که هومو دانشمندان از 47500 سال پیش به صورت پراکنده این مکان را اشغال می کردند.
تیم شولر از اداره حفاظت از بناهای تاریخی و باستان شناسی تورینگن در وایمار، آلمان، افزود: «نتایج حاصل از Ilsenhöhle در Ranis اساساً ایده های ما را در مورد گاهشماری و تاریخ استقرار اروپا در شمال کوه های آلپ تغییر داد.
در میان دیگر نویسندگان مقاله طبیعت، نویسنده اول، مارسل وایس از دانشگاه فردریش-الکساندر-ارلانگن-نورنبرگ و شانون مک فرون از MPI-EVA هستند که حفاری رانیس را با هابلین، شولر و وایس همراهی کردند. زاوالا، علاوه بر این که اولین نویسنده مقاله طبیعت بود، این دو مقاله را در Nature Ecology و Evolution نوشت.

















ارسال دیدگاه