۷ حقیقت جالب درباره ایران باستان

ایران مهد تمدن دنیاست این سرزمین باستانی با امپراتوری هخامنشی بیشتر شناخته می شود، حکومت هخامنشیان از سال 550 تا 330 قبل از میلاد که اسکندر مقدونی آن را شکست داد، ادامه یافت. این تمدن باستانی از نظر فرهنگ و تاریخ ملتی بسیار توسعه یافته بوده است.

به گزارش مجله اینترنتی باستان شناس به نقل از اس سی آی فکت : امپراتوری ایران که به نام امپراتوری هخامنشی نیز شناخته می شود، از سال 550 تا 330 قبل از میلاد که اسکندر مقدونی آن را شکست داد، ادامه یافت.

در زمان سلطنت پسر داریوش، خشایارشا، امپراتوری ایران شروع به زوال کرد. خشایارشا با یک لشکرکشی ناموفق برای حمله به یونان، خزانه سلطنتی را تهی کرد و پس از بازگشت به خانه به خرج های غیرمسئولانه ادامه داد. اسکندر مقدونی در نهایت در سال 334 قبل از میلاد ایران را فتح کرد.

این تمدن باستانی از نظر فرهنگ و تاریخ ملتی بسیار توسعه یافته و جذاب بود. در زیر می توانید حقایق جالبی را که ممکن است درباره امپراتوری ایران ندانید بیابید.

ایرانیان اولین منشور حقوق بشر در جهان را ایجاد کردند

اگرچه یونانیان کسانی بودند که دموکراسی را اختراع کردند، اولین منشور حقوق بشر در جهان در سال 539 قبل از میلاد در ایران به وجود آمد. این منشور که به شکل یک استوانه است، به دستور پادشاه کوروش بزرگ – بنیانگذار امپراتوری ایران – ایجاد شد. این منشور شامل مفاهیمی است که برای هر کسی که تاکنون منشور حقوق بشر را خوانده است آشنا است – برابری برای همه نژادها، زبان ها و مذهب. به هر حال، امپراتوری ایران بسیار متنوع بود. این منشور به زبان اکدی نوشته شده و به استوانه کوروش معروف است.

ایرانیان پیشگامان فناوری یخچال بودند

البته، امپراتوری ایران یخچال های بزرگ سفید تولید شده توسط ال جی را که ما روزانه از آنها استفاده می کنیم، اختراع نکرده است. با این حال، فن آوری آنها به نام یخچال ها در حفظ مواد غذایی بسیار مفید بود. در اصل، “یخچال” آنها اتاقک های زیرزمینی بزرگی بودند که با کمک طبیعت یا به طور دقیق تر باد ساخته شده بودند. بادگیرها، همراه با آجرهای گلی مقاوم در برابر یخ و گرما در بالا، به حفظ غذا در تابستان‌های (بسیار گرم) ایرانی کمک کردند.

ابداع باغهای بهشت گونه

بدیهی است که به معنای تحت اللفظی آن نیست – اگرچه باغ های بهشت ​​را می توان به عنوان چنین دید. اصطلاح باغ های زیبا و آراسته «pairi-daeza» بود که کلمه انگلیسی «Paradise» از آن گرفته شده است. شرایط آب و هوایی ایران، گرایش به ساخت باغ‌ها ​​را سخت می‌کرد، اما این باعث شد که آنها بیشتر و چشمگیرتر ساخته شوند. باغ‌هایی که کوروش کبیر نیز آن را تأسیس کرد، مکان‌هایی برای پناه دادن به مردم و حیوانات به حساب می‌آمدند و همین امر اصطلاح «باغ‌های بهشت» را بیش از پیش مناسب‌تر می‌کند.

باغ های بهشت ​​به عنوان “باغ خدایان” نامیده می شد و به عنوان “بهشت” توصیف می شد. باغ های زمینی برای نشان دادن بهشت ​​ایجاد شدند. آب نمایانگر حیات بود زیرا تصور می شد منبع حیات است. کانال های آبیاری امکان کشاورزی را فراهم کرد. تا 3000 سال قبل از میلاد، بخش‌هایی از فلات ایران زیر کشت بود. رژیم غذایی با گیاهان و درختان نشان داده شد. تصاویر سرامیکی از جهان که به چهار قسمت تقسیم شده است، با حوضچه ای از زندگی در مرکز، به 4000 سال قبل از میلاد باز می گردد. یک پادشاه اکدی خود را به عنوان پادشاه چهار ربع معرفی کرد. قدمت مفهوم چهارباغ حداقل به 2000 سال قبل از میلاد برمی گردد، اما معلوم نیست اولین باغ ها در چه زمانی در این مکان ایجاد شده اند.

پیرو آیین زرتشتی بودند

اولین دین توحیدی جهان توسط ایرانیان به شدت دنبال شد. پیامبر زرتشت برای مردم امپراتوری ایران شخصیت بسیار مهمی بود. با این حال، از آنجایی که این ملت بسیار متنوع بود، هر فرهنگ مجاز بود از دین خود پیروی کند. با این وجود، دین زرتشتی را یکی از ویژگی‌های بارز فرهنگ امپراتوری ایران می‌دانند. بر خلاف دین یونانیان باستان، دین زرتشت، خدایان را همسان با انسان ها نمی دانست.

امپراتوری ایران یک کشور بوروکراتیک نمونه بود

در واقع، امپراتوری یک حکومت و ساختار اجتماعی بسیار محکم داشت. شکاف طبقاتی در جامعه کاملا مشخص بود. در حالی که شخص حاکم بر کل امپراتوری پادشاه بود، کشور به استان هایی تقسیم شد که هر کدام توسط فرمانداری به نام “ساتراپ” اداره می شد. این کار را مشت داریوش شاه انجام داد تا از قدرت گرفتن بیش از حد هر منطقه و توطئه علیه او جلوگیری کند. ساتراپ ها در اجرای قانون و نظم بسیار ماهر بودند و به طور گسترده با نیروهای نظامی امپراتوری همکاری می کردند. با این حال، شاهان معمولاً به ساتراپ ها اعتماد نداشتند و برای جلوگیری از فساد در همه استان ها، بارها از جاسوسان استفاده می کردند.

ایرانیان تقریباً بر نیمی از کل جمعیت جهان حکومت می کردند

در سال 480 قبل از میلاد، جمعیت امپراتوری ایران 50 میلیون نفر بود که در آن زمان 44 درصد از کل جمعیت جهان را تشکیل می داد. این رقم برای هر امپراتوری در تاریخ جهان بالاترین رقم بوده و همچنان باقی است. برای مقایسه، جمعیت بریتانیا امروز نیز حدود 50 میلیون نفر است.

امپراتورها خود را “پادشاه پادشاهان” می نامیدند

امپراتوران ایرانی از اتباع خود اطاعت کامل و کامل را خواستار شدند – از این رو آنها نسبت به ساتراپ های محلی بی اعتماد بودند. هر امپراتوری خود را “شاه پادشاهان” می نامید تا موقعیت خود را تثبیت و اجرا کند و اطمینان حاصل کند که رعایا درک می کنند که شاه مهمترین شخصیت امپراتوری است.

ایران باستان امپراتوری وسیعی بود که نه تنها تاریخ، بلکه هنر، معماری و فرهنگ را نیز در اختیار جهان مدرن قرار داد. کمک های امپراتوری برای توسعه تمدن ها در سایر نقاط جهان حیاتی بود. در حالی که چیزهای زیادی در مورد این امپراتوری ناشناخته باقی مانده است، شواهدی که ما داریم نشان می دهد که ایرانی ها برای زمان خود از نظر تکنولوژی پیشرفته بودند و فرهنگ متنوع و پر جنب و جوشی داشتند.