این اثر ظریف و ارزشمند، مردی را در حال اسبسواری با پوشش کاملاً مادی نشان میدهد. در هنر دورۀ هخامنشی (مانند سنگنگارههای تخت جمشید)، پوشش مادی معمولاً شامل یک کلاه نمدی نرم (باشلیق) است که گوشها و چانه را میپوشانده، به همراه یک قطاب یا تونیک کمربنددار، شلوار چسبان و چکمههای بلند چرمی.
بر روی کمر این سوارکار، خنجر مشهور ایرانی یعنی «آکیناکه» (Akinakes) آویزان است. جزئیات لباس، مانند نوارهای تزئینی و دوختهای لبهی تونیک، با ظرافت بالایی قلمزنی شده است. اسب نیز در وضعیت تاخت یا حرکت پویا نشان داده شده و جزئیات یراقآلات و زین آن بهخوبی مشهود است.

این اثر نمونهای بارز از همزیستی فرهنگی و هنری میان اقوام مادی و پارسی در امپراتوری هخامنشی است. لباس مادی به دلیل راحتی و کارایی بالا در سوارکاری، توسط طبقه اشراف و سربازان هخامنشی، به ویژه سوارهنظام، به طور گسترده استفاده میشده است. برخی از کارشناسان با توجه به پوشش سر و صورت، احتمال میدهند این پیکره بازنمایی از یک «مُغ» (روحانی مادی) در حال انجام مراسم یا سفر باشد.

















ارسال دیدگاه