کاوش در گنجینه محتوا

چه چیزی درباره ایران باستان می‌خواهید بدانید؟

میان مقاله‌ها، خبرها، ویدیوها و پرونده‌های تاریخی جستجو کنید.

پیشنهادهای جستجو:

مدرکی دیگر از پیچیدگی در رفتار نئاندرتال‌ها: ساخت ابزارهای چند جزئی دسته‌ دار

تبلیغ
مدرکی دیگر از پیچیدگی در رفتار نئاندرتال‌ها: ساخت ابزارهای چند جزئی دسته‌ دار
نتایج جدید حاکی از شناسایی تعدادی دسته‌های چوبی در ابزار سنگی‌هایی هستند که‌ در حدود ۱۷۰ هزار سال پیش توسط نئاندرتال‌ها ساخته شدند!

نتایج جدید حاکی از شناسایی تعدادی دسته‌های چوبی در ابزار سنگی‌هایی هستند که‌ در حدود ۱۷۰ هزار سال پیش توسط نئاندرتال‌ها ساخته شدند!

مجله اینترنتی باستان شناس :اختراع ابزارهای دسته‌ دار در حدود ۵۰۰ تا ۲۵۰ هزار سال پیش، از نوآوری‌های اساسی بشر بوده که توانایی‌های اجتماعی، شناختی و بیولوژیکی او را شکل داده است. علی‌رغم وجود شواهد بسیار از قسمت سنگی این ابزارها، بخش چوبی به دلیل ماهیت فرسوده شدن، به مرور زمان از بین می‌رود. اما در یک مورد نادر، سه تکه چوبی شناسایی شده‌اند که به عنوان دسته‌ی این ابزار‌های پیش از تاریخ، شناخته می‌شوند.

یک ابزار دسته‌ دار معمولا از یک بخش سنگی و یک بخش چوبی یا استخوانی به عنوان دسته تشکیل می‌شود که معمولا توسط چسب(متشکل از رزین‌های گیاهی و یا معدنی مانند قیر)و یا الیاف گیاهی به هم متصل می‌شوند. مزیت این ابزارها نسبت به دیگر ابزارهای سنگی، ایمنی بیشتر و کارآمدی بالاتر آن‌ها بود. در عین حال، ساخت این ابزارها نیازمند دقت و برنامه ریزی دقیقی بود، چرا که اجزا پیش از اتصال می‌بایست شکل مناسبی داشته باشند تا برای اتصال مناسب باشند که خود بیانگر پیچیدگی رفتاری و مهارت خالق آن‌ها می‌باشد!

با بررسی ابزار‌های این ناحیه که در ایتالیا شناسایی شده‌اند، محققین متوجه یک تغییر قابل توجه در تکنیک ساخت این ابزارها شدند که بیانگر یک پیچیدگی رفتاری آن‌هم در سطح بالا می‌باشد. همچنین استفاده از “آتش” در ساخت این ابزارها که پیشتر مورد شک و تردید بود، اثبات شد.

باید در نظر داشت که ساخت ابزارهای دسته‌ دار توسط نئاندرتال ها نیازمند مجموعه‌ای از فعالیت‌های جداگانه شامل پیدا کردن چوب مناسب، سپس پردازش و صاف کردن سطوح آن به وسیله آتش و ابزار سنگی‌، گرد کردن یک یا هر دو سمت دسته‌ی چوبی و سپس ایجاد شکاف برای قرارگیری بخش سنگی بود. این مرحله، مهم‌ترین قسمت ساخت یک ابزار چند جزئی‌ست که باید بخش سنگی در یک موقعیت ایده‌آل نسبت به دسته چوبی قرار گیرد.

در نهایت، اگرچه هنوز کاربرد دقیق این ابزارها مشخص نیست، اما نتایج این مطالعه حاکی از اولین مورد شناسایی شده از وجود الیاف گیاهی و یا تاندون حیوانی به عنوان بخش اتصالی سر سنگی به دسته چوبی می‌باشد.

اما آنچه روشن است، پیچیدگی در رفتار و مهارت نئاندرتال‌ها در استفاده از مواد خام موجود در محیط برای ساخت ابزارهایی کارآمد است؛ ابزارهایی که می‌بایست با تغییرات آب‌وهوا و منابع غذایی در دسترس، سازگار می‌شدند.

🖋 سحر مرتضی نژاد

یک نکته برای میراث ایران آگاهی، حفاظت علمی و آینده گردشگری فرهنگی

پیشنهاد مطالعه

تازه‌ها

پربازدیدترین‌ها

ارسال دیدگاه