در یک مطالعه جدید که اختصاصا به شیوههای تدفین دو جمعیت انسان مدرن و نئاندرتال در دوران پارینه سنگی میانی پرداخته شده است، در مجموع ۱۷ تدفین نئاندرتالی و ۱۵ تدفین متعلق به انسان مدرن از مکانهای مختلف بررسی شد و در نهایت، ویژگیهای تدفین از جمله نحوه رفتار با مردگان، تفاوت در محل دفن و وضعیت بدن مشخص شد.
مجله اینترنتی باستان شناس : بر اساس شواهد، نئاندرتالها در حدود ۱۲۰ تا ۵۵ هزار سال پیش وارد منطقه لوانت شدند. این در حالیست که انسانهای مدرن یکبار در حدود ۱۷۰ تا ۹۰ هزار و یکبار هم در حدود ۵۵ هزار سال پیش طی مهاجرت از افریقا، خود را به این منطقه رساندند.
در طی این مدت هر دو جمعیت به طور ناگهانی شروع به دفن مردگان خود کردند، عملی که هیچ یک از گونهها پیش از آن، انجام نداده بود. این نشان میدهد که تدفین اولینبار از این منطقه آغاز شد.
انسانهای نئاندرتال و مدرن هر دو مردگان خود را بدون توجه به جنسیت و سن، دفن میکردند. با این حال، دفن نوزادان در نئاندرتالها، عملی رایجتر بود.
تفاوت بعدی در محل تدفین بود. انسانهای مدرن، مردگان خود را عموما در ورودی غارها و یا پناهگاههای صخرهای دفن میکردند. اما نئاندرتالها داخل غار را برای دفن مناسبتر میدیدند. همچنین انسانهای مدرن، مردگان خود را به حالت خمیده(جنینی)قرار میدادند. اما در نئاندرتالها تنوع بیشتری به چشم میخورد و شامل حالاتی از خمیده، مستقیم به سمت بالا و یا نیمه خمیده به سمت پشت یا طرفین میشد. همچنین نئاندرتالها از قطعاتی از سنگ آهک برای زیر سر فرد مرده استفاده میکردند و جسد را معمولا بین دو سنگ بزرگ به عنوان نشانگر قرار میدادند.

نکته جالب اینجاست که همانطور که تدفینها به یکباره ظاهر شدند، با سرعت بسیار بالایی هم در کل منطقه فراگیر شدند که میتواند ناشی از افزایش جمعیت در این منطقه باشد.
این روند افزایشی تا حدود ۵۰ هزر سال پیش ادامه یافت تا اینکه ناگهان متوقف شد. بر اساس شواهد، انسانها در دورههای بعدی در این منطقه به این روش تدفین ادامه ندادند.
بررسی شیوههای دفن، علاوه بر ارائهی نکاتی جدید از فرهنگ دو جمعیت، ما را با یک پرسش بزرگ مواجه میکند. در واقع تدفین، بخش مهمی از فرهنگ نئاندرتالها و اجداد ما محسوب میشود و ما میدانیم که هر دو جمعیت دارای نوعی از فرهنگ بودند. اما سوال این است که چرا هر دو جمعیت به یکباره این عمل را آغاز کردند. برای پاسخ به این سوال باید منتظر بررسی سایتهای تدفین بیشتری از این منطقه باشیم.
🖋 سحر مرتضی نژاد

















ارسال دیدگاه