کشف معبد ۲ هزار ساله نبطی ها در سواحل ایتالیا

معبدی باستانی که توسط مهاجران عرب از فرهنگ نبطی ساخته شده بود سرانجام در سواحل ایتالیا در نزدیکی ناپل کشف شد.

مجله اینترنتی باستان شناس : باستان شناسان قربانگاه و تخته سنگ های مرمری باستانی را که در امتداد سواحل ایتالیا در نزدیکی ناپل زیر آب قرار داشتند کشف کرده اند. این یافته‌ها احتمالاً بقایای معبدی 2000 ساله است که توسط مهاجران نبطی ساخته شده است، پادشاهی باستانی در شبه جزیره عربستان که مقبره صخره ای معروف «الخزنه» در فیلم سینمایی «ایندیانا جونز و آخرین جنگ صلیبی» به نمایش درآمده است.

این معبد باستانی در زیر آواری از سنگ و سفال های خرد شده مدفون شد، که احتمالاً در نتیجه خروج بازرگانان خارجی از منطقه بوده است.

میشل استفانیل، باستان شناس دریایی و نویسنده اصلی این مطالعه ، در ایمیلی به Live Science گفت: “این واقعاً یکی از شگفت انگیزترین یافته ها بود.”

این معبد در سواحل پوتزولی، شهری در (16 کیلومتری) شرق ناپل واقع شده است. در دوران روم باستان، این شهر به نام پوتئولی شناخته می شد که در آن کشتی ها از سراسر جهان روم برای تجارت کالاهایی مانند غلات پهلو می گرفتند.

فعالیت‌های آتشفشانی در طول قرون باعث تغییرات زیادی در خط ساحلی پوتزولی شده و حدود 2 کیلومتر از انبارها و ساختمان‌های مرتبط با بندر قدیمی روم را زیر آب برده است.آثار به دست آمده از دریا در قرن هجدهم نشان می داد که معبدی مدفون وجود دارد، اما هیچ کس دقیقاً نمی دانست کجاست.

در سال 2023، محققانی که از بستر دریای منطقه نقشه برداری می کردند، دو اتاق زیر آب با دیوارهایی به سبک رومی را کشف کردند. این دیوارها که ابعادی حدود 10 در 5 متر داشتند، دو اتاق بزرگ را تشکیل می دادند. دو قربانگاه از سنگ مرمر سفید به دیوار یک اتاق تکیه داده بود. هر دو محراب شامل چندین فرورفتگی مستطیل شکل بودند که احتمالاً زمانی سنگ‌های مقدس را در خود جای می‌دادند. هر یک از اتاق ها حاوی یک تخته سنگ مرمر با کتیبه لاتین “Dusari sacrum”، به معنای “تقدیم به ذوشرا”، خدای اصلی در آیین باستانی نبطی بود.

استفانیل سرپرست تیم تحقیق گفت:

” به نظر می رسد که ما ساختمانی داریم که به خدایان نبطی تقدیم شده ، اما با معماری رومی و کتیبه لاتین.”

پادشاهی نبطی ها از شمال عربستان تا شرق مدیترانه گسترش یافت. در طول قرون چهارم تا دوم پیش از میلاد، نبطی ها بر شبکه تجاری پررونقی که با کالاهای لوکس مانند بخور، طلا، عاج و عطر سروکار داشت، کنترل داشتند. این امر منجر به انباشت ثروت عظیمی در اواخر قرن اول پس از میلاد شد. یکی از معروف ترین بناهای این دوره، مقبره بزرگی است که به نام الخزنه ( خزانه داری) شناخته می‌شود، در پترا پایتخت نبطیان واقع شده و در همان زمان ساخته شده است.

استیون تاک، مورخ رومی در دانشگاه میامی در اوهایو، می‌گوید: «منطقی است که فرض کنیم نبطی‌ها به‌عنوان جامعه‌ای از بازرگانان در پوتئولی ساکن شده‌اند. پوتئولی دومین شهر بزرگ و بندر اصلی ایتالیای رومی در آن زمان بود و آن را به مقصدی جذاب برای نبطی‌ها تبدیل می‌کرد که آیین‌های مذهبی را با خود می‌آوردند.

لوران تولبک ، باستان‌شناس در دانشگاه لیبر بروکسل ، اشاره کرد که یافتن معبدی برای ذوشارا ، خدای اصلی نبطی، در پوتئولی، تعجب آور نیست. نبطی ها از گسترش روم در خاور نزدیک تا زمان تأسیس استان عربی تحت فرمان امپراتوری تراژان استفاده کردند.

به دنبال الحاق نبطی ها به امپراتوری روم در سال 106 پس از میلاد، آنها کنترل خود را بر سرزمین داخلی از دست دادند. که در پی آن تجارت کاروانی در عربستان از هم پاشیده شد. تخریب معبد نبطی ها در پوتزولی ممکن است نشانه ای از آشفتگی آن دوره باشد.

استفانیل و تیمش دریافتند که معبد در قرن دوم پس از میلاد به طور هدفمند مدفون شده است.

استفانیل گفت: «احتمالاً پس از فتح عربستان توسط تراژان در سال 106 پس از میلاد، نبطی‌ها دیگر امکان تجارت آزاد در پوتئولی را نداشتند و احتمالاً بندر را ترک کردند.

تمدن نبطیان باستان که اردن، جنوب کنعان و شمال شبه‌جزیره عربستان را شامل می‌شد در سده ۶ (پیش از میلاد) شکل گرفت. هنگامی که نبطی‌های کوچ‌نشینی که به زبان آرامی گفتگو می‌کردند به تدریج مهاجرت خود را از عربستان آغاز کردند. میراث آن‌ها در شهر پترا و در میان ماسه‌سنگ‌های کوه‌های اردن بر جای مانده که نشان‌دهنده مهارت آن‌ها در مدیریت منابع آب و مدیریت یک سامانه پیچیده از سد، آبراهه، و مخازن است که به گسترش آن‌ها در منطقه خشک کویری کمک کرد. اگرچه نام ایشان در کتیبه‌های آشوربانی‌پال آمده‌است، اما در سده ۴ (پیش از میلاد) استقلال و قدرت یافتند و همه راه‌های بازرگانی از مداین صالح در جنوب باختر تا بندر غزه در شمال را از آن خود کردند. عالی‌ترین دوران‌های تاریخی ایشان، زمان حارثه سوم، در ۸۵ (پیش از میلاد) است که از دمشق تا العلا و حتی کناره دریای سرخ را در تصرف خود داشتند. آنچنان که حتی رومیان یک یا دو بار در جنگ با ایشان دچار شکست شدند.