از گذشته های دور، در محل هایی که نیایشگاه یا نزدیک به نیایشگاه بوده؛ اغلب تخته سنگ های صافی وجود داشته که لیزی سنگی یا سنگ چسبان بوده؛ باور مردمان آن دوران بر این بوده؛ که اگر فردی در دلش آرزو کند و با دست خود تخته سنگ کوچکی را بر دارد و بر آن تخته سنگ بزرگ بکشد و بچسبد؛ نشان از آن دارد که آرزوهایش بر آورده می شود.
مجله اینترنتی باستان شناس : این شیوه آرزو کردن و مراد خواهی در اغلب نقاط ایران دیده می شود؛ که نگارنده در شاه فیروز سیرجان، جربت خراسان شمالی و چندین نقطه در تیمره ( کوه های اطراف خمین) دیده ام؛ که یکی از آنها بر فراز تپه ای (مُور Mor) در اطراف روستای آشناخور( آشنای خورشید) است؛ که برایم بسیار جالب بود و سنگ ما هم بر آن تخته سنگ های بزرگ چسبید؟! که کوتاه فیلمی از آن را تقدیم شما می کنم.
شاید شما هم در زادگاه تان یا در حین سفر شبیه آنها را دیده باشید.
.دلیل علمی آنها بر ما پوشیده است. امید داریم روزی راز آنها بدست پژوهشگران گشوده شود.
با احترام- محمد ناصری فرد
1403-مرداد
سوال : سنگ آرزو در باور مردمان باستان چه بود؟
پاسخ : سنگ چسبان، یا «سنگ آرزو» در برخی فرهنگها و باورهای باستانی به عنوان یک شیء مقدس و نمادین شناخته میشد که میتوانست آرزوها و خواستههای افراد را برآورده کند. این سنگها معمولاً در نقاط خاصی از طبیعت یا مکانهای مقدس قرار داشتند و مردم برای برآورده شدن آرزوهای خود به آنها مراجعه میکردند.
باور به سنگ آرزو در بسیاری از فرهنگها دیده میشود و معمولاً با آیینها و مراسم خاصی همراه بود. به عنوان مثال، مردم ممکن بود سنگی را لمس کرده یا بر روی آن دعایی بخوانند و آرزوهای خود را با آن پیوند بزنند. این اعتقاد نمایانگر ارتباط عمیق انسان با طبیعت و تلاش برای درخواست از نیروهای ماورایی و خدایان باستان بود.

















ارسال دیدگاه