با پیشرفت علم، تاکنون اطلاعات قابل توجهی از شیوهی زندگی نئاندرتالها به دست آوردهایم. اما زندگی برای زنهای نئاندرتالی به چه صورت بود؟ اگرچه اطلاعات کمی دربارهی کودکی زنان نئاندرتالی وجود دارد، اما بررسیهای جدید، سرنخهای شگفت انگیزی از دوران بزرگسالی آنهادر اختیار ما قرار میدهد.
مجله اینترنتی باستان شناس : برای مثال، واریانت ژنتیکی نئاندرتالی در برخی انسانهای مدرن وجود دارد که تصور میشود باعث شروع زودتر قاعدگی میشود. این نشان میدهد که احتمالا زنان نئاندرتال نسبت به انسانهای مدرن، زودتر به بلوغ (شرایط تولید مثلی در سنین پایینتر) میرسیدند.
با رسیدن به دوران بزرگسالی، شریک جنسی یا جفت داشتهاند. مشخص شده است که برخی از نئاندرتالهای زن پس از پیدا کردن جفت، از “جامعه خود” به جامعه شریک زندگی خود نقل مکان میکردند. این نتایج از طریق بررسی بقایای نئاندرتالی در دو غار مجزا در سیبری حاصل شد. محققین با بررسی توالی کروموزومهای Y که از پدر منتقل میشوند و نیز توالیهای ژنوم میتوکندری که منحصرا از مادر منتقل میشوند، دریافتند که در ژنوم میتوکندری تنوع بیشتری وجود دارد که خود بیانگر مهاجرت زنان بین جوامع است.
همچنین احتمالا زایمان زنان نئاندرتال، فرایندی دردناک و دشوار بود. با استفاده از سی تی اسکن لگن زنان نئاندرتالی، محققین موفق به بازسازی ساختار لگن آنها شدند و دریافتند که کانال تولد یک زن نئاندرتالی کاملا متفاوت از انسان امروزی بوده است. همچنین حدس زده میشود که نوزاد نئاندرتالی در رحم، چرخش نداشته است و این در کنار سر بزرگتر و کشیدهتر این نوزاد، حاکی از روند این فرایند دردناک و دشوار است.
اما شواهد نشان میدهند که احتمالا افرادی به عنوان “ماما” در حین زایمان حضور داشته و به زایمان کمک میکردند.
زنان نئاندرتالی در شکار نیز همراه مردان بودند. شواهد وجود الگوهای آسیب بدنی مشابه در فسیلهای زن و مرد و نیز شواهدی از سایش دندانها، حاکی از آن است که هر دو جنس در شکار و نیز فعالیتهایی که به دندان نیاز داشت، مانند کندن پوست، شرکت میکردند.
درنهایت، برای بازسازی زندگی زنان پیش از تاریخ به خصوص نئاندرتالها، نیاز به شواهد بیشتر است اما بررسیهایی که تاکنون صورت گرفتند نشان میدهند که احتمالا نقش آنها بسیار متفاوتتر از آن چیزی است که تاکنون باور داشتهایم.
🖋 سحر مرتضی نژاد














ارسال دیدگاه