بر اساس نتایجی که اخیرا در کتاب “معمای زبان ” منتشر شده است، زبان ممکن است که ۸ برابر قدیمیتر از آنچه پیشتر تصور میشد، یعنی متعلق به ۱/۶ میلیون سال پیش (به جای ۲۰۰ هزار سال) باشد.
مجله اینترنتی باستان شناس : این عمل از ابتداییترین اشکال زبان، احتمالا در شرق یا جنوب آفریقا آغاز شده است که با افزایش اندازه مغز و تعداد زیادی از دیگر تحولات دگرگشتی بین ۲ تا ۱.۶ میلیون سال پیش مطابقت دارد.
توسعه بشریت در توانایی صحبت کردن، کلیدی اساسی در دگرگشت فرهنگی انسان محسوب میشود، بنابراین تاریخ نگاری پیدایش ابتداییترین اشکال زبان بسیار حائز اهمیت است.
پیش از این محققین بر این باور بودند که انسانها تنها ۲۰۰ هزار سال پیش شروع به صحبت کردند. با این حال، تحقیقات پروفسور میتن با بررسی دقیق شواهد باستان شناسی، دیرینه شناسی، ژنتیک و عصب شناسی نشان میدهند که ظهور زبانِ ابتدایی به ۱/۶ میلیون سال پیش بر میگردد.
بر اساس شواهد فسیلی، اندازه مغز انسان از ۲ میلیون سال پیش، به سرعت افزایش یافت. از اولین ویژگیهای این افزایش سایز، ظهور لوب پیشانی (ناحیه بروکا) بوده که با تولید زبان و ادراکات مرتبط است.
اولین شواهد موجود را باید در دوپائی جست و جو کرد که همراه با تغییراتی در شکل جمجه انسان بوده که فرایند تغییر شکل و موقعیت مجرای صوتی را آغاز کرد و بنابراین گفتار را ممکن کرد.
شواهد کلیدی دیگر از سوابق باستان شناسی ناشی میشود. انسانها در مقایسه با بسیاری از حیوانات دیگر، قوی نبودند. آنها برای زنده ماندن و پیشرفت نیاز داشتند تا ضعف جسمانی را جبران کنند. در شرایط دگرگشتی، زبان تقریبا به طور قطع بخشی از استراتژی جبران قدرت بدنی بود. طبیعتا برای شکار حیوانات بزرگ، انسانهای اولیه به برنامه ریزی و تواناییهای هماهنگی گروهی بیشتری نیاز داشتند که توسعه زبان در تسهیل این امر بسیار مهم بود. از نظر تاریخی، شکار انسان حدود ۲ میلیون سال پیش آغاز شد، اما ظاهرا در حدود ۱/۵ میلیون سال پیش به طور قابل توجهی سرعت گرفته است. همچنین شاهد ظهور تکنیکی پیچیده در ساخت ابزار سنگیها هستیم. انتقال بلند مدت دانش و مهارتهای پیچیده از نسلی به نسل دیگر بر وجود گفتار، دلالت دارد.
علاوه بر آن، زبان برای زنده ماندن انسانها در مناطق مختلف اکولوژیکی و آب و هوایی بسیار مهم بوده، احتمالا تصادفی نیست که انسانها توانستند به طور گسترده در حدود ۱/۵ میلیون سال پیش به استعمار خود در جهان، سرعت بخشند!
🖋 سحر مرتضی نژاد

















ارسال دیدگاه