ققنوس : نماد خورشید و تولد دوباره ( رستاخیز )

رمز و راز داستان ققنوس، پرنده جاودانگی که از خاکستر برمی خیزد، چیست؟ ققنوس به اشکال و نام های مختلف در سراسر خاورمیانه و خاور دور، مدیترانه و اروپا شناخته می شود. او نماد رستاخیز است.

مجله اینترنتی باستان شناس : نام ققنوس ممکن است از کلمه یونانی phoînix گرفته شده باشد و با کلمه phoinos (قرمز خونی) مرتبط باشد.

نماد ققنوس در مصر باستان

در مصر باستان، ققنوس را “خداوند جوبیلی ها” می نامیدند که به عنوان روح خدای خورشید Ra در نظر گرفته می شد. در بین النهرین، ققنوس با خورشید بالدار مرتبط است. کیمیاگران از ققنوس برای نشان دادن رنگ قرمز و پایان موفقیت آمیز یک فرآیند استفاده می کردند.

هرمسیست های قرون وسطی از ققنوس به عنوان نماد دگرگونی کیمیاگری استفاده می کردند.

افسانه ها می گویند که ققنوس دارای پرهای قرمز و طلایی، به رنگ خورشید در حال طلوع بود. صدای فوق‌العاده‌ای داشت که با نزدیک شدن به مرگ، غم‌انگیز می‌شد. و دیگر موجودات چنان تحت تأثیر زیبایی و غم آن قرار می گرفتند که می مردند.

از متون باستانی می آموزیم که در هر زمان فقط یک ققنوس می تواند زندگی کند. هزیود، شاعر یونانی، نوشته است که ققنوس 9 برابر زاغ دیرپای عمر کرد. بر اساس منابع دیگر، ققنوس می تواند تا 97200 سال عمر کند.

تاسیتوس (56 پس از میلاد – حدود 120)، مورخ و سیاستمدار رومی، به طور گسترده توسط محققان مدرن به عنوان یکی از مورخان برجسته رومی شناخته می شود. وی گفت: «در کنسولگری پائولوس فابیوس (34 پس از میلاد)، پرنده معجزه آسایی که در جهان به نام ققنوس شناخته می شود، پس از چند دوره ناپدید شدن، مجدداً از مصر بازدید کرد. همه جذب این پرنده می شوند و با تعجب به ظاهر زیبای آن می نگرند.”

همچنین، سخنان هرودوت وقتی در مورد ققنوس شگفت انگیز صحبت می کند زیبا است: “من خودم آن را ندیده ام، مگر در یک نقاشی. بخشی از پرهای او طلایی رنگ و بخشی زرشکی است؛ و او مثل عقاب بزرگ است.

پلینی معتقد بود که تنها یک ققنوس در جهان وجود دارد، به رنگ بنفش، با سر طلایی و دم صورتی مایل به آبی، و تاج پر روی سرش. او 540 سال زندگی کرد و پس از آن، زمان آن رسید که لانه ای از ادویه بسازد و در آن مرد. سنت می گوید که ققنوس فقط از هوا تغذیه می کند و به هیچ موجود دیگری آسیب نمی رساند. در سرزمینی دور زندگی انفرادی داشت و تنها زمانی که آماده مرگ بود به سرزمینی می‌آمد که انسان‌ها در آن زندگی می‌کردند. اگر پرنده مجروح می شد، قدرت شفای خود را داشت.

هنگامی که ققنوس به پایان عمر خود می رسد، لانه و خود را به آتش می کشد و خاکستر می شود. به زودی، ققنوس دوباره برمی خیزد و زندگی خود را از نو آغاز می کند. در برخی روایات، ققنوس جدید خاکسترهای قدیمی را جمع آوری کرده و به شهر هلیوپولیس مصر می برد تا به خدای خورشید تقدیم کند. گفته می شود خاکستری که بر روی محراب خورشید گذاشته شده است، این قدرت را دارد که یک مرده را زنده کند.

ققنوس در باور عامه

متأسفانه اطلاعات کمی در مورد ققنوس، پرنده شعله های آتش وجود دارد. برخی از مردم قاطعانه بر این باورند که این حیوان خداست. برخی دیگر سوگند یاد می کنند که ققنوس، تجسم فویروس، است و صلح را برای صالحان و مجازات سریع برای شرور و فاسد به ارمغان می آورد.

با این حال، گروهی دیگر می گویند که این موجود تنها یک حیوان منقرض شده است، که هیچ تفاوتی با یک قو یا کبوتر ندارد. تاکنون محققان نتوانسته‌اند منشا واقعی افسانه ققنوس را ردیابی کنند.

اعتقاد بر این است، که این افسانه از مشرق زمین آمده و توسط کشیشان خورشید پرست هلیوپولیس به عنوان تمثیلی از غروب روزانه و تولد دوباره خورشید باشد. در مسیحیت، ققنوس زنده شده به نمادی مشهور برای چگونگی برخاستن عیسی مسیح از قبر تبدیل شد.

افسانه این موجود اساطیری زیبا برای قرن ها باقی مانده است. بر اساس افسانه ها او هرگز نمرده و نخواهد مرد. اسرار زندگی و تناسخ را می داند، دانشی که حتی قدرتمندترین خدایان هم ندارند.