روش های پزشکی و درمانی در مصر باستان

مجله اینترنتی باستان شناس : این نویسندگان که با دانشگاه منچستر در انگلستان هم کاری می کنند، تفسیری “مردم محور” ارائه می دهند و بر تعامل میان ارائه دهندگان خدمات درمانی و بیمارانشان تاکید می کنند.

سیستم بهداشت و درمان مصر باستان

این مطالعه عمیق پیچیدگی‌های پزشکی در مصر باستان را بررسی می‌کند و درمان‌های دارویی را که از مواد معدنی، ترکیبات گیاهی و اجزای حیوانی استفاده می‌کردند، روشن می‌کند.

جراحی های اساسی، درمان های عملی مانند پانسمان کردن اندام های شکسته، و تا حدی درمان های «جادویی» برای افراد از همه طبقات اجتماعی قابل دسترسی بود.

پروفسور روزالی دیوید، متخصص برجسته مصرشناسی و زیست پزشکی، می گوید : “سیستم مراقبت های بهداشتی مصر به طور قابل توجهی پیشرفته و موثر بود، به ویژه در رویکردهای نوآورانه خود برای درمان مارگزیدگی و نجات جان افراد .” محققان تاکید می‌کنند که در حالی که درک ما از جامعه مصر باستان ناقص است، شواهد نشان می‌دهد که افراد در انتخاب ارائه‌ دهندگان مراقبت‌های بهداشتی خود تا حدی استقلال داشتند.

پزشکان کاهن و کاهنان پزشک

کتیبه های کشف شده نقش چندوجهی پزشکان را در مصر باستان روشن می کند. این شفادهنده‌ها نه تنها درمان‌های پزشکی را انجام می‌دادند، بلکه در معابدی که به خدایان شفابخش اختصاص داده شده بود، به عنوان کاهن نیز مشغول بودند. اعتقاد بر این است که پرداخت هزینه مراقبت های پزشکی بر اساس توانایی فرد در پرداخت آن تعیین می شد و به افراد از همه طبقات اجتماعی امکان دسترسی به درمان را می داد. پزشکان، همراه با سایر کارکنان بهداشتی مانند ماماها، برای مراقبت از بیماران به منازل آنها سرکشی می کردند. به‌علاوه، محوطه‌های خاصی در معابد به‌عنوان مراکزی برای شفا و درمان‌های پزشکی عمل می‌کردند.

بیماری ها در مصر باستان

مصریان باستان بیماری ها را دسته بندی نمی کردند. اسناد پزشکی آنها بر مطالعات موردی فردی، لیست علائم و نتایج بالقوه متمرکز بود. بیماری‌های عفونی گاهی به خدایان یا نیروهای اهریمنی نسبت داده می‌شد که نیاز به دعا، مناسک یا درمان‌های «جادویی» داشتند.

بیماری های روانی به جای بیماری های خاص، براساس علائم ثبت می شدند.

نکته قابل توجه این است که مصریان باستان بر خلاف همتایان یونانی خود نگرش روشنگرانه ای نسبت به ناهنجاری ها و معلولیت های جسمی نشان می دادند. افراد دارای معلولیت از کار در معابد مستثنی نشدند و مشاغل خاصی برای تأمین معیشت برای گروه های مختلف تعیین شد. این رویکرد پیشرونده تا سالمندی گسترش یافت، جایی که از درمان های زیبایی برای مبارزه با پیری استفاده می شد.

مار گزیدگی در مصر باستان

محققان با توجه به شیوع نیش مار و عقرب، پاپیروس بروکلین را که قدمت آن به حدود 450 سال قبل از میلاد برمی‌گردد، به عنوان یکی از قدیمی‌ترین نوشته‌ها در مورد پزشکی معرفی می‌کنند. این سند به تشریح مارهای مختلف، زیستگاه آنها، علائم نیش، و تداعی خدایان می پردازد و درمان هایی از مداخلات عملی تا طلسم های جادویی را ارائه می دهد. استفاده از ناترون، یک ترکیب طبیعی، دانش عملی مصریان را در درمان چنین بیماری هایی به نمایش گذاشت.

امید به زندگی در مصر باستان

علیرغم میانگین امید به زندگی مشابه سایر جوامع باستانی، تقریباً 90 درصد از جمعیت بزرگسال مصر باستان بیش از پنجاه سال زندگی نمی کردند. استثناهای قابل توجه، مانند فرعون رامسس دوم، بر نادر بودن افراد به سن پیری تأکید کردند.

تاثیر ماندگار روشهای پزشکی و درمانی مصر باستان در جنبه های مختلف پزشکی مدرن غربی مشهود است. تکنیک‌های درمان فک‌های دررفته، که در پاپیروس ادوین اسمیت در حدود 1600 سال قبل از میلاد ثبت شده‌اند، همچنان مورد استفاده قرار می‌گیرند. استفاده پیشگامانه مصری ها از بخیه و ابزار پزشکی مانند چاقوی جراحی نیز تایید شده است.

جراحی و پانسمان در مصر باستان

در مصر باستان، درمان های جراحی تا حدودی محدود بودند، اما شواهد پاپیروس پزشکی مانند پاپیروس ابرس توصیفات دقیقی از روش های جراحی از جمله برش برای تورم را ارائه می دهد. بانداژها و روپوش های زخم ساخته شده از کتان معمولا مورد استفاده قرار می گرفتند و شیوه های اولیه مدیریت زخم را برجسته می کردند. پاپیروس Ebers همچنین حاوی اطلاعاتی در مورد روشهای دارویی برای درمان سوختگی است.

محققان تاکید می کنند که اگرچه پزشکی مصر باستان ممکن است با استانداردهای امروزی ابتدایی به نظر برسد، اما در واقع روش های مبتنی بر شواهد را بیش از چهار هزار سال پیش به نمایش گذاشته است. تمرکز بر نقش بیمار و نگرش پیشرونده نسبت به ناهنجاری ها و ناتوانی ها بخشی از میراث ماندگاری است که مصری ها برای دنیای مدرن به جا گذاشته اند.