سازه مرموز استون هنج در دریاچه میشیگان آمریکا کشف شد

چیزهای زیادی وجود دارد که ما هرگز درباره اجداد اولیه خود نمی دانیم، مانند اینکه چرا شروع به راه رفتن کردیم و چگونه توانستیم سازه هایی ایجاد کنیم که به نظر می رسد توانایی های مهندسی آن زمان را به چالش می کشند.

مجله اینترنتی باستان شناس به نقل از ایندی 100 : استون هنج یکی از این اسرار بزرگ باقی مانده است و کارشناسان در سراسر جهان در مورد اینکه چرا دقیقا این بنای تاریخی ماقبل تاریخ ساخته شده است اختلاف نظر دارند.

اکنون، برای افزودن به این سردرگمی دیرینه، مشخص شده است که ساختار سنگی مرموز مشابهی در زیر آب های دریاچه میشیگان در ایالات متحده پیدا شده است.قدمت سازه مشابه استون هنج زیر آب حدود 5000 سال قدیمی تر از همتای بریتانیایی خود است.

این سایت در سال 2007 توسط تیمی از باستان شناسان به رهبری مارک هالی، استاد باستان شناسی زیر آب در کالج نورث وسترن میشیگان کشف شد.

هالی و همکارانش در حال انجام یک بررسی از بستر دریاچه بودند که به طور تصادفی به مجموعه ای از سنگ های بزرگ که به صورت دایره ای چیده شده بودند، درست در سواحل تراورس سیتی، میشیگان، برخورد کردند.

هالی بعداً اعتراف کرد که این کشف، که در عمق حدود 40 فوتی (12.1 متری) انجام شد، کاملاً غیرمنتظره بود و او و تیمش در ابتدا از آنچه پیدا کرده بودند مطمئن نبودند.

با این حال، تجزیه و تحلیل ها خیلی زود نشان داد که این سنگ ها – که برخی از آن ها تا ۳۰۰۰ پوند (حدود ۳۶۰ کیلوگرم)وزن داشتند –  توسط انسان ها به شکل دایره ای مرتب شده بودند.

این الگو حدود ۴۰ فوت قطر دارد و یک دایره داخلی از سنگ ها به قطر حدود ۲۰ فوت را نشان می دهد.

این سنگ ها که همگی از گرانیت ساخته شده اند – که به صورت محلی در این منطقه یافت می شوند – حدود ۱۰ هزار سال قدمت دارند، در نتیجه این سازه را به یکی از قدیمی ترین اشکال کشف شده در آمریکای شمالی تبدیل می کنند.

در حالی که سنگ های دریاچه میشیگان از نظر اندازه و شکل نسبتا شبیه به مونولیت های استون هنج هستند، منشا آن ها بسیار تیره تر است.

راب نلسون محقق در مطلبی با عنوان “استون هنج آمریکایی” برای دیسکاوری یوک توضیح داد: ” در حالی که به نظر می رسد آن ها یک شکل هندسی کامل را تشکیل می دهند، آن ها به یک شکل روی هم انباشته یا متصل نیستند.”

وی با تاکید بر اینکه در سوابق باستان شناسی چیزی شبیه به این سازه دیده نشده است، افزود: ” در حالی که شواهدی وجود دارد که نشان می دهد قبایل ماقبل تاریخ هزاران سال در دریاچه های بزرگ پرسه زده اند، اطلاعات بسیار کمی در مورد آن ها وجود دارد.”

نلسون با مردی به نام هنک صحبت می کرد که اجدادش، مردم آنیشینابه، از اولین کسانی بودند که در این منطقه سکونت داشتند.

هنک معتقد است که نیاکان ماقبل تاریخ و شکارچی قبیله او – که پس از آخرین عصر یخ بندان در این منطقه ساکن شدند – این سنگ ها را برای هدفی مقدس در آنجا قرار دادند.

وی با بیان اینکه حضور این بنای تاریخی در دریاچه دلیلی بر این مدعاست، توضیح داد: در فرهنگ انیشابه از سنگ ها به عنوان اشیا بی جان یاد می شود زیرا این اشیا از مادر، زمین که زنده است، به دست می آیند.

در همین حال، هالی اشاره کرد که این منطقه ۱۰ هزار سال پیش زیر آب نبوده است و در واقع جوامع در محل دقیقی که سنگ ها در آن قرار گرفته اند، ساکن شده اند.

این باستان شناس به نلسون گفت: ” اینجا مکان فوق العاده ای برای زندگی مردم بود – نزدیک خط ساحلی، نزدیک به منابع، و حمل و نقل آسان.”

با این حال او ادامه داد که ۵۰۰۰ سال بعد، سطح آب بالا آمد و حوضه دریاچه میشیگان را زیر آب برد.

به لطف فن آوری پیشرفته ای به نام استریو فوتوگرامتری، نلسون توانست عکس های سنگ ها را به هم بچسباند تا یک رندر سه بعدی دقیق از آن ها ایجاد کند که سپس قادر به تجزیه و تحلیل دقیق آن ها بود.

این سنگ نگاره ها و حکاکی ها بر روی برخی از سنگ ها، از جمله تصویری از آنچه به نظر می رسد یک مستودان ( یک نام غیررسمی است که برای اشاره به چندین گونه منقرض‌شده از راسته فیل‌سانان متعلق به سرده ماموت (Mammut) و خانواده ماموتان (Mammutidae) مورد استفاده قرار می‌گیرد.) باشد را نشان می دهد.

ماستودون ها اجداد منقرض شده فیل ها و ماموت های پشمالو هستند که زمانی یکی از بزرگترین حیوانات خشکی بودند که تا به حال در آمریکای شمالی پرسه می زدند.

آنها تا 10 فوت (3.1 متر) قد داشتند، بیش از 5440 کیلوگرم (شش تن) وزن داشتند و در دوره پلیستوسن زندگی می کردند که از حدود 2.6 میلیون تا 11700 سال پیش ادامه داشت.

این سنگ نگاره ها نشان می دهند که انسان هایی که این مکان را ساخته اند، احتمالا دانشی از این پستانداران داشته اند و حتی شاید آن ها را شکار کرده اند.

دکتر جان او شیا، سرپرست باستان شناسی دریاچه های بزرگ در دانشگاه میشیگان، به این اشاره به مستودون ها اشاره کرد، همراه با پیکربندی شکل گیری – که شامل یک خط طولانی از سنگ هایی است که مستقیما به سمت آن هدایت می شوند – نشان می دهد که می تواند یک ساختار شکار باستانی به نام مسیر حرکت باشد.

دکتر اوشی به نلسون گفت که انسان ها هزاران سال است که از مسیرهای رانندگی برای گله گذاری گروه های بزرگی از حیوانات در طول یک مسیر مشخص به سمت یک منطقه کشتار استفاده می کنند، جایی که شکارچیان در انتظار هستند.

اگر چنین باشد، این سایت باور مرسوم مبنی بر اینکه انسان های اولیه قادر به ایجاد چنین ساختارهای پیچیده ای نبوده اند را به چالش می کشد.

با این حال، هدف دقیق سازه و هویت معماران آن همچنان یک راز باقی مانده است – درست مانند پسرعموی بسیار جوان تر آن در سالزبری.