دورترین مکانی که که وایکینگ ها به آن رسیده اند کجاست؟ وایکینگها تا نیوفاندلند به غرب رسیدند، اما آیا به آفریقا، خاورمیانه و آسیا هم وارد شدند؟
به گزارش مجله اینترنتی باستان شناس به نقل از livescience : در یک بازه زمانی کمتر از 300 سال، وایکینگ ها حملات جسورانه و اکتشافات گسترده ای را آغاز کردند و به سرزمین هایی در سراسر حداقل چهار قاره رفتند. آنها بدون ترس دامنه نفوذ خود را از اسکاندیناوی گسترش دادند و با تمدن ها در سراسر اروپا و فراتر از آن حمله کردند و در تجارت با آنها شرکت کردند. با این حال، این سوال باقی میماند: وایکینگها واقعاً تا کجا پیش رفتند، و چه چیزی عطش سیری ناپذیر آنها را برای ماجراجویی سوق داد؟
اساساً، بزرگترین انگیزه وایکینگ ها قدرت و ثروت بود. الکساندرا سانمارک، استاد باستان شناسی قرون وسطایی در دانشگاه هایلند و جزایر اسکاتلند می گوید: «وایکینگ ها از آنچه در آن زمان در انگلستان و در این قاره اتفاق می افتاد بسیار آگاه بودند. آنها میدانستند که ثروتی وجود دارد و مدتها با این افراد معامله میکردند. سپس به نظر میرسید که دیگر لازم نیست تجارت کنند.
در طول عصر وایکینگ ها (793 تا 1066 پس از میلاد)، ناوگان سازمان یافته مردان جوان در ماه های تابستان از اسکاندیناوی سفرهای دریایی را آغاز می کردند. هدف این سرمایهگذاریها انجام حملات بود و پس از بازگشت در پاییز، غنایم خود را پس میگرفتند. با گذشت زمان، این فاتحان جسور شروع به تثبیت خود در سرزمین های تازه فتح شده کردند. آنها به تدریج خانواده های خود را همراه کردند که منجر به ایجاد سکونتگاه های دائمی و نقاط توقف در مسیرهای مهم شد.
در طول این دورههای قابل توجه، وایکینگها بر سرزمینهای وسیعی تسلط داشتند و اثری فراموش نشدنی در تاریخ بر جای گذاشتند. با این حال، ذکر این نکته ضروری است که علیرغم تسلط وایکینگ ها، دوران وایکینگ ها به مفهوم سنتی به امپراتوری شباهتی نداشت، به استثنای امپراتوری دریای شمال و پادشاه کنات. الن نس، باستان شناس برجسته در موزه تاریخ فرهنگی در اسلو، نروژ، به درستی این دوره را به عنوان یک پادشاهی دزدان دریایی توصیف می کند. این دوره جذاب با حضور جنگ سالاران و رهبران متعددی تعریف شد که گهگاه نیروهای خود را برای تشکیل ارتش های مهیب متحد می کردند. برعکس، آنها همچنین به طور مستقل در جناح های کوچکتر عمل می کردند و خود را با افراد همفکر همسو می کردند تا منافع شخصی خود را به حداکثر برسانند.
تاکید بر این نکته مهم است که انگیزه های وایکینگ ها در این دوران ریشه در غرور ملی نداشتند. در عوض، اقدامات آنها ناشی از عطش سیری ناپذیر برای قدرت و ثروت شخصی بود. این تعقیب منافع فردی جایگزین هر مفهومی از هویت جمعی یا وفاداری به یک ملت شد. هدف اصلی وایکینگ ها جمع آوری ثروت شخصی و تثبیت سلطه خود بر سرزمین هایی بود که فتح کرده بودند.
به گفته سانمارک، سفرهای اولیه به سمت غرب، مهاجمان را به شمال اسکاتلند هدایت می کرد، جایی که آن ها به سرعت ساکنان بومی را فتح کردند و شهرک های وایکینگ را تاسیس کردند. پس از آن، آن ها سفرهای دریایی کوتاه تری را به جزایر هبریدس و فارو در آن نزدیکی آغاز کردند که در نهایت توانایی آن ها را برای رفتن از یک جزیره به جزیره دیگر تسهیل کرد و در نهایت تا سال۸۷۰ به ایسلند رسید.
شاید جالب توجه ترین آن ها، حدود ۱۰۰۰ نفر، اولین سفرهای دریایی خود را از اقیانوس اطلس به جنوب غربی گرینلند انجام دادند، قبل از اینکه در نهایت به L ‘ Anse et Meadows در نیوفاندلند کانادا رسیدند که ۲،۴۰۰ مایل (۳۹۰۰ کیلومتر)از نروژ فاصله داشت. اما در حالی که این دستاورد گواهی بر مهارت های استثنایی وایکینگ ها به عنوان ملوانان و دریانوردان بود، شواهد نشان می دهد که آن ها مدت زیادی در سکونتگاه آمریکای شمالی خود نماندند.
نایس گفت: ” گرینلند بدون شک برای وایکینگ ها مهم بود که به نیوفاندلند سفر کنند.” یکی از منابع مهمی که آن ها در گرینلند پیدا کردند، وال هایی بود که آن ها برای دندان های ارزشمند عاج شکار می کردند و پنهان می کردند.” مطالعه ای در آوریل ۲۰۲۳ در مجله عتیقه شناسی نشان داد که این کاشفان حتی درختان بزرگی را از آمریکای شمالی برای ساخت وساز در شهرک های گرینلند خود آورده اند.
نایس گفت: ” ما مطمئن نیستیم که چرا شهرک سازی در نیوفاندلند متوقف شد، اما این منطقه از سرزمین مادری بسیار دور بود و منابع آن کم و بیش مشابه منابعی بود که آن ها در خانه پیدا کردند، بنابراین هیچ انگیزه واقعی برای پیشروی بیشتر وجود نداشت.”
با این حال، گسترش شرقی آن ها ویژگی کاملا متفاوتی داشت. جنگجویان وایکینگ که از سفره ای آبی مناسب بهره می بردند، از دریای بالتیک گذشتند و در طول رودخانه های داخلی در اروپای شرقی و روسیه سفر کردند و در طول دهه ۹۰۰ میلادی از کیف، اوکراین و نووگورود روسیه امروزی گذشتند و تا قسطنطنیه در امپراتوری بیزانس و بغداد در حدود سال ۱۰۰۰ پیش رفتند.
سانمارک به لایو ساینس گفت: ” تفاوت زیادی در نوع تمدن وجود داشت و من مطمئنم که آن ها با دیدن ساختمان ها، لباس ها و مصنوعات و ضرب سکه عربی به شدت تحت تاثیر قرار می گرفتند.
در واقع، وایکینگ ها احتمالا حتی بیشتر از آنچه باستان شناسان بتوانند به طور قطعی ثابت کنند، به سمت شرق رفته اند. سانمارک ادامه داد: ” ما می توانیم آن ها را از طریق گورستان ها، شهرک ها یا منابع مکتوب ردیابی کنیم، اما وقتی این کار متوقف می شود، ما تنها می توانیم ببینیم که آن ها چه چیزی را به اسکاندیناوی آورده اند.” در سوئد ابریشم از چین وجود دارد، اما ما نمی دانیم که آن ها چقدر برای به این مواد رفتند. اما آن ها قطعا ارتباطاتی با چین و هند داشتند؛ هیچ شکی در این مورد وجود ندارد.”
کم تر شناخته شده، گسترش وایکینگ ها به سمت جنوب، در اطراف ساحل شمالی فرانسیا (فرانسه کنونی)، شبه جزیره ایبری (اسپانیا و پرتغال)و در نهایت، در امتداد ساحل شمالی آفریقا در اوایل قرن یازدهم است. با این حال، به دلیل شرایط خشک چالش برانگیز و کمبود راه های آبی، آن ها هرگز تلاش نکردند از صحرا عبور کنند و بیشتر به آفریقا گسترش یابند.
عصر وایکینگ در اواسط قرن یازدهم به تدریج به پایان رسید و توسعه سیاسی از تماس با فرهنگ های دیگر و گسترش مسیحیت منجر به تغییر در نگرش های اجتماعی شد. اما وایکینگ ها در طول دوران شکوفایی ۳۰۰ ساله خود، قطعا تاثیر خود را بر جهان گذاشتند.
نایس گفت: ” از نظر مسافت، سکونت در نیوفاندلند احتمالا دورترین فاصله ای است که آن ها به آن رسیده اند، اما از نظر فرهنگی، بغداد شاید سفر بزرگتری به ناشناخته ها برای وایکینگ ها بود.”

















ارسال دیدگاه