در مصر باستان، خدمتکاران فراعنه قربانی می شدند

طبق یک مطالعه جدید، مصریان باستان تقریباً ۵۰۰۰ سال پیش، اندکی پس از اتحاد کشور، انسان را قربانی می‌کردند.

در مطالعه جدید خود، روزلین کمپبل، محقق انسان‌شناسی از دانشگاه پردو، ۴۶ جمجمه متعلق به افرادی را که در کنار مقبره‌های سلطنتی ساخته شده در نزدیکی شهر مقدس باستانی ابیدوس دفن شده بودند، دوباره بررسی کرد. اعتقاد بر این است که این مقبره‌ها متعلق به پادشاه دِجِر، پادشاه دِجت و مِرتنیث، زنی که احتمالاً در برهه‌ای از زمان بر مصر حکومت می‌کرد، هستند. هر سه حاکم در دوران سلسله اول، که تقریباً ۵۰۰۰ سال پیش آغاز شد، زندگی می‌کردند، زمانی که مصر علیا و سفلی تحت یک پادشاهی واحد متحد بودند. خدمتکاران قربانی شده در کنار مقبره پادشاهانی که به آنها خدمت می‌کردند، دفن می‌شدند.

محققان برای اولین بار در اوایل قرن بیستم محل دفن سلطنتی را کاوش کردند. فلیندرز پتری، که در آن زمان رهبری کاوش را بر عهده داشت، معتقد بود که صدها قبر دیگر که در نزدیکی مقبره‌های سلطنتی یافت شده است، متعلق به افراد غیر سلطنتی، مانند خدمتکاران و سایر افرادی است که به پادشاه خدمت می‌کردند. علاوه بر این، مشخص شد که این افراد با این باور قربانی شده‌اند که می‌توانند پس از مرگ پادشاه، در زندگی پس از مرگ به او خدمت کنند.

با این حال، پتری نتوانست شواهدی از آسیب‌های کشنده در اسکلت‌ها شناسایی کند و این ایده که این افراد قربانی شده‌اند، از آن زمان تاکنون مورد بحث بوده است. پتری بیشتر بقایای انسانی را دوباره دفن کرد، اما ۴۶ جمجمه حفظ شد و در مجموعه‌های داک‌ورث در دانشگاه کمبریج نگهداری می‌شوند.

در مطالعه جدیدی که در مجله Frontiers in Environmental Archaeology منتشر شده است، کمپبل این ۴۶ جمجمه را با استفاده از روش‌های مدرن پزشکی قانونی و اطلاعات مربوط به آثار به جا مانده از انواع مختلف تروما بر روی اسکلت انسان، دوباره بررسی کرد. به گفته این مجله، کمپبل در ۱۸ جمجمه نشانه‌هایی از تروما یافت که احتمالاً کشنده بوده‌اند و نشان می‌دهد که این افراد به احتمال زیاد قربانی شده‌اند. کمپبل به طور خاص شکستگی‌های خطی را در بسیاری از جمجمه‌ها شناسایی کرد که پتری در ابتدا معتقد بود که آسیب‌هایی هستند که پس از دفن رخ داده‌اند.

کمپبل در این مطالعه می‌نویسد که شکستگی‌های خطی زمانی رخ می‌دهند که جمجمه توسط یک جسم نسبتاً بزرگ با نیروی کلی کم مورد اصابت قرار گیرد یا به آن ضربه وارد شود. به گفته کمپبل، به دلیل شکل کروی جمجمه، ضربه در سراسر گنبد جمجمه پخش می‌شود. کمپبل خاطرنشان می‌کند که شکستگی‌های خطی همیشه بلافاصله کشنده نیستند، اما اغلب منجر به ضایعات داخل جمجمه و/یا خونریزی می‌شوند که اگر برای کاهش فشار تحت عمل جراحی قرار نگیرند، می‌توانند به سرعت منجر به از دست دادن هوشیاری و مرگ شوند.

کمپبل می‌گوید شناسایی سلاح یا شیء مورد استفاده دشوار است. به گفته کمپبل، بر اساس مطالعات تطبیقی ​​پزشکی قانونی و باستان‌شناسی، محتمل‌ترین ابزار، جسمی صاف و نسبتاً سبک است که احتمالاً از ماده‌ای ساخته شده که بیشتر شبیه چوب است تا سنگ.

به نظر می‌رسد که رسم قربانی کردن انسان در مصر در دوران سلسله دوم به پایان رسیده است. شواهد مربوط به قربانی کردن انسان محدود و عمدتاً به سلسله اول محدود می‌شود. پتری بر اساس این واقعیت که برخی از آنها با سنگ قبرهایی با عناوینی مانند مهربان دفن شده بودند که نشان دهنده خدمت آنها به پادشاه بود، اظهار داشت که برخی از افراد خدمتگزار پادشاه بودند.

به گفته کمپبل، تا آنجا که آنها می‌توانند بگویند، به نظر می‌رسد این نوع خاص از قربانی کردن بندگان با پایان سلسله اول به پایان رسیده است. این بدان معناست که این رسم حدود دو قرن یا احتمالاً حتی کمتر ادامه داشته است.